Uitslag

De verkiezingen drukten ons weer eens met de neus op de feiten. De peilingen bleken matige voorspellers. Ze gaven een richting. Niet meer dan dat.

Rutte en Samsom haalden vernietigend uit. Maar zij houden elkaar nu in een wurggreep waar ze zonder gezichtsverlies niet heel snel uit zullen komen. In de campagne stonden deze partijen diametraal tegenover elkaar. Willen ze samen op het pluche kruipen dan zullen zij een flinke scheut water bij de coalitiewijn moeten doen. Het zal van beide partijen het uiterste vergen om een werkbare relatie op te bouwen en in stand te houden. Daarnaast moeten ze ernstig rekening houden met felle oppositie. De verslagen concurrentie zint op wraak en zal geen gelegenheid voorbij laten gaan om flink in het voorgenomen, en voor sommigen al vaststaande, huwelijk te stoken.

Een kabinet met daarin uitsluitend de VVD en de PvdA is ondanks een meerderheid in de Tweede Kamer voor beide partijen behoorlijk riskant. Alleen een economisch wonder kan zowel links als rechts tevreden stellen. Zo’n mirakel zal zich niet snel aandienen. Zolang we die vervelende euro niet onder controle krijgen moet de kloof tussen links en rechts op een andere manier gedicht worden. Dat kan alleen door het midden. Ik verwacht dan ook een vierpartijenkabinet waar ook D66 en het CDA aanschuiven.

Een ding is duidelijk. Gemeenten krijgen het stevig voor hun kiezen. In alle partijprogramma’s wordt een deel van de miljardenbesparingen gezocht in het overhevelen van taken naar gemeenten. Zaken op gebieden als zorg, sociale voorzieningen, arbeidsmarkt, onderwijs, jeugd en volkshuisvesting komen op het bord van de lokale overheid te liggen. Die moet het sowieso met minder geld doen. Alle partijen korten stevig op het gemeentefonds. De druk om via gemeentelijke herindeling te fuseren of anderszins schaalvergroting toe te passen neemt toe. Het is de vraag of kleinere gemeenten die druk aankunnen. Ik ben zeer benieuwd hoe zij daarmee omgaan. Met de gemeenteraadsverkiezingen in zicht (maart 2014) wordt dat best spannend. Maar zover zijn we nog niet. Eerst maar eens zien of ze er in Den Haag uitkomen. 

Rawhide

De zwevende kiezer bepaalt volgende week woensdag de uitslag. Politici breken zich het hoofd hoe zij die onzekere knuist naar het juiste vakje op het stembiljet kunnen leiden. De afgelopen dagen werd nog eens onderstreept dat het imago van de partijleider daarbij doorslaggevend is. Één misstap en de kudde slaat op hol. Emile Roemer (SP) liet zich eenvoudig afbluffen door een ‘jokkende’ Rutte (VVD). In de daaropvolgende stampede gingen honderdduizenden potentiële SP-kiezers aan de haal. Emile was minder sterk dan zij hadden gedacht. Diederik Samsom ontving het zwervende stemvee met open armen in zijn PvdA-corral. De PvdA-trailboss oogt steviger en laat niet met zich sollen. Het ziet er niet naar uit dat Roemer het ontsnapte kiezersvolk weer terug naar zijn kudde kan drijven.

Niet alleen de gezichten willen ons verleiden. Ook de verkiezingsprogramma’s, de inhoud waarvan diezelfde gezichten zeggen dat we het vooral daarover moeten hebben, dekken niet de volledige lading. In de berekeningen van het Centraal Planbureau gaan de voornaamste partijen met de billen bloot. Het resultaat, Keuzes in Kaart, is een dik boek vol getallen, afkortingen en ingewikkelde termen. Even doorbijten maar zeer de moeite waard. Als u meer wilt dan fraaie leuzen en oneliners kan ik het u aanbevelen. Trap daarna niet in de reflexen van de betrokken partijen. Die vinden het soms maar cijfertjes. Juist als die niet zo goed in het door hen geschetste beeld passen.

Nee, het is niet gemakkelijk. Zelfs prominente partijleden hebben er moeite mee. Vooraanstaande SP’ers schrokken zich rot toen uitkwam dat de Roemer “creatief” met AOW-standpunten omgaat. En VVD-coryfee Haverkamp groef een kuil voor de PvdA en GroenLinks maar viel er zelf in. Op twitter verfoeide hij hun plan om het gemeentefonds met 1,2 miljard euro te korten. Helaas, alle grote partijen ( D66 doet het met 0,7 miljard iets minder heftig) hebben dat plan. Ook zijn eigen VVD! Maar ik heb, voordat ik deze column schreef, nog geen tweetje gezien waarin hij Rutte de mantel uitveegt.

Dit kiesrund groet u!

En denk eraan. Kies wat u wilt maar ga alstublieft naar het stemlokaal! 

12 september

De verkiezingen komen eraan. We worden platgewalst onder het campagnegeweld. Europa, werk en de betaalbaarheid van de zorg zijn de belangrijkste thema’s.

Partijen doen er alles aan om in de picture te komen. Dan roep je dat kraanwater op het terras gratis moet zijn, de langstudeerboete wordt afgeschaft, iedere werknemer 1000 euro cash krijgt, ABN AMRO een staatsbank moet blijven, Europese boetes alleen over je “dead body” worden betaald, de banken worden aangepakt, de hypotheekrente ongemoeid blijft, jouw partij de banenmotor in een hoger toerental zet, je ambtenaren de laan uittrapt en de zorg betaalbaar blijft. Terwijl de boter van je hoofd druipt beschuldig je de concurrent van het doen van loze beloften. Geeft allemaal niks. Het gaat erom dat je in het nieuws komt.

Het imago van de partijleider wordt daarbij steeds belangrijker. Het komt in essentie neer op de vraag of u een tweedehands auto van hem of haar zou kopen. Als de partijleider onzeker, krampachtig, als een doetje of te afstandelijk overkomt loopt de kiezer weg. De PvdA met Cohen en de SP met Kant zijn treffende voorbeelden. Daarentegen levert een aansprekende voorman/vrouw waar mensen zich mee kunnen vereenzelvigen honderdduizenden stemmen op. Dezelfde SP maar nu met “oom  Emile” aan het roer en de PVV van “onze Geert”  zijn het levende bewijs.

Een fascinerend spel waar ik mijn steentje graag aan bijdraag. Donderdagavond 6 september gaan twaalf lokale en regionale politici (waaronder twee mensen op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer) in mijn radioprogramma Politiek Rheden Live uitleggen waarom wij op hun favoriete partij moeten stemmen. Naast algemene onderwerpen stel ik thema’s die onze regio raken aan de orde. Denk bijv. aan de IJssellijn of de relatie van de regio met de Randstad. Eens kijken hoe mijn gasten de verbinding met “Den Haag” leggen. 

