Uitheems

De Velpse meeuw heeft weer toegeslagen. Olof Wullink, kandidaat-statenlid voor de PVV, kreeg de wisenten, Schotse Hooglanders en Poolse Konikspaarden op de Veluwe in het vizier en liet krijsend zijn poepje vallen. Uitheemse dieren horen hier niet thuis. Weg ermee!

Het mallotige voorstel was zelfs Geert Wilders te gortig. Met de woorden “een heel gek voorstel” werd de Gelderse meeuw afgeschoten.

Deze grote grazers leveren een nuttige bijdrage aan de instandhouding van de natuur, juist omdat ze hier niet meer voorkomen. Bovendien geeft hij blijk van weinig historisch besef. De wisent kwam, weliswaar lang geleden, ook in Nederland voor en is daarmee een van origine inheems dier.

Wullink heeft de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Waar het groene volkje vaak links naast de weg belandt, vliegt deze natuurvriend rechts uit de bocht. Zijn uitspraken hebben de geestelijke diepgang van een meeuw. Hij heeft geen benul waar hij over spreekt en geeft de verkeerde voorbeelden.

Terwijl over het onderwerp best wat dieper mag worden nagedacht. De import van exotische dieren en planten leidt soms tot grote problemen. In Australië kunnen ze daarover meepraten. Daar ontaardde de invoer van sommige uitheemse soorten in een ecologische ramp. Ook elders zorgen niet-inheemse soorten jaarlijks voor miljarden euro’s schade. De introductie van exotische planten en dieren kan bij gebrek aan natuurlijke vijanden uitgroeien tot een plaag die enorme schade toebrengt aan gewassen, de biodiversiteit bedreigt en een gevaar vormt voor de volksgezondheid.

De oorzaken zijn divers. De mens sleept bewust en onbewust dieren en planten over de hele planeet van hot naar her. In onze reiskoffers liften insecten, schimmels en bacteriën mee, de internationale handel in dier en plant bloeit en door klimaatverandering breiden flora en fauna hun leefgebied uit.

Termen als ‘uitheems’ en ‘exotisch’ schurken dicht tegen het woord ‘allochtoon’ aan en daarmee zijn we weer op het terrein van onze meeuw. Daar ging het hem om. Met zijn idioterie probeert hij zelfs Wilders rechts te passeren. Die zal zich intussen wel afvragen wat ie nou weer in huis heeft gehaald.

Wullink houdt van metaforen uit het dierenrijk. Het wachten is op de volgende metamorfose van de Velpse dierenexpert. Hij ontpopt zich vandaag van PVV-kandidaat tot PVV-statenlid. Maar zodra Wilders populariteit teveel daalt fladdert politieke nachtvlinder Wullink zo naar een ander nest.

De moraal van dit verhaal? Ik hoop dat u vandaag gaat stemmen of gestemd heeft. Het maakt mij niet uit op welke partij. Ik hoop wel dat u daarbij let op de personen die de partij van uw keuze vertegenwoordigen en politieke opportunisten geen kans geeft.
Ik weet ‘t, dat is vrijwel onmogelijk want bij alle politieke partijen kom je ze tegen. Ik heb er in ieder geval een voor u uitgelicht bij wie dat opportunisme er duimendik bovenop ligt.

Maar ik ben de beroerdste niet en geef het toe. Er schuilt wel iets in de woorden van Wullink waarin ik me kan vinden. Krijsende meeuwen horen niet op de Veluwe. Die lossen hun drek maar boven zee!

De meeuw

Even een tussendoortje. Velpenaar Olof Wullink prijkt op plaats vier van de kandidatenlijst van de PVV voor de verkiezingen van Provinciale Staten op 2 maart.

In zijn jacht op een zetel is Wullink voor alles in. De Velpse partijhopper heeft daarvoor al een waslijst aan politieke partijen afgewerkt: CDA, VVD, LPF, Lijst vijf Fortuyn, EVV en Gemeentebelangen. Zijn meningen worden gedragen door de politieke wind van het moment. Zodra hij zijn kansen ziet slinken neemt hij de benen naar een volgend honk. In 2003 kwam hij voor de LPF in Provinciale Staten. Toen de LPF op de klippen dreigde te lopen sprong hij subiet van het zinkende schip en zette zijn kaarten op een afsplitsing, de Lijst vijf Fortuyn. Maar dat werd niks. Daarna probeerde hij het met zijn EVV, “Een voor de Vrijheid”. Hij presenteerde zich toen als de “Gelderse PVV”. Maar helaas voor hem, Wilders moest er niets van hebben en de EVV flopte. In 2009 landde hij als voorzitter bij de Rhedense lokale partij Gemeentebelangen. Een schrale troost maar ja, je moet toch wat. Tegelijkertijd was hij (of is hij nog steeds?) lid van de VVD.

In de periode dat Wullink in Provinciale Staten zat kon hij niet betrapt worden op enig initiatief. En het gevaar van de islam ontdekte hij pas toen Wilders aan de horizon verscheen. Dat hij een politieke gelukszoeker pur sang is blijkt niet alleen uit de trits partijen die hij heeft afgewerkt maar ook uit zijn eigen woorden. In 2007, bij de oprichting van de EVV, verkondigde hij: “Onze kiezers zijn naar Wilders overgestapt. Ik volg onze kiezers.” Geert Wilders is gewaarschuwd. Zolang de PVV in de kiezersgunst staat blijft Wullink loyaal. Maar zodra zijn zetel in gevaar komt springt hij over op een andere gastheer.

In 2008 ben ik een blauwe maandag lid geweest van Gemeentebelangen. De partij bleek een ware slangenkuil. Er was een hevige machtstrijd aan de gang en mijn komst was de vonk die de lont in het kruidvat deed ontbranden. Toenmalig voorzitter Reusink werd eruit gewerkt en Wullink nam zijn plaats in.

Toen vorig jaar in Gemeentebelangen opnieuw de pleuris uitbrak toonde Wullink zijn leiderschapskwaliteiten. De partij stortte volledig in elkaar. Hij schoffeerde vertrekkend raadslid Barbara de Vos en kreeg het aan de stok met Wim Pieper. Gemeentebelangen hield uiteindelijk één zetel in de Rhedense gemeenteraad over (tegen vijf in de vorige periode). Kort na dit grandioze “succes” hield voorzitter Wullink het voor gezien. Opnieuw!

Maar er gloort hoop. Als de nood het hoogst is, is de PVV nabij. Die partij zal op 2 maart vast meer dan vier zetels veroveren. Wullink krijgt zijn zetel in de statenzaal.

Vogelkenner Wullink: "Meeuwen komen met veel aplomb en krijsend aangevlogen, schijten alles onder, en vliegen vervolgens weer krijsend weg" (Olof Wullink, 6 juli 2003).

Laat de meeuw nu net het symbool van de PVV zijn.

Ik wens de PVV-kiezers veel succes. Ze krijgen deze meeuw er gratis bij.