Internetdoosje

Tot 2007 werden raadsvergaderingen woord voor woord op papier vastgelegd. Een uitstekend controlemiddel. Alles stond zwart op wit. Je kon eenvoudig checken wat Piet Politiek beweerde.

Maar Rheden ging met de tijd mee. De integrale raadsverslagen (te duur?) werden vervangen door een combinatie van verkorte notulen en audioverslagen (hoezo te duur?). Dat audioverslag was slecht doorzoekbaar, kende geregeld technische problemen en het duurde lang voor ze werden gepubliceerd waardoor de relevantie afnam. Mensen die niet beschikten over internet hadden er sowieso geen hout aan. Enkele jaren geleden verdwenen die audioverslagen geruisloos, zonder enige uitleg naar de burger. Resultaat: minder informatie en een minder openbaar, minder controleerbaar bestuur.

BenW willen de raadsvergaderingen nu live, compleet met video, uitzenden via internet. Hardstikke goed! Maar de gemeente slaat door. Alleen internet telt nog. De radio-uitzendingen van de raadsvergaderingen en de gemeentepagina’s in de lokale pers verdwijnen. Daarnaast worden de raadsstukken niet meer op papier naar geïnteresseerden gedistribueerd.

Klassieke fouten. Moderne technologie kan de communicatie enorm verrijken. Maar het is geen volledige vervanger voor traditionele mediakanalen. Daar is de samenleving nog lang niet aan toe. Iedere eerstejaars student communicatie kan je dat vertellen.

Een voorbeeld. Rheden is sterk vergrijsd. Veel ouderen beschikken niet over de kennis en de kunde om informatie via het internet tot zich te nemen. En er zijn meer bezwaren. Daar kom ik bij gelegenheid nog eens op terug.

Dit gemeentebestuur laat kansen om haar inwoners breed te bereiken liggen. Onder het motto “Kom de informatie maar halen. Als je dat niet kunt dan heb je pech. Brengen doen we niet meer.” wordt een groot deel van de Rhedense bevolking buitenspel gezet.

Ik sta niet alleen. Vorige week, in het radioprogramma Politiek Rheden Live, waarschuwde Dorus Klomberg (D66) daar ook voor. Hij omschreef het treffend als “zichzelf opsluiten in het doosje van internet”. Gelijk heeft ie. Met dit beleid trekt de gemeente zich verder terug in haar ivoren toren, gooit deuren dicht. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dom, oliedom communicatiebeleid! 

Doorpakken

Ik heb tijdens mijn afwezigheid niet veel gemist. Het Nederlands voetbalelftal ging af als een gieter, de politieke en financiële uitverkoop van Nederland aan Europa gaat gewoon door en politiek Den Haag loopt zich warm voor de verkiezingen. In Rheden gaat ook alles z’n gangetje. Over afvalbakken, rekenfoutjes, kunstgrasvelden of het cultuurbedrijf wil ik het vandaag niet hebben. Kan altijd nog. Het is weer Traverse-tijd. De Traverse gaat nooit verloren!

De gemeente Rheden steekt 14 miljoen euro in de Traverse, inclusief 1,5 miljoen bijdrage voor een lange tunnelbak. Het is te merken dat college en raad van dit dossier af willen. De raad ging snel akkoord met het voorstel. Geen gekissebis over de bundeling van weg en spoor bij Hof te Dieren, de raad accepteert verder dat bewoners aan de Burgemeester Willemsestraat met hun woningen op een vluchtheuvel dreigen te worden geparkeerd en burgers en belangenorganisaties die willen meedenken worden zoveel mogelijk op afstand gehouden. Alles onder het motto “doorpakken”. 

Bij de provincie is van doorpakken weinig te merken. VVD-gedeputeerde Conny “Koningslijn”  Bieze neemt ruimschoots de tijd. Haar voorganger Marijke van Haaren ging met Hart van Dieren voluit op haar gezicht. Bieze wil dat absoluut voorkomen. Zij heeft daarom een beslissing over de korte of lange tunnelvariant over de zomer heen getild. Eerst meer zekerheid over de kosten. Daarna ziet ze verder.