Column Willem geweigerd door Streekjournaal

Sinds eind 2009 verzorg ik een column voor het Streekjournaal over de handel en wandel van bestuur en politiek. Ik was daartoe uitgenodigd door de toenmalige redacteur van het Streekjournaal. Hij gaf me volledig de vrije hand. Zonder enige beperking en met open vizier. Hij kon mijn kritische houding en de mijn verwoording daarvan wel waarderen.

Bij de recente overname van het Streekjournaal door BDU ging ik mee met de “boedel”. Met de huidige redacteur had ik af en toe wel enige discussie maar mijn column werd altijd geplaatst. 

Tot deze week! Mijn column Willem over de Doesburgse wethouder Willem Bouman werd geweigerd.

De redacteur en zijn baas vonden de het stuk iets teveel 'op de man' geschreven en niet volledig stroken met de visie die BDU hanteert: ; 'Het met open vizier, positief-kritisch volgen en becommentariëren van lokale ontwikkelingen'.

Ik ben hier behoorlijk boos over en ik twijfel over de redenen van de weigering. In mijn columns worden politici en bestuurders vaak scherp en kritisch bekeken. Soms veel scherper dan in de column van deze week. Door te prikken in het beeld van zo’n persoon probeer ik de lezers tot nadenken te stemmen en de politici en bestuurders scherp te houden. Dat vinden laatstgenoemden niet altijd even fijn en gezellig maar ik hoop dat ze af en toe eens in de spiegel kijken.  

Ik ga niet iedereen te vriend houden.  En als mensen zich op hun tenen getrapt voelen dan hebben ze daar vooral zelf last van.  De reacties die ik van de “man in de straat” krijg zijn over het algemeen zeer positief. Vaak vergezeld van de uitspraak:  “Het eerste wat ik lees is je column” (en soms ook het enige)   

Het grote verschil met  de column van deze week is dat die nu eens niet over een politicus uit Rheden gaat  maar dat het een bekende politicus uit Doesburg betreft.  En niet zo maar een.  Het gaat om de Willem Bouman,  de personificatie van macht in politiek/bestuurlijk Doesburg.

Daar zit volgens mij de crux. Ik vrees dat bij de weigering het contract met de gemeente Doesburg (de gemeentepagina’s in het Streekjournaal)  een doorslaggevende rol speelt.  Zeker in lokaal  krantenland geldt   “Wiens brood men eet, diens woord men spreekt”. Daar verdraagt een kritisch stukje over de machtigste politicus van Doesburg zich natuurlijk al helemaal niet mee.

Het lijkt er mijns inziens sterk op dat de angst dat de gemeente Doesburg (i.c. Bouman) zodra de kans zich voordoet de gemeentepagina’s weer van het Streekjournaal af neemt een grote rol speelt.

Zou Willem Bouman zelf de column proberen tegen te houden? Dat denk ik geenszins.  Hij is wel wijzer.  Hij weet wat hem dan te wachten staat.  Denk maar eens aan het voorbeeld van burgemeester Wolfsen van Utrecht die een hem onwelgevallig stukje in een lokale krant tegenhield. Heel Nederland viel over hem heen en sindsdien is zijn imago aan gort.

Als iemand zich door mijn schrijfsel op de tenen getrapt voelt dan kan ie naar mij of naar de krant gewoon reageren. In alle openheid en niet via achterbaks gedoe. Dat is de enige juiste weg.   

De redactie bezweert me dat angst en zelfcensuur niet aan de orde zijn.

De betrokken redacteur is enkele weken afwezig. Daarna ga ik met het Streekjournaal om tafel. Daar zal een stevig gesprek worden. 

De redactie geeft ook aan dat men doorgaans erg tevreden is over de onderwerpkeuze, de toon, invalshoek en de lokale invulling van mijn bijdragen en ze.

Ik heb de deur daarom nog niet helemaal dichtgegooid. Van het gesprek zal afhangen of ik met de column doorga. Over de vorm moeten we het eens worden. Maar ik moet me vrij voelen om te schrijven wat ik denk en vind. Dat is een absolute basisvoorwaarde!  

En verder geen ongein.

Tot aan dat gesprek blijf ik de columns aanleveren. 

Wat ik ook besluit, ik doe er in ieder geval een aantal mensen een plezier mee. Da's 'n ding dat zeker is.

Willem

Meestal is het erg rustig in SP-vesting Doesburg. Lokaal SP-opperhoofd Willem Bouman heeft het politieke leven in de Hanzestad al tien jaar in een ijzeren greep.

Voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2010 maakte ik voor het Streekjournaal een serie verslagen waarin partijen konden reageren op stellingen die ik hen voorlegde. De Rhedense politiek deed enthousiast mee. In Doesburg lag dat iets anders. Willem meldde mij dat de Doesburgse politiek geen gebruik van mijn aanbod zou maken. U leest het goed, hij sprak niet alleen voor de SP maar voor alle partijen. Later bleken die niet op de hoogte. Glasnost en perestrojka waren aan Willem niet besteed. Gevaarlijke gezagsondermijnende fratsen!

Anno 2012 vertoont Willems bastion toch scheurtjes. Geen muiterij in eigen gelederen hoor. Nee, het zijn de huurlingen in zijn coalitieleger die de boel op stelten zetten. Satelliet D66 is een ware duiventil. Voor je er erg in hebt fladderen raadsleden ervandoor, wordt een wethouder uit het collegehok gegooid of met Deventer koek naar een ander nest gelokt. (die overigens na krap vier maanden weer het luchtruim koos. Wel met ’n paar gouden eieren, twee jaren wachtgeld, onder haar vleugels. Maar dit geheel terzijde.) Tot overmaat van ramp liep de Stadspartij ook uit het gelid. Die smokkelde zo’n decadente kledingbaron het bolwerk binnen. Tegen de wil van Willem! Geen greintje discipline hebben die gasten. Een nachtmerrie voor gestaalde kaders.

Maar ziedaar. De zon rijst op, het oosten kleurt rood! De lange mars zit er bijna op. Tientallen jaren van ijzeren discipline, onvoorwaardelijke opoffering en een onwankelbaar geloof in de alwetende voorzitter eindigen op 12 september in de grote sprong voorwaarts. Als het Binnenhof onder de rode banieren wordt bedolven is vaandeldrager Willem daarbij. Misschien staat er in het nieuwe Volkscongres zelfs een stoeltje voor hem klaar.

Wat zeg je? Is Willem dan bereid om zijn leraarsalaris plus Doesburgs zakcentje te verruilen voor een hongerloontje van de partij en een plekje op de Haagse achterbank? Joh, hou je waffel ‘s! Stel niet van die rare achterdochtige vragen! Willem doet ‘t. Zeker weten van yes. Ik heb een rotsvast vertrouwen in hem. 

Bovenstaande column is NIET in het Streekjournaal verschenen. Het stuk werd door de redactie geweigerd. Zie mijn reactie daarop. 

Democratie en zo..

In Amsterdam scheurden SP-ers verkiezingsaffiches van GroenLinks van de borden. In Alphen aan de Rijn waren het PvdA’ers die affiches van de SP verwijderden. Volgens sommigen hoort het bij de traditie. Ik erger me aan deze folklore. Het zegt iets over de diepere belevingswereld en de mentaliteit van de plakkers. Strijd vooral niet met open vizier maar pak je politieke rivaal in het geniep. Achterbakse lafbekken met een lijmkwast!

Waar zijn deze types toe in staat als zij zich sterk genoeg voelen? Knokploegen op straat, opsluiting van je politieke tegenstander of als dat niet kan zijn strot doorsnijden?

Overtrokken? Democratie is kwetsbaar en de geschiedenis, ook de recente, leert anders.

Over democratie gesproken. In Kamerik heersen nog feodale toestanden. Baronnenfamilie Taets van Amerongen stuurde via haar stichting Beheer Kasteel Renswoude tientallen inwoners een aanslag voor transacties met onroerend goed. Deze “dertiende penning” stamt uit de 15^e eeuw. De bedragen waar het om gaat zijn echter heel erg 2012. Middeleeuws is het zeker maar de baron staat in zijn recht. Merk ook even op dat Kamerik in het westen van Utrecht ligt en Kasteel Renswoude in het oosten van die provincie. We hebben het eigenlijk ook niet over een “dertiende”  maar over een “negende penning”. In 2015 vervalt het recht. Tot dan kan de baron gebruikmaken van een overgangsregeling (ingesteld in 1984) waarin de heffing is verhoogd van 7 naar 11%.

De heren van Middachten en Twickel kunnen hier alleen maar van dromen. Hun heerlijke rechten zijn lang geleden afgeschaft. Er is overigens geen reden tot ongerustheid. Zij weten de weg naar de overheidsruif uitstekend te vinden. Ik zou wel eens precies willen weten hoeveel belastinggeld zij opsouperen. Via subsidies, ambtelijke inzet en al dan niet verstopt in projecten. De wegverlegging bij Hof te Dieren staat hoog op mijn lijstje. Die levert geen voordeel op voor de Traverse, wel voor de eigenaar van het landgoed. Kosten 6 miljoen.

Daar kan de familie Taets nog een puntje aan zuigen. Of eet die van meer walletjes? Prikt ze ook een vorkje mee bij het moderne belastingdiner?

Te duur!?

Medicijnen tegen de ziekte van Fabry kosten gemiddeld 200.000 euro per jaar, tegen de ziekte van Pompe tussen de 400.000 en 700.000 per jaar. Volgens het College voor Zorgverzekeringen is dat te duur. Ze stelt voor om deze medicijnen niet meer te vergoeden. Het gaat per jaar om 55 miljoen euro.

Voor dit specifieke geval hoop ik dat de betrokkenen worden ontzien. Deze ingreep is niet nodig. Zorgverzekeraars maken een veelvoud aan winst. De farmaceutische industrie verdient wereldwijd alleen al op de medicijnen voor deze twee ziekten honderden miljoenen. Legt de politiek zich neer bij het dictaat van de industrie, de markt?

Waar ligt de grens van de prijs die wij samen willen betalen voor medische zorg? Hoever gaat onze solidariteit? Wie eigent zich het recht toe om anderen noodzakelijke medische zorg te ontzeggen, aan hun lot over te laten? Wie speelt voor God?

Voor kostenbesparing wordt nu vooral gekeken naar de uitvoering. Naar de behandelaars, de artsen, specialisten en de “handen aan bed”. Niks mis mee maar volgens mij is er nog een wereld te winnen in het circuit daaromheen, het medisch-industrieel complex. Te beginnen bij de farmaceutische industrie en de producenten van dure medisch apparatuur.

Een jaar in een verpleeghuis kost ongeveer 55.000 euro, een jaar in een AWBZ-instelling komt op 100.000 tot 150.000 euro. Het moment dat vader, moeder, uw gehandicapte kind of uzelf te duur wordt nadert. Dan berekent een anonieme boekhouder op een spreadsheetje dat uw tijd om is. Er hoeft zelfs geen mens aan te pas te komen. De computer kan best zonder. U ontvangt uw vooringevulde overlijdensakte dan volautomatisch in de mailbox. Da’s wel zo gemakkelijk.

Cynisch? Ja! Onrealistisch? Ik hoop het! Feit is dat de kosten voor medische zorg exploderen. De kloof tussen wat we willen en wat we kunnen wordt steeds breder. Dat leidt tot een paradox. De waarde van een mensenleven is niet uit te drukken in geld. Toch gaat dat gebeuren.

Ik heb geen pasklaar antwoord. We moeten ons in ieder geval niet laten ringeloren door de geldbeluste “markt”. 

Harde Schijf

Digitaal opgeslagen informatie is om verschillende redenen maar beperkt houdbaar. Een CD geeft na een jaar of zes, zeven de geest. Dat geldt ook voor andere gegevensdragers. Soms heb je dan een probleem in huis. Zo bleek een door de BBC op videoschijven vastgelegde kroniek van Groot-Brittannië na zestien jaar onleesbaar te zijn. De computer en de programmatuur om de schijven te lezen bestonden niet meer. Weg investering, weg inspanning van duizenden mensen.

Franse kerngeleerden hebben daar wat op gevonden. Ik zal u niet vermoeien met de technische details maar zij ontwikkelden een ”harde schijf” die tien miljoen jaar meegaat. De informatie op de schijf waarschuwt toekomstige archeologen om niet te gaan graven op plekken waar kernafval is opgeslagen. Er zijn nog wel wat probleempjes. Hoe ziet taal er over pakweg vijf miljoen jaar uit en hoe wordt er dan gecommuniceerd? Je moet er ook nog even voor zorgen dat de schijf in de daarvoor bestemde handen komt. Niettemin een mooie vinding. Alle kennis, alles wat we weten over heden en verleden kunnen we voor eeuwig vastleggen en (hopelijk) delen met de verre toekomst.

Intrigerend en frustrerend tegelijk. De homo sapiens, de mens in zijn huidige vorm, bestaat pas tweehonderdduizend jaar. Hoe zit dat met de toekomst? Leven er over vijf miljoen jaar nog wel nakomelingen van ons? Hoe zien onze kindskinderen er na 33.000 generaties uit? Wat doen ze, waar zijn ze, hoe leven ze, hoe oud worden ze, heet een van hen Theo? Is de mens verdrongen door andere levensvormen?

Antwoorden zijn er niet. Hoe graag we dat ook zouden willen, een blik in de toekomstige werkelijkheid is ons niet vergund. Maar goed ook want anders zou toekomst geen toekomst meer zijn en onze fantasie in een klap nutteloos. Nee, ik wil van Star Trek blijven genieten. One to beam up!

Laten we hopen dat er nog heel veel toekomst is. Dat die niet wordt beëindigd door een archeoloog die gaat wroeten op een verkeerde plek. Daartoe aangezet door een schijfje dat is bekrast met geheimzinnige niet te ontcijferen tekens. 

Oppositie?

De Rhedense voorjaarsnota bevatte “foutjes”. Oeps, een paar minnetjes vergeten. De foutieve nota was al naar de raad gestuurd maar nog net op tijd, voor de raadsbehandeling, werd de boel gecorrigeerd. Twee miljoen euro verdween als sneeuw voor de zon. Preciezer: een miljoen euro plus werd een miljoen euro min. Een nadelig verschil van twee miljoen euro.

Het gaat om begrotingsposten voor de volgende jaren. Het geld was gelukkig nog niet uitgegeven. Maar toch! De portemonnee is sneller leeg dan gedacht. Minder “mooie dingen voor de mensen” dus.

BenW informeerden eind mei de raad over de blunder. Het college “betreurde” de gang van zaken. Je zou verwachten dat de oppositie vervolgens als door een wesp gestoken van het pluche opveert. Niet dus. Hoogstens wat lauwe reacties in de trant van “Jammer hoor, kan gebeuren. We zijn toch allemaal mensen nietwaar en wie maakt er nou nooit een fout.”

Dit gedrag is exemplarisch voor deze gemeenteraad. In het raadshok op Steeg huist een kudde makke schapen. Echt kritisch volgen van het bestuur is er niet bij. Vooral de PvdA faalt. Als aanvoerder van de oppositie hoort zij het college het vuur na aan de schenen te leggen. Helaas, de Rhedense PvdA is de hele raadsperiode al praktisch onzichtbaar. Een waterige, kleurloze slappe hap! Heeft iemand de laatste tijd nog iets van haar gehoord? Ik niet.

Vooruit dan, ik geef een voorzetje: Pak de politiek verantwoordelijken aan. Wat nou college, “betreuren” is niet voldoende, wij eisen uw nederige excuses voor deze kapitale fouten. U, wethouder, heeft de controle niet op orde, is laakbaar nonchalant. Krijgen ambtenaren lager in de hiërarchie een trap terwijl de gemeentesecretaris de dans ontspringt? Neem geen genoegen met vage formuleringen als “passende interne maatregelen” maar eis precieze, concrete uitwerking van die maatregelen.

PvdA, laat je dit op je zitten? Nee toch? Hop, uit de luie stoel, aan het werk, het is afgelopen met dat futloze slome gedoe! Gooi die grauwsluier van je af. Laat eens wat vuur en politieke passie zien. Of vraag ik nu teveel van je?

Bezoek

Ja hoor, daar was ze dan! Onder nummer 144 sloot minister Schultz (VVD) zich aan bij de rij bezoekers van de IJssellijn. Schultz bracht een oude boodschap: Het kan niet anders, de goederentreinen zijn onvermijdelijk en er is geen geld is om de overlast die ze veroorzaken te beperken. Belangengroeperingen mochten zoals gebruikelijk hun gal spuwen en dat was het dan. Doei, tot de volgende keer maar weer.

Het is een spel dat volgens vaste regels wordt gepeeld. Met de IJssellijn als speelbal. De minister meldt dat plannen doorgaan, belangenclubs worden boos waarna Kamerleden, gedeputeerden en lokale en regionale politici de boel komen sussen. Zij bazuinen rond dat zij zich ernstig zorgen maken, dat zij pal staan voor het belang van de regio en er iets aan gaan doen.

Dat “doen” beperkt zich tot gerommel in de marge. Er is in Den Haag geen enkele partij die de plannen echt een halt toeroept. Bij sommige provinciale en lokale politici heb ik eveneens twijfels. Toen CDA’er Eurlings, de vorige minister, met de goederentreinen op de proppen kwam probeerden zijn regionale partijgenoten het plan te rechtvaardigen. Nadat duidelijk werd hoe groot de weerstand was gooiden ze het over een andere boeg. Maar laat het CDA zich niet ongerust maken. Ik zet ook vraagtekens bij de oprechtheid van andere partijen.

Neem nou de PvdA. De Noordtak, een echte oplossing, werd destijds door PvdA-minister Netelenbos geschrapt. Het ging haar niet zozeer om het geld maar vooral om het milieu. Zij beloofde toen ook dat het aantal goederentreinen over de IJssellijn beperkt zou blijven. Dat spoor was immers niet geschikt voor intensief goederenvervoer. Ja, Tineke wist het mooi te vertellen.

Het blijft zoals het is. Het rijk investeert miljarden euro’s in infrastructuur. Vooral in de Randstad. De regio’s daarbuiten worden afgescheept met een fooi en mooie woorden. Denkt u nu echt dat daar verandering in komt?

Ik verwacht binnenkort nog veel bezoekjes. De minister is net langs geweest. De bal ligt nu weer bij de waterdragers. Ik ga voor minimaal zes kandidaat-Kamerleden.

Op naar nummer 150!

Internetdoosje

Tot 2007 werden raadsvergaderingen woord voor woord op papier vastgelegd. Een uitstekend controlemiddel. Alles stond zwart op wit. Je kon eenvoudig checken wat Piet Politiek beweerde.

Maar Rheden ging met de tijd mee. De integrale raadsverslagen (te duur?) werden vervangen door een combinatie van verkorte notulen en audioverslagen (hoezo te duur?). Dat audioverslag was slecht doorzoekbaar, kende geregeld technische problemen en het duurde lang voor ze werden gepubliceerd waardoor de relevantie afnam. Mensen die niet beschikten over internet hadden er sowieso geen hout aan. Enkele jaren geleden verdwenen die audioverslagen geruisloos, zonder enige uitleg naar de burger. Resultaat: minder informatie en een minder openbaar, minder controleerbaar bestuur.

BenW willen de raadsvergaderingen nu live, compleet met video, uitzenden via internet. Hardstikke goed! Maar de gemeente slaat door. Alleen internet telt nog. De radio-uitzendingen van de raadsvergaderingen en de gemeentepagina’s in de lokale pers verdwijnen. Daarnaast worden de raadsstukken niet meer op papier naar geïnteresseerden gedistribueerd.

Klassieke fouten. Moderne technologie kan de communicatie enorm verrijken. Maar het is geen volledige vervanger voor traditionele mediakanalen. Daar is de samenleving nog lang niet aan toe. Iedere eerstejaars student communicatie kan je dat vertellen.

Een voorbeeld. Rheden is sterk vergrijsd. Veel ouderen beschikken niet over de kennis en de kunde om informatie via het internet tot zich te nemen. En er zijn meer bezwaren. Daar kom ik bij gelegenheid nog eens op terug.

Dit gemeentebestuur laat kansen om haar inwoners breed te bereiken liggen. Onder het motto “Kom de informatie maar halen. Als je dat niet kunt dan heb je pech. Brengen doen we niet meer.” wordt een groot deel van de Rhedense bevolking buitenspel gezet.

Ik sta niet alleen. Vorige week, in het radioprogramma Politiek Rheden Live, waarschuwde Dorus Klomberg (D66) daar ook voor. Hij omschreef het treffend als “zichzelf opsluiten in het doosje van internet”. Gelijk heeft ie. Met dit beleid trekt de gemeente zich verder terug in haar ivoren toren, gooit deuren dicht. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dom, oliedom communicatiebeleid! 

Doorpakken

Ik heb tijdens mijn afwezigheid niet veel gemist. Het Nederlands voetbalelftal ging af als een gieter, de politieke en financiële uitverkoop van Nederland aan Europa gaat gewoon door en politiek Den Haag loopt zich warm voor de verkiezingen. In Rheden gaat ook alles z’n gangetje. Over afvalbakken, rekenfoutjes, kunstgrasvelden of het cultuurbedrijf wil ik het vandaag niet hebben. Kan altijd nog. Het is weer Traverse-tijd. De Traverse gaat nooit verloren!

De gemeente Rheden steekt 14 miljoen euro in de Traverse, inclusief 1,5 miljoen bijdrage voor een lange tunnelbak. Het is te merken dat college en raad van dit dossier af willen. De raad ging snel akkoord met het voorstel. Geen gekissebis over de bundeling van weg en spoor bij Hof te Dieren, de raad accepteert verder dat bewoners aan de Burgemeester Willemsestraat met hun woningen op een vluchtheuvel dreigen te worden geparkeerd en burgers en belangenorganisaties die willen meedenken worden zoveel mogelijk op afstand gehouden. Alles onder het motto “doorpakken”. 

Bij de provincie is van doorpakken weinig te merken. VVD-gedeputeerde Conny “Koningslijn”  Bieze neemt ruimschoots de tijd. Haar voorganger Marijke van Haaren ging met Hart van Dieren voluit op haar gezicht. Bieze wil dat absoluut voorkomen. Zij heeft daarom een beslissing over de korte of lange tunnelvariant over de zomer heen getild. Eerst meer zekerheid over de kosten. Daarna ziet ze verder.

Een boodschap aan de Statenleden: Geef Dieren die lange tunnelbak en laat de mensen in de Burg. Willemsestraat niet in de kou staan! Vanaf deze plek wil ik de provinciale fracties van D66 en VVD er ook aan herinneren dat zij nog verkiezingsbeloften hebben in te lossen. Vorig jaar, voor de provinciale verkiezingen, meldde D66-leider Michiel Scheffer mij dat zijn partij tien miljoen euro extra over heeft voor de Traverse en volgens  Anja Prins  wilde haar VVD zich altijd al sterk maken voor de lange variant. Het moment waarop die mooie woorden in daden kunnen worden omgezet nadert. Overtuig jullie collega’s en geef gedeputeerde Bieze de kans om met een gerust hart door te pakken. 

Dieren rekent op jullie!

Afspraak

Veel Rhedenaren maken zich (opnieuw) druk over de vervanging van de kliko’s door kleinere exemplaren waar ze bovendien meer voor moeten betalen. Te laat! De nieuwe afvalbakjes worden volgens plan door onze strot geduwd. Dat hebben we niet alleen aan de GroenLinks-wethouder Tiemens te danken. Zij voert gewoon haar program uit. Daar kan ik nog begrip voor opbrengen. Ik erger me meer aan de VVD-wethouders en raadsleden die dit laten gebeuren. Het gaat niet om zomaar een compromisje maar om een draai van 180 graden op een onderwerp dat door henzelf eerder tot gigantische proporties was opgeblazen.

In de aanloop naar de raadsverkiezingen van 2010 werd de VVD symbool van het verzet tegen het kliko-plan. Zij ging voorop in de strijd. Kosten nog moeite werden gespaard. De partij verspreidde duizenden proteststickers die speciaal voor de gelegenheid waren vervaardigd. Velen trapten erin. Yes! De VVD stond pal tegen de oprukkende troepen van GroenLinks!  Mede dankzij deze actie greep de VVD de overwinning en aanvoerder Haverkamp het felbegeerde wethouderspluche.

Nauwelijks een half jaar later sprong Haverkamp, zoals dat tegenwoordig heet, over zijn schaduw. Hij had zich door Tiemens “laten overtuigen”. Dat hij daarbij zijn kiezers tegen de schenen schopte was van minder belang. Voor die gebroken belofte moest je begrip hebben. Het was immers verkiezingstijd.

Een sprongetje in de tijd. In de laatste uitzending van Politiek Rheden Live plaatste Pieter Groenewoud (als raadsvolger is hij fractielid van GroenLinks) kritische kanttekeningen bij bouwplan Nimmer Dor. Daarop sprong VVD-raadslid Geertje van der Burg bijna uit haar vel van woede. Hevig verontwaardigd waste zij Groenewoud de oren. Zijn uitlatingen strookten niet met het coalitieakkoord! Afspraak is afspraak! Hoe durfde hij, vertegenwoordiger van een coalitiepartij, daar aan te tornen?

Een merkwaardige opvatting. Als een Cerberus waakt de VVD over afspraken. Behalve als het om een afspraak met de kiezer gaat. Die verliest zijn geldigheid al in het stemlokaal. De kiezer heeft zijn kruisje gezet en kan niet meer terug. Hij doet er even niet toe. Tot 2014. Want dan is het immers verkiezingstijd.

Veranderende wereld

De wereld verandert in een moordend tempo. Technologische ontwikkelingen krijgen een steeds grotere invloed op ons leven. Wifi, smartphones en tabletcomputers hebben internet nog toegankelijker gemaakt dan het al was. Het gaat razendsnel en het eind van de ontwikkelingen is nog lang niet in zicht.

Het waren vooral de gedrukte media, de kranten voorop, die onder internet te lijden hadden. Nu zijn de televisie en de telefoonbedrijven aan de beurt. Een ontwikkeling die niet te stoppen is.

In Amerika daalden de kijkcijfers van de grote televisie-stations vanaf begin dit jaar met soms tientallen procenten. Mensen zappen niet weg naar een ander station maar stappen massaal over naar de smartphone en de tabletcomputer . Naar de iPhone, iPad of Samsung Galaxy. De TV wordt vervangen door apps voor spelletjes, sociale netwerken waarmee ze met hun vrienden communiceren en het downloaden en bekijken van video’s. Op prime-time, ‘s avonds na 18 uur, bestaat het internetverkeer in Amerika al voor dik de helft uit video. Dat scheelt de TV-industrie miljarden dollars aan reclame-inkomsten. Nederland gaat ongetwijfeld volgen.

Ook de telecombedrijven, de KPN’s en Vodafone’s van deze wereld, krijgen harde klappen. De smartphones worden vooral gebruikt om te communiceren via internet. SMS-en en bellen zijn vervangen door communicatietooltjes als WhatsApp en Skype of we roeptoeteren naar elkaar via Twitter.

In de wereld van de sociale media zelf gaat het supersnel. De winnaars van vandaag zijn de verliezers van morgen. Wie heeft het nu nog over Hyves of MySpace? Zo 2011! Van de kaart geveegd door Facebook, een platform waar één miljard gebruikers liever met elkaar kakelen of een spelletje Farmville spelen dan naar televisie kijken. Totdat ook Facebook weer wordt achterhaald door nieuwe spelers.

Het is fascinerend. Je communiceert nu net zo gemakkelijk met iemand uit India, Brazilië of Paaseiland als met de buurman (althans, ik hoop dat u uw buren regelmatig spreekt).