Een boodschap aan de Statenleden: Geef Dieren die lange tunnelbak en laat de mensen in de Burg. Willemsestraat niet in de kou staan! Vanaf deze plek wil ik de provinciale fracties van D66 en VVD er ook aan herinneren dat zij nog verkiezingsbeloften hebben in te lossen. Vorig jaar, voor de provinciale verkiezingen, meldde D66-leider Michiel Scheffer mij dat zijn partij tien miljoen euro extra over heeft voor de Traverse en volgens  Anja Prins  wilde haar VVD zich altijd al sterk maken voor de lange variant. Het moment waarop die mooie woorden in daden kunnen worden omgezet nadert. Overtuig jullie collega’s en geef gedeputeerde Bieze de kans om met een gerust hart door te pakken. 

Dieren rekent op jullie!

Afspraak

Veel Rhedenaren maken zich (opnieuw) druk over de vervanging van de kliko’s door kleinere exemplaren waar ze bovendien meer voor moeten betalen. Te laat! De nieuwe afvalbakjes worden volgens plan door onze strot geduwd. Dat hebben we niet alleen aan de GroenLinks-wethouder Tiemens te danken. Zij voert gewoon haar program uit. Daar kan ik nog begrip voor opbrengen. Ik erger me meer aan de VVD-wethouders en raadsleden die dit laten gebeuren. Het gaat niet om zomaar een compromisje maar om een draai van 180 graden op een onderwerp dat door henzelf eerder tot gigantische proporties was opgeblazen.

In de aanloop naar de raadsverkiezingen van 2010 werd de VVD symbool van het verzet tegen het kliko-plan. Zij ging voorop in de strijd. Kosten nog moeite werden gespaard. De partij verspreidde duizenden proteststickers die speciaal voor de gelegenheid waren vervaardigd. Velen trapten erin. Yes! De VVD stond pal tegen de oprukkende troepen van GroenLinks!  Mede dankzij deze actie greep de VVD de overwinning en aanvoerder Haverkamp het felbegeerde wethouderspluche.

Nauwelijks een half jaar later sprong Haverkamp, zoals dat tegenwoordig heet, over zijn schaduw. Hij had zich door Tiemens “laten overtuigen”. Dat hij daarbij zijn kiezers tegen de schenen schopte was van minder belang. Voor die gebroken belofte moest je begrip hebben. Het was immers verkiezingstijd.

Een sprongetje in de tijd. In de laatste uitzending van Politiek Rheden Live plaatste Pieter Groenewoud (als raadsvolger is hij fractielid van GroenLinks) kritische kanttekeningen bij bouwplan Nimmer Dor. Daarop sprong VVD-raadslid Geertje van der Burg bijna uit haar vel van woede. Hevig verontwaardigd waste zij Groenewoud de oren. Zijn uitlatingen strookten niet met het coalitieakkoord! Afspraak is afspraak! Hoe durfde hij, vertegenwoordiger van een coalitiepartij, daar aan te tornen?

Een merkwaardige opvatting. Als een Cerberus waakt de VVD over afspraken. Behalve als het om een afspraak met de kiezer gaat. Die verliest zijn geldigheid al in het stemlokaal. De kiezer heeft zijn kruisje gezet en kan niet meer terug. Hij doet er even niet toe. Tot 2014. Want dan is het immers verkiezingstijd.

Veranderende wereld

De wereld verandert in een moordend tempo. Technologische ontwikkelingen krijgen een steeds grotere invloed op ons leven. Wifi, smartphones en tabletcomputers hebben internet nog toegankelijker gemaakt dan het al was. Het gaat razendsnel en het eind van de ontwikkelingen is nog lang niet in zicht.

Het waren vooral de gedrukte media, de kranten voorop, die onder internet te lijden hadden. Nu zijn de televisie en de telefoonbedrijven aan de beurt. Een ontwikkeling die niet te stoppen is.

In Amerika daalden de kijkcijfers van de grote televisie-stations vanaf begin dit jaar met soms tientallen procenten. Mensen zappen niet weg naar een ander station maar stappen massaal over naar de smartphone en de tabletcomputer . Naar de iPhone, iPad of Samsung Galaxy. De TV wordt vervangen door apps voor spelletjes, sociale netwerken waarmee ze met hun vrienden communiceren en het downloaden en bekijken van video’s. Op prime-time, ‘s avonds na 18 uur, bestaat het internetverkeer in Amerika al voor dik de helft uit video. Dat scheelt de TV-industrie miljarden dollars aan reclame-inkomsten. Nederland gaat ongetwijfeld volgen.