Ik ben zelf natuurlijk ook op Twitter en Facebook actief. Net als een hele reeks politici. Voorzover u daar nog niet aan doet: probeer het eens. U kunt mijn tweets volgen via @politiekrheden. 

Juiste keuze

Bijna 70 jaar na de grootste moordpartij uit de geschiedenis is een discussie losgebarsten over het al dan niet voordragen van het gedicht “Foute keuze” bij de Nationale Dodenherdenking. Een gedicht van een jongen over zijn oudoom die bij de Waffen-SS ging. Foute keuze? Vond oudoom dat zelf ook? We zullen het nooit weten. Hij loste op in de bloedige nevelen van de krijg.

Terwijl herinneringen aan de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog vervagen groeit het begrip voor de beulen. Daders worden zo tot slachtoffer.

Ik zag laatst een documentaire waarin enkele van die figuren optraden. Broze bejaarden met harde versteende zielen. Zonder een greintje compassie met de slachtoffers van de naziterreur.

Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van dat monsterlijke regime. Bij miljoenen werden joden, zigeuners, homo’s, gehandicapten en andere “Untermenschen” afgemaakt. Als ratten, als ongedierte, als slachtvee werden zij de wagons en de gaskamers ingedreven, doodgeknuppeld en gemarteld door sadisten, met een nekschot in door henzelf gedolven graven geflikkerd of opgeknoopt aan een touw met een bordje om hun nek met daarop de tekst van hun wandaad: “Ik ben geboren”. Ausradiert! Door foute mannen met een doodskop als totem.

Degenen die de moed hadden zich tegen de moordmachine te verzetten werden neergeknald. Tientallen miljoenen werden op het slagveld over de kling gejaagd. Miljoenen mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden, mensen die niemand een strobreed in de weg hadden gelegd, werden gecremeerd in de bommenregens die over hen werden uitgestort. Honderdduizenden werden door honger en ziekte weggevaagd. Uitgegumd! Mede veroorzaakt door mensen die foute keuzes maakten.

Een foute keuze? Ja! Een pakkende tekst? Zeker! De maker van het gedicht, een jongen van 15, valt niets te verwijten. Maar het past niet om dat op 4 mei voor het oog van de natie voor te dragen. Dan herdenken we de verbrijzelden. Begrip voor degenen die de moker hanteerden hoort daar niet bij.

Het Comité 4 en 5 mei heeft te elfder ure besloten het gedicht van het programma van de herdenking af te voeren. Beetje late keuze, dat wel. Gelukkig ook de enige juiste.

Nieuwe ronde, nieuw geluk

Het heeft even geduurd maar het is zover. De gedoogtroika houdt het voor gezien. Het kabinet dat zo graag verkondigt dat ieder zijn eigen broek moet ophouden, vooral degenen die toch al in de hoek zitten waar de klappen vallen, ging zelf met de billen bloot.

Dat werd ook de hoogste tijd. Deze regering wist niet waar ze mee bezig was. De bevelen uit Brussel werden belangrijker gevonden dan de echte problemen waar de Nederlandse burger mee te kampen heeft. Een antwoord van dit kabinet op de economische crisis bleef uit.

Maar wat nu? Wat krijgen we ervoor terug? Daar ben ik nog lang niet gerust op. Volgens mij had de oppositie het wel gemakkelijk gevonden als Rutte de bezuinigingskastanjes voor hen uit het vuur had gehaald.

Nu zullen alle partijen met plannen moeten komen waar we in het stemhokje over kunnen oordelen. Wordt verdere afbraak van het sociale stelsel een halt toegeroepen? Ik moet het nog zien. Gaat een volgende regering werkelijk iets doen aan de problemen die immigratie en non-integratie hebben gebracht? Of krijgen we weer de wollen deken van politieke correctheid en verdoezeling van problemen over ons heen?

Partijen van links tot rechts die het onderwijs, de zorg en een hele reeks publieke diensten naar de gallemiese hebben geholpen en Nederland hebben uitgeleverd aan Brussel hoeven sowieso niet op mijn stem te rekenen.

Het belangrijkste verkiezingsthema zal gaan over de verhouding van Nederland met Europa. Nederland staat op een keerpunt. Een Europa is op dit moment een brug te ver. Laten we ons meesleuren in de Europese draaikolk met de zekerheid dat we verdrinken of heroveren we onze onafhankelijkheid zodat we orde op zaken kunnen stellen? Blijven we met miljarden strooien voor landen die lak aan ons hebben of richten we ons op de bestrijding van de armoede thuis en bescherming van Nederlandse belangen?

Voor mij is het antwoord duidelijk. Ik sluit niet uit dat ik daarvoor in het stemhokje over mijn eigen schaduw heen moet stappen. Dat moet dan maar. 

Guerrilla

Wat lees ik nu in De Gelderlander? De Alliantie, Rhedense Stichting voor Kunst en Cultuur, heeft 67.000 euro in het spaarvarken. 67.000 euro? Ja, 67.000 euro. Vraagt u zich ook af waar dat geld vandaan komt? Opgespaard volgens de kunstclub. Waarvan dan?

In het voorstel “Kunstproject De Dorpenroute” van wethouder Tiemens, wordt een tipje van de sluier opgelicht. Rond de eeuwwisseling is de dorpenroute tussen Velp en Ellecom gereconstrueerd. Dat project kwam in 2001 gereed. Volgens de gemeente was twee procent van de begroting bestemd voor het plaatsen van “kunstwerken of kunsttoepassingen.. . bij voorkeur op, nabij en geïntegreerd te verwerken in civieltechnische werken”.

We hebben het dus over een project dat ELF JAAR GELEDEN is afgerond. En na elf jaar komt die 67.000 euro boven water? Een merkwaardig appeltje voor de dorst. Dit riekt meer naar een cadeautje aan de Alliantie voor jaren trouwe dienst. In welke lade lag het reçu stof te happen? De gemeenteraad mag er zich niet mee bemoeien. Die heeft volgens de wethouder geen rol. Een regelrechte uitdaging. Laat de raad zo met zich sollen? Nee, zeker niet als het om haar controlerende kerntaak gaat. De raad gaat de wethouder natuurlijk stevig aan de tand voelen en eist om te beginnen alle bewijsstukken uit de periode 1997-2002 op. Volledig en zonder mankeren.

De Alliantie wil het geld besteden aan “guerrilla-optredens”, korte, onaangekondigde acts op en langs de dorpenroute. Gezellig hoor. We jagen die 67.000 euro er even snel doorheen. Het is toch gevonden geld. De guerrilla tussen K13 en de Alliantie/Gemeente heeft zeker de nodige inspiratie opgeleverd.

Voor de aankleding van de dorpenroute heb ik een betere suggestie. Recht tegenover het gemeentehuis bevond zich nog niet zo lang geleden een kunstwerk dat bedoeld was daar permanent te blijven staan. Dat je aan kon raken en iedere dag opnieuw bekijken. Daar is meer behoefte aan dan aan vluchtige guerrillakunst op een zebrapad of rotonde. Die rotondes zijn trouwens pas veel later, ver na het afronden van de reconstructie in 2001, aangelegd.

Koningsplan

De rechtstreekse spoorverbinding tussen Arnhem en Apeldoorn staat weer eens op de agenda. Een lobby van bedrijven, instellingen en lokale en provinciale politici uit de regio Apeldoorn heeft daarvoor het oog laten vallen op de Koningslijn, het spoor tussen Dieren en Apeldoorn.

Naast de Koningslijn worden twee alternatieven onderzocht: de Emperboog en kopmaken (de trein verandert van rijrichting) op station Zutphen. De Emperboog is een afbuiging van de spoorlijn voorlangs Zutphen van de IJssellijn naar de spoorlijn Zutphen-Apeldoorn.

Een verbinding tussen Arnhem en Apeldoorn langs de A50 is vakkundig om zeep geholpen. Te duur en een te grote aantasting van de natuurwaarden. Nadere onderbouwing ontbreekt. Dat laatste argument is sowieso flauwekul. Aantasting van natuurwaarden geldt net zo goed voor de Emperboog en de Koningslijn. Kennelijk zagen vooral Arnhemse politici de bui hangen. Die hebben hun buik al meer dan vol van het gedonder rond Sporen in Arnhem.

U snapt het. De varianten worden voor de show onderzocht. De Koningslijn komt geheid als meest gunstige oplossing uit de bus. Adviezen en notities zijn volledig op die uitkomst toegeschreven. Er wordt gerekend op 12.000 tot 16.000 reizigers per dag en de kosten van 100 miljoen euro zijn te overzien.

Wij weten wel beter. De aantallen reizigers worden te hoog en de kosten te laag geschat. Daarnaast zijn er nog een paar vuiltjes weg te werken. Naast de gebruikelijke problemen rond veiligheid en leefbaarheid springt de positie van de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij in het oog.

BEHALVE RHEDEN zijn alle gemeenten die iets met dit onderwerp te maken hebben bij het project betrokken. Dat terwijl het grootste deel van de verbinding over Rhedens grondgebied loopt. Hoezo beslissen over u en zonder u? Ach, daar zijn we in Rheden intussen aan gewend.

Over enkele jaren is de begroting opgelopen tot een veelvoud van 100 miljoen, zijn miljoenen euro’s in rook opgegaan, is een reeks politieke koppen gerold en is er nog geen schop de grond in. Tja, wie is daar nou niet aan gewend?

Actievoeren maakt de gewenning compleet. Tegenstanders van het Koningsplan kunnen zich melden op www.stopkoningslijn.nl.

Broekriem

De zegeningen van Europa en de euro blijven op ons neerdalen. Nederland heeft uit Brussel het bevel ontvangen het begrotingstekort weg te werken. Onze regering heeft, gesteund door grote delen van de oppositie, flink de knip getrokken voor Griekenland en Europa. Tegelijkertijd heeft Den Haag zichzelf bewust in de hoek gemanoeuvreerd waarin ze moet voldoen aan de heilige 3-procents-norm. De miljarden voor Zuid-Europa komen zoals beloofd terug. Weliswaar niet uit Zuid-Europa maar dat mag de pret niet drukken. In eigen land is nog genoeg te halen. Er worden bedragen genoemd die neerkomen op structureel 1000 euro per Nederlandse kaaskop.

In het Catshuis wordt er hard om gevochten. Nou ja, hard? We weten niet wat er gebeurt maar de gedoogtroika probeert die indruk wel te wekken. Het staat zo raar om al na een paar uur Eureka te roepen. Des te langer je er over doet des te geloofwaardiger het lijkt. Een moeilijke bevalling is beter te verkopen. Ik denk eerder dat 99% van de tijd wordt besteed aan het in elkaar draaien van de bijbehorende salespraatjes. Verhagen probeert kortingen op ontwikkelingssamenwerking aan zijn achterban te slijten, Wilders breekt er zich het hoofd over hoe hij nog wat verkiezingsbeloften bij het oud vuil kan zetten zonder zijn kiezers aan de SP kwijt te raken en Rutte blijft lachend verkondigen dat wij onze eigen broek moeten ophouden terwijl hij uit naam van Europa de broekriem en de knopen in beslag neemt.

De Europese samenwerking bracht vrede en welvaart maar nu schiet het zijn doel voorbij. Het euro-experiment is mislukt. Door onverantwoordelijke politieke keuzes is Europa verworden tot een staatkundig monster. Gestoeld op vage democratische gronden waar de kiezer nauwelijks iets heeft in te brengen. Het kost bakken geld om in de euro te blijven. Het kost ook bakken geld om er, eventueel samen met enkele andere landen, uit te stappen. Ik kies voor het laatste want ik wil mijn eigen broek ophouden. Daarvoor heb ik die broekriem en die knopen wel nodig. Laten we die dus in eigen hand en vooral in eigen land houden.

Spoorperikelen

Het spoor heeft zijn goede en zijn slechte kanten. De laatste jaren zien we vooral de slechte. Het is inmiddels een indrukwekkend rijtje: Hart voor Dieren, Hart van Dieren, Traverse Dieren, Noordtak, Lightrail. Onlangs werd daar de Koningslijn, de spoorverbinding tussen Arnhem en Apeldoorn, aan toegevoegd.

In Dieren zijn we al meer dan tien jaar bezig. Hart voor/van Dieren veranderde van een droom in een nachtmerrie. De ellende was niet te overzien. Mensen werden hun huis uitgejaagd, burgers en overheid stonden lijnrecht tegenover elkaar en miljoenen euro’s belastinggeld gingen in rook op.

Het plan is tot op het bot uitgekleed. Over het verbeteren van de leefbaarheid en het slechten van de barrière tussen Dieren-Zuid en Dieren-Noord wordt allang niet meer gesproken. In de Traverse Dieren telt alleen nog de doorstroming van het autoverkeer. Die moet zo snel mogelijk door het dorp worden gejaagd. Voor de Gelderse politiek is het dorp Dieren in zijn geheel de barrière die genomen moet worden.

 Het goederenvervoer jaagt al minstens zo lang de Rhedense burgers de stuipen op het lijf. De IJssellijn zou slechts een beperkt aantal goederentreinen te verwerken krijgen maar dreigt nu toch te worden ingezet als Noordtak van de Betuwelijn. Een nieuwe aanslag op het leefklimaat, de veiligheid en de bereikbaarheid die tienduizenden mensen in de steden en dorpen langs het spoor zal treffen.

Van de lightrail, een plan van de stadsregio, is de laatste jaren niets meer vernomen. Terwijl dat nu juist een plan was dat op enige sympathie kon rekenen. De Koningslijn is de laatste loot aan de stam. Het voorstel staat nog in de kinderschoenen maar heeft al het nodige stof doen opwaaien.

Tijd om de stand van zaken op te maken. Genoeg materiaal om een volledige uitzending van Politiek Rheden Live aan het spoor te wijden. Stem donderdagavond 5 april om 20 uur af op M-FM Radio. U wordt bijgepraat door vertegenwoordigers van belangengroeperingen en gasten uit de provinciale en lokale politiek. U kunt tijdens de uitzending meepraten via Twitter en email. Uw vragen en opmerkingen zijn van harte welkom.

Politiek Rheden Live

Ik heb mijn activiteiten uitgebreid naar de ether. Naast blog Politiek Rheden en column Theo in het Streekjournaal mocht ik op 1 maart een start maken met het programma Politiek Rheden Live via M-FM Radio.

Voor mij een nieuwe ervaring. Ik ben gewend om de blog en de column in mijn uppie te doen maar voor radio is meer nodig. De onderwerpen, de redactie en de presentatie zijn mijn pakje aan maar daarnaast werkt een groot team zich uit de naad om alles technisch mogelijk te maken en in goede banen te leiden.

Ik was best een beetje zenuwachtig. De verwachtingen waren hooggespannen. Hoe kon ik het drie uur durende programma op een aantrekkelijke manier vullen? Waren de thema’s aansprekend genoeg? Het viel me honderd procent mee. De gasten waren openhartig, de onderwerpen actueel, en de muziek door Rhedens zangtalent Roos van Tuijl hartverwarmend.

Joop Zijlstra verhaalde over zijn levensloop en zijn strijd tegen onrecht en arrogant bestuur, Rozendaalse raadsleden lieten hun licht schijnen over de (toen nog) voorgenomen bouw van de basisschool op de Del en met Rhedense politici en vertegenwoordigers uit De Steeg en Dieren besprak ik de perikelen rond de restauratie van de vernielde beelden. Het aanwezige publiek droeg zijn steentje bij met vragen en opmerkingen.

Een schot in de roos. Die drie uren vlogen voorbij. Het blijkt maar weer eens hoe geïnteresseerd mensen in politiek zijn. Vooral als die toegankelijk wordt gebracht en zij zonder remmingen hun gedachten en ideeën kunnen spuien. Ik hoop dat volgende uitzendingen net zo enthousiast worden ontvangen

Ik ben nu bezig met de voorbereidingen voor de volgende uitzending. Met actuele zaken die het dagelijks leven raken. Ook die van u. U bent op donderdag 5 april om 20 uur van harte welkom in café d’Oranjeboom in Velp. Ik hoop dan opnieuw op een volle bak. We zoeken overigens nog meer locaties die geschikt zijn. We willen de lokale politiek ook letterlijk dicht bij u brengen. 

Zodat we een nieuw laagje van de politieke drempel kunnen afschaven.

Zo'n dag

Zo’n dag als afgelopen zondag. Het zonnetje warmt je gezicht, ontelbare vogels fluiten hun lied, krokussen staan in volle bloei en de eerste hommels zoemen voorbij. De atmosfeer zindert van energie en je voelt de drang aan de slag te gaan. Je wilt iets, geeft niet wat.

Daar wist mijn vrouw wel raad op. Sterker nog, daar weet ze al maanden raad op. It’s garden-time! Ik kan er niet meer onderuit. Ik heb geen groene vingers dus ze moet me precies uitleggen hoe ze het wil hebben. De vijver moet weg en de groenstrook geëgaliseerd. Nou ja, die “groenstrook” is meer een woestenij van ’n meter breed en ’n meter of negen lang. De planten hebben het er al lang opgegeven. Afgraven die hap, grind erover en van de zomer nog een waterornament en ’n paar bloembakken. Dat scheelt onderhoud, oogt fris en de honden komen dan niet meer op zandpoten naar binnen stuiven.

Eerst de vijver. Een ingegraven waterbak die van binnen en van buiten is ingepakt met waterdicht zeil en rondom afgezet met keien. Die zijn het eerst aan de beurt. De berg stenen baart me zorgen. We zullen zien. Misschien heeft de buurman belangstelling. Dan moet het water eruit. De vijver zit vol kikkers, vooral kikkers die de winter niet hebben overleefd. Ik tel er een stuk of tien. Het stinkt als een beerput. De pomp werkt gelukkig nog dus het water is er zo uit. Het zeil belandt, inclusief dooie kikkers, in de kliko. Bak eruit wrikken en de vijver is niet meer.

Nu kan grondverzetbedrijf Kooijmans aan de slag. Ook vrouw Kooijmans hoor! Laat ik dat vooral niet onvermeld laten. Altine scoort een kruiwagen bij haar broer en neemt zelf ook de schop ter hand. Tussendoor zorgt ze voor de catering. Geweldige vrouw.

De tuin ziet eruit als een slagveld. We zijn nog lang niet klaar maar het begin is er. Stijve spieren, pijn in rug en botten deren ons niet. We zijn tevreden. Het jaar is nu echt begonnen. Het is lente! Zo’n dag was afgelopen zondag.

Beeldenstorm

In Rheden is een nieuwe politieke soap geboren.  De diefstal en vernieling van het Bronzen Paard in Dieren en de beelden van Carmiggelt in De Steeg deed de gemoederen hoog oplaaien. Maar dat was alleen nog maar voorspel. En de soap blijft niet beperkt tot de vernielde beelden alleen. Terwijl de ene verhaallijn zich naar een gelukkig einde beweegt ligt er op andere paden nog veel reuring te wachten.

Eerst een gelukkig scenario. Calluna-ondernemer Albert Lentinck meldde in de eerste uitzending van mijn programma Politiek Rheden Live (iedere eerste donderdag van de maand op M-FM Radio) een genereus gebaar van de zonen van het kunstenaarsechtpaar Henk Göbel en Marga Carlier. Zij staan garant voor het herstel van het Bronzen Paard dat door hun vader werd gemaakt.

Met het herstel van de Carmiggelt-beelden loopt het minder voorspoedig. In opdracht van wethouder Tiemens is een taxatie uitgevoerd. De taxateur becijfert de kosten voor herstel op 36.000 euro. De gemeente wil daarvan de helft betalen. Een comité is al begonnen om de rest bij elkaar te sprokkelen. Maar daarmee is de race nog niet gelopen. 

Ik heb namelijk even een belletje met de zwager (en zaakwaarnemer) van Wim Kuijl gepleegd. Het commentaar was niet mals. De taxateur had hen niet geraadpleegd en slechts een paar minuten telefonisch met bronsgieter Jan Hazelaar gesproken. Die vertelde hem dat hij alleen samen met de beeldhouwer en oordeel kan geven. De kunstenaar schat enkele weken nodig te hebben om samen met andere deskundigen de exacte schade vast te stellen alvorens een offerte voor herstel te kunnen maken. Maar dan moet hij de stukken van de beelden wel nauwkeurig kunnen onderzoeken. Tot nu toe heeft hij ze alleen even mogen zien, niet eens aanraken. Hij voelt zich door de gemeente niet serieus genomen. En dat kan Tiemens nog lelijk opbreken. Het beeldrecht, het geestelijk eigendom, ligt in handen van de beeldhouwer. Als Tiemens hem buitenspel houdt dan komt er helemaal geen herstel van Carmiggelt.

Er is nog veel meer over dit onderwerp te melden. Dat bewaar ik voor volgende afleveringen.