Ook de telecombedrijven, de KPN’s en Vodafone’s van deze wereld, krijgen harde klappen. De smartphones worden vooral gebruikt om te communiceren via internet. SMS-en en bellen zijn vervangen door communicatietooltjes als WhatsApp en Skype of we roeptoeteren naar elkaar via Twitter.

In de wereld van de sociale media zelf gaat het supersnel. De winnaars van vandaag zijn de verliezers van morgen. Wie heeft het nu nog over Hyves of MySpace? Zo 2011! Van de kaart geveegd door Facebook, een platform waar één miljard gebruikers liever met elkaar kakelen of een spelletje Farmville spelen dan naar televisie kijken. Totdat ook Facebook weer wordt achterhaald door nieuwe spelers.

Het is fascinerend. Je communiceert nu net zo gemakkelijk met iemand uit India, Brazilië of Paaseiland als met de buurman (althans, ik hoop dat u uw buren regelmatig spreekt).

Ik ben zelf natuurlijk ook op Twitter en Facebook actief. Net als een hele reeks politici. Voorzover u daar nog niet aan doet: probeer het eens. U kunt mijn tweets volgen via @politiekrheden. 

Juiste keuze

Bijna 70 jaar na de grootste moordpartij uit de geschiedenis is een discussie losgebarsten over het al dan niet voordragen van het gedicht “Foute keuze” bij de Nationale Dodenherdenking. Een gedicht van een jongen over zijn oudoom die bij de Waffen-SS ging. Foute keuze? Vond oudoom dat zelf ook? We zullen het nooit weten. Hij loste op in de bloedige nevelen van de krijg.

Terwijl herinneringen aan de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog vervagen groeit het begrip voor de beulen. Daders worden zo tot slachtoffer.

Ik zag laatst een documentaire waarin enkele van die figuren optraden. Broze bejaarden met harde versteende zielen. Zonder een greintje compassie met de slachtoffers van de naziterreur.

Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van dat monsterlijke regime. Bij miljoenen werden joden, zigeuners, homo’s, gehandicapten en andere “Untermenschen” afgemaakt. Als ratten, als ongedierte, als slachtvee werden zij de wagons en de gaskamers ingedreven, doodgeknuppeld en gemarteld door sadisten, met een nekschot in door henzelf gedolven graven geflikkerd of opgeknoopt aan een touw met een bordje om hun nek met daarop de tekst van hun wandaad: “Ik ben geboren”. Ausradiert! Door foute mannen met een doodskop als totem.

Degenen die de moed hadden zich tegen de moordmachine te verzetten werden neergeknald. Tientallen miljoenen werden op het slagveld over de kling gejaagd. Miljoenen mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden, mensen die niemand een strobreed in de weg hadden gelegd, werden gecremeerd in de bommenregens die over hen werden uitgestort. Honderdduizenden werden door honger en ziekte weggevaagd. Uitgegumd! Mede veroorzaakt door mensen die foute keuzes maakten.

Een foute keuze? Ja! Een pakkende tekst? Zeker! De maker van het gedicht, een jongen van 15, valt niets te verwijten. Maar het past niet om dat op 4 mei voor het oog van de natie voor te dragen. Dan herdenken we de verbrijzelden. Begrip voor degenen die de moker hanteerden hoort daar niet bij.

Het Comité 4 en 5 mei heeft te elfder ure besloten het gedicht van het programma van de herdenking af te voeren. Beetje late keuze, dat wel. Gelukkig ook de enige juiste.

Nieuwe ronde, nieuw geluk

Het heeft even geduurd maar het is zover. De gedoogtroika houdt het voor gezien. Het kabinet dat zo graag verkondigt dat ieder zijn eigen broek moet ophouden, vooral degenen die toch al in de hoek zitten waar de klappen vallen, ging zelf met de billen bloot.

Dat werd ook de hoogste tijd. Deze regering wist niet waar ze mee bezig was. De bevelen uit Brussel werden belangrijker gevonden dan de echte problemen waar de Nederlandse burger mee te kampen heeft. Een antwoord van dit kabinet op de economische crisis bleef uit.

Maar wat nu? Wat krijgen we ervoor terug? Daar ben ik nog lang niet gerust op. Volgens mij had de oppositie het wel gemakkelijk gevonden als Rutte de bezuinigingskastanjes voor hen uit het vuur had gehaald.

Nu zullen alle partijen met plannen moeten komen waar we in het stemhokje over kunnen oordelen. Wordt verdere afbraak van het sociale stelsel een halt toegeroepen? Ik moet het nog zien. Gaat een volgende regering werkelijk iets doen aan de problemen die immigratie en non-integratie hebben gebracht? Of krijgen we weer de wollen deken van politieke correctheid en verdoezeling van problemen over ons heen?

Partijen van links tot rechts die het onderwijs, de zorg en een hele reeks publieke diensten naar de gallemiese hebben geholpen en Nederland hebben uitgeleverd aan Brussel hoeven sowieso niet op mijn stem te rekenen.

Het belangrijkste verkiezingsthema zal gaan over de verhouding van Nederland met Europa. Nederland staat op een keerpunt. Een Europa is op dit moment een brug te ver. Laten we ons meesleuren in de Europese draaikolk met de zekerheid dat we verdrinken of heroveren we onze onafhankelijkheid zodat we orde op zaken kunnen stellen? Blijven we met miljarden strooien voor landen die lak aan ons hebben of richten we ons op de bestrijding van de armoede thuis en bescherming van Nederlandse belangen?

Voor mij is het antwoord duidelijk. Ik sluit niet uit dat ik daarvoor in het stemhokje over mijn eigen schaduw heen moet stappen. Dat moet dan maar. 

Guerrilla

Wat lees ik nu in De Gelderlander? De Alliantie, Rhedense Stichting voor Kunst en Cultuur, heeft 67.000 euro in het spaarvarken. 67.000 euro? Ja, 67.000 euro. Vraagt u zich ook af waar dat geld vandaan komt? Opgespaard volgens de kunstclub. Waarvan dan?

In het voorstel “Kunstproject De Dorpenroute” van wethouder Tiemens, wordt een tipje van de sluier opgelicht. Rond de eeuwwisseling is de dorpenroute tussen Velp en Ellecom gereconstrueerd. Dat project kwam in 2001 gereed. Volgens de gemeente was twee procent van de begroting bestemd voor het plaatsen van “kunstwerken of kunsttoepassingen.. . bij voorkeur op, nabij en geïntegreerd te verwerken in civieltechnische werken”.

We hebben het dus over een project dat ELF JAAR GELEDEN is afgerond. En na elf jaar komt die 67.000 euro boven water? Een merkwaardig appeltje voor de dorst. Dit riekt meer naar een cadeautje aan de Alliantie voor jaren trouwe dienst. In welke lade lag het reçu stof te happen? De gemeenteraad mag er zich niet mee bemoeien. Die heeft volgens de wethouder geen rol. Een regelrechte uitdaging. Laat de raad zo met zich sollen? Nee, zeker niet als het om haar controlerende kerntaak gaat. De raad gaat de wethouder natuurlijk stevig aan de tand voelen en eist om te beginnen alle bewijsstukken uit de periode 1997-2002 op. Volledig en zonder mankeren.

De Alliantie wil het geld besteden aan “guerrilla-optredens”, korte, onaangekondigde acts op en langs de dorpenroute. Gezellig hoor. We jagen die 67.000 euro er even snel doorheen. Het is toch gevonden geld. De guerrilla tussen K13 en de Alliantie/Gemeente heeft zeker de nodige inspiratie opgeleverd.

Voor de aankleding van de dorpenroute heb ik een betere suggestie. Recht tegenover het gemeentehuis bevond zich nog niet zo lang geleden een kunstwerk dat bedoeld was daar permanent te blijven staan. Dat je aan kon raken en iedere dag opnieuw bekijken. Daar is meer behoefte aan dan aan vluchtige guerrillakunst op een zebrapad of rotonde. Die rotondes zijn trouwens pas veel later, ver na het afronden van de reconstructie in 2001, aangelegd.

Koningsplan

De rechtstreekse spoorverbinding tussen Arnhem en Apeldoorn staat weer eens op de agenda. Een lobby van bedrijven, instellingen en lokale en provinciale politici uit de regio Apeldoorn heeft daarvoor het oog laten vallen op de Koningslijn, het spoor tussen Dieren en Apeldoorn.

Naast de Koningslijn worden twee alternatieven onderzocht: de Emperboog en kopmaken (de trein verandert van rijrichting) op station Zutphen. De Emperboog is een afbuiging van de spoorlijn voorlangs Zutphen van de IJssellijn naar de spoorlijn Zutphen-Apeldoorn.

Een verbinding tussen Arnhem en Apeldoorn langs de A50 is vakkundig om zeep geholpen. Te duur en een te grote aantasting van de natuurwaarden. Nadere onderbouwing ontbreekt. Dat laatste argument is sowieso flauwekul. Aantasting van natuurwaarden geldt net zo goed voor de Emperboog en de Koningslijn. Kennelijk zagen vooral Arnhemse politici de bui hangen. Die hebben hun buik al meer dan vol van het gedonder rond Sporen in Arnhem.

U snapt het. De varianten worden voor de show onderzocht. De Koningslijn komt geheid als meest gunstige oplossing uit de bus. Adviezen en notities zijn volledig op die uitkomst toegeschreven. Er wordt gerekend op 12.000 tot 16.000 reizigers per dag en de kosten van 100 miljoen euro zijn te overzien.

Wij weten wel beter. De aantallen reizigers worden te hoog en de kosten te laag geschat. Daarnaast zijn er nog een paar vuiltjes weg te werken. Naast de gebruikelijke problemen rond veiligheid en leefbaarheid springt de positie van de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij in het oog.

BEHALVE RHEDEN zijn alle gemeenten die iets met dit onderwerp te maken hebben bij het project betrokken. Dat terwijl het grootste deel van de verbinding over Rhedens grondgebied loopt. Hoezo beslissen over u en zonder u? Ach, daar zijn we in Rheden intussen aan gewend.

Over enkele jaren is de begroting opgelopen tot een veelvoud van 100 miljoen, zijn miljoenen euro’s in rook opgegaan, is een reeks politieke koppen gerold en is er nog geen schop de grond in. Tja, wie is daar nou niet aan gewend?

Actievoeren maakt de gewenning compleet. Tegenstanders van het Koningsplan kunnen zich melden op www.stopkoningslijn.nl.

Broekriem

De zegeningen van Europa en de euro blijven op ons neerdalen. Nederland heeft uit Brussel het bevel ontvangen het begrotingstekort weg te werken. Onze regering heeft, gesteund door grote delen van de oppositie, flink de knip getrokken voor Griekenland en Europa. Tegelijkertijd heeft Den Haag zichzelf bewust in de hoek gemanoeuvreerd waarin ze moet voldoen aan de heilige 3-procents-norm. De miljarden voor Zuid-Europa komen zoals beloofd terug. Weliswaar niet uit Zuid-Europa maar dat mag de pret niet drukken. In eigen land is nog genoeg te halen. Er worden bedragen genoemd die neerkomen op structureel 1000 euro per Nederlandse kaaskop.

In het Catshuis wordt er hard om gevochten. Nou ja, hard? We weten niet wat er gebeurt maar de gedoogtroika probeert die indruk wel te wekken. Het staat zo raar om al na een paar uur Eureka te roepen. Des te langer je er over doet des te geloofwaardiger het lijkt. Een moeilijke bevalling is beter te verkopen. Ik denk eerder dat 99% van de tijd wordt besteed aan het in elkaar draaien van de bijbehorende salespraatjes. Verhagen probeert kortingen op ontwikkelingssamenwerking aan zijn achterban te slijten, Wilders breekt er zich het hoofd over hoe hij nog wat verkiezingsbeloften bij het oud vuil kan zetten zonder zijn kiezers aan de SP kwijt te raken en Rutte blijft lachend verkondigen dat wij onze eigen broek moeten ophouden terwijl hij uit naam van Europa de broekriem en de knopen in beslag neemt.

De Europese samenwerking bracht vrede en welvaart maar nu schiet het zijn doel voorbij. Het euro-experiment is mislukt. Door onverantwoordelijke politieke keuzes is Europa verworden tot een staatkundig monster. Gestoeld op vage democratische gronden waar de kiezer nauwelijks iets heeft in te brengen. Het kost bakken geld om in de euro te blijven. Het kost ook bakken geld om er, eventueel samen met enkele andere landen, uit te stappen. Ik kies voor het laatste want ik wil mijn eigen broek ophouden. Daarvoor heb ik die broekriem en die knopen wel nodig. Laten we die dus in eigen hand en vooral in eigen land houden.

Spoorperikelen

Het spoor heeft zijn goede en zijn slechte kanten. De laatste jaren zien we vooral de slechte. Het is inmiddels een indrukwekkend rijtje: Hart voor Dieren, Hart van Dieren, Traverse Dieren, Noordtak, Lightrail. Onlangs werd daar de Koningslijn, de spoorverbinding tussen Arnhem en Apeldoorn, aan toegevoegd.

In Dieren zijn we al meer dan tien jaar bezig. Hart voor/van Dieren veranderde van een droom in een nachtmerrie. De ellende was niet te overzien. Mensen werden hun huis uitgejaagd, burgers en overheid stonden lijnrecht tegenover elkaar en miljoenen euro’s belastinggeld gingen in rook op.

Het plan is tot op het bot uitgekleed. Over het verbeteren van de leefbaarheid en het slechten van de barrière tussen Dieren-Zuid en Dieren-Noord wordt allang niet meer gesproken. In de Traverse Dieren telt alleen nog de doorstroming van het autoverkeer. Die moet zo snel mogelijk door het dorp worden gejaagd. Voor de Gelderse politiek is het dorp Dieren in zijn geheel de barrière die genomen moet worden.

 Het goederenvervoer jaagt al minstens zo lang de Rhedense burgers de stuipen op het lijf. De IJssellijn zou slechts een beperkt aantal goederentreinen te verwerken krijgen maar dreigt nu toch te worden ingezet als Noordtak van de Betuwelijn. Een nieuwe aanslag op het leefklimaat, de veiligheid en de bereikbaarheid die tienduizenden mensen in de steden en dorpen langs het spoor zal treffen.

Van de lightrail, een plan van de stadsregio, is de laatste jaren niets meer vernomen. Terwijl dat nu juist een plan was dat op enige sympathie kon rekenen. De Koningslijn is de laatste loot aan de stam. Het voorstel staat nog in de kinderschoenen maar heeft al het nodige stof doen opwaaien.

Tijd om de stand van zaken op te maken. Genoeg materiaal om een volledige uitzending van Politiek Rheden Live aan het spoor te wijden. Stem donderdagavond 5 april om 20 uur af op M-FM Radio. U wordt bijgepraat door vertegenwoordigers van belangengroeperingen en gasten uit de provinciale en lokale politiek. U kunt tijdens de uitzending meepraten via Twitter en email. Uw vragen en opmerkingen zijn van harte welkom.

Politiek Rheden Live

Ik heb mijn activiteiten uitgebreid naar de ether. Naast blog Politiek Rheden en column Theo in het Streekjournaal mocht ik op 1 maart een start maken met het programma Politiek Rheden Live via M-FM Radio.

Voor mij een nieuwe ervaring. Ik ben gewend om de blog en de column in mijn uppie te doen maar voor radio is meer nodig. De onderwerpen, de redactie en de presentatie zijn mijn pakje aan maar daarnaast werkt een groot team zich uit de naad om alles technisch mogelijk te maken en in goede banen te leiden.

Ik was best een beetje zenuwachtig. De verwachtingen waren hooggespannen. Hoe kon ik het drie uur durende programma op een aantrekkelijke manier vullen? Waren de thema’s aansprekend genoeg? Het viel me honderd procent mee. De gasten waren openhartig, de onderwerpen actueel, en de muziek door Rhedens zangtalent Roos van Tuijl hartverwarmend.

Joop Zijlstra verhaalde over zijn levensloop en zijn strijd tegen onrecht en arrogant bestuur, Rozendaalse raadsleden lieten hun licht schijnen over de (toen nog) voorgenomen bouw van de basisschool op de Del en met Rhedense politici en vertegenwoordigers uit De Steeg en Dieren besprak ik de perikelen rond de restauratie van de vernielde beelden. Het aanwezige publiek droeg zijn steentje bij met vragen en opmerkingen.

Een schot in de roos. Die drie uren vlogen voorbij. Het blijkt maar weer eens hoe geïnteresseerd mensen in politiek zijn. Vooral als die toegankelijk wordt gebracht en zij zonder remmingen hun gedachten en ideeën kunnen spuien. Ik hoop dat volgende uitzendingen net zo enthousiast worden ontvangen

Ik ben nu bezig met de voorbereidingen voor de volgende uitzending. Met actuele zaken die het dagelijks leven raken. Ook die van u. U bent op donderdag 5 april om 20 uur van harte welkom in café d’Oranjeboom in Velp. Ik hoop dan opnieuw op een volle bak. We zoeken overigens nog meer locaties die geschikt zijn. We willen de lokale politiek ook letterlijk dicht bij u brengen. 

Zodat we een nieuw laagje van de politieke drempel kunnen afschaven.

Zo'n dag

Zo’n dag als afgelopen zondag. Het zonnetje warmt je gezicht, ontelbare vogels fluiten hun lied, krokussen staan in volle bloei en de eerste hommels zoemen voorbij. De atmosfeer zindert van energie en je voelt de drang aan de slag te gaan. Je wilt iets, geeft niet wat.

Daar wist mijn vrouw wel raad op. Sterker nog, daar weet ze al maanden raad op. It’s garden-time! Ik kan er niet meer onderuit. Ik heb geen groene vingers dus ze moet me precies uitleggen hoe ze het wil hebben. De vijver moet weg en de groenstrook geëgaliseerd. Nou ja, die “groenstrook” is meer een woestenij van ’n meter breed en ’n meter of negen lang. De planten hebben het er al lang opgegeven. Afgraven die hap, grind erover en van de zomer nog een waterornament en ’n paar bloembakken. Dat scheelt onderhoud, oogt fris en de honden komen dan niet meer op zandpoten naar binnen stuiven.

Eerst de vijver. Een ingegraven waterbak die van binnen en van buiten is ingepakt met waterdicht zeil en rondom afgezet met keien. Die zijn het eerst aan de beurt. De berg stenen baart me zorgen. We zullen zien. Misschien heeft de buurman belangstelling. Dan moet het water eruit. De vijver zit vol kikkers, vooral kikkers die de winter niet hebben overleefd. Ik tel er een stuk of tien. Het stinkt als een beerput. De pomp werkt gelukkig nog dus het water is er zo uit. Het zeil belandt, inclusief dooie kikkers, in de kliko. Bak eruit wrikken en de vijver is niet meer.

Nu kan grondverzetbedrijf Kooijmans aan de slag. Ook vrouw Kooijmans hoor! Laat ik dat vooral niet onvermeld laten. Altine scoort een kruiwagen bij haar broer en neemt zelf ook de schop ter hand. Tussendoor zorgt ze voor de catering. Geweldige vrouw.

De tuin ziet eruit als een slagveld. We zijn nog lang niet klaar maar het begin is er. Stijve spieren, pijn in rug en botten deren ons niet. We zijn tevreden. Het jaar is nu echt begonnen. Het is lente! Zo’n dag was afgelopen zondag.

Beeldenstorm

In Rheden is een nieuwe politieke soap geboren.  De diefstal en vernieling van het Bronzen Paard in Dieren en de beelden van Carmiggelt in De Steeg deed de gemoederen hoog oplaaien. Maar dat was alleen nog maar voorspel. En de soap blijft niet beperkt tot de vernielde beelden alleen. Terwijl de ene verhaallijn zich naar een gelukkig einde beweegt ligt er op andere paden nog veel reuring te wachten.

Eerst een gelukkig scenario. Calluna-ondernemer Albert Lentinck meldde in de eerste uitzending van mijn programma Politiek Rheden Live (iedere eerste donderdag van de maand op M-FM Radio) een genereus gebaar van de zonen van het kunstenaarsechtpaar Henk Göbel en Marga Carlier. Zij staan garant voor het herstel van het Bronzen Paard dat door hun vader werd gemaakt.

Met het herstel van de Carmiggelt-beelden loopt het minder voorspoedig. In opdracht van wethouder Tiemens is een taxatie uitgevoerd. De taxateur becijfert de kosten voor herstel op 36.000 euro. De gemeente wil daarvan de helft betalen. Een comité is al begonnen om de rest bij elkaar te sprokkelen. Maar daarmee is de race nog niet gelopen. 

Ik heb namelijk even een belletje met de zwager (en zaakwaarnemer) van Wim Kuijl gepleegd. Het commentaar was niet mals. De taxateur had hen niet geraadpleegd en slechts een paar minuten telefonisch met bronsgieter Jan Hazelaar gesproken. Die vertelde hem dat hij alleen samen met de beeldhouwer en oordeel kan geven. De kunstenaar schat enkele weken nodig te hebben om samen met andere deskundigen de exacte schade vast te stellen alvorens een offerte voor herstel te kunnen maken. Maar dan moet hij de stukken van de beelden wel nauwkeurig kunnen onderzoeken. Tot nu toe heeft hij ze alleen even mogen zien, niet eens aanraken. Hij voelt zich door de gemeente niet serieus genomen. En dat kan Tiemens nog lelijk opbreken. Het beeldrecht, het geestelijk eigendom, ligt in handen van de beeldhouwer. Als Tiemens hem buitenspel houdt dan komt er helemaal geen herstel van Carmiggelt.

Er is nog veel meer over dit onderwerp te melden. Dat bewaar ik voor volgende afleveringen. 

Verkeerd Spoor

In de afgelopen decennia is wel duidelijk geworden dat je uiterst voorzichtig moet zijn met schaalvergroting van overheid en publieke diensten. In veel gevallen pakt dat slecht uit. Het levert vooral meer bureaucratie en slechtere producten. De voorbeelden liggen voor het oprapen.

Volgens managementdenkers moeten we wel. De dienstverlening wordt goedkoper en beter en de samenleving is zo complex geworden dat het niet anders kan. Hebben we daarvan nog steeds niet geleerd? Schaalvergroting maakt het vaak juist complexer en duurder. De manager zoekt zijn heil in processen terwijl de man of vrouw op de werkvloer het resultaat voorop stelt. Als het niet lukt dan is het antwoord nog meer management, nog meer controle en nog meer complexiteit. Die bureaucratie gaat ten koste van de uitvoering. Degene waar het uiteindelijk om gaat, de burger, krijgt een dienst van steeds mindere kwaliteit.

Nu pleit Piet van Wanrooij, namens de PvdA lid van de Gelderse Provinciale Staten, voor het samenvoegen van gemeenten tot een omvang van minimaal 100.000 inwoners. Als resultaat van een natuurlijk proces is daar niks mis mee. Zo zijn steden als Arnhem en Nijmegen ontstaan. Maar als die ontwikkeling buiten de bestaande stad op kunstmatig wijze wordt geforceerd dan krijgen we het eerder beschreven resultaat. Nog afgezien van andere effecten. De plattelandsburger komt letterlijk en figuurlijk op grote afstand van het bestuur te staan, het leidt tot verspilling van gemeenschapsgeld en allerlei bestuurlijke en politieke problemen. Neem nou Maasdriel, het resultaat van een fusie van vier gemeenten met krap 24.000 inwoners. Nog lang geen 100.000 dus. Daar ging het compleet mis. Politici vochten elkaar de tent uit en de gemeente werd onbestuurbaar. De minister moest zelfs ingrijpen. Piet van Wanrooij zou daarom beter moeten weten.  Hij is naast Statenlid namelijk ook gemeentesecretaris. Van datzelfde Maasdriel.

Piet is een typische representant van de PvdA. De manager-politicus die vervreemd is van de kiezer. Dat zijn precies de mensen die de partij op het verkeerde spoor hebben gezet. Ver weg van haar achterban. Die wordt nu gekaapt. Door partijen die de kiezer beter begrijpen.

Groene heilstaat

De Rhedense bevolking loopt niet erg warm voor de Grien Vellie-ambities van wethouder Tiemens. Tijd om plan B van de plank te halen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. De jonge geesten moeten rijp gemaakt worden voor de ideeën van GroenLinks. En Grien Vellie is het voertuig waarmee dat doel wordt bereikt. De partij-ideoloog van GroenLinks heeft de raadsfractie daarvoor een initiatiefvoorstel laten schrijven.

GroenLinks wil 20.000 euro uit de gemeentelijke schatkist voor een programma om “kinderen en jongeren een spilfunctie te geven in toekomstverkenning, visievorming en concrete vormgeving van de ondernemende en duurzame samenleving en samen met de portefeuillehouder en een delegatie uit de raad vorm te geven aan de uitvoering.” Grien Vellie biedt daarvoor een ideaal kader.

Het geld wordt ingezet om leerkrachten te leren om “ondernemend en toekomstgericht onderwijs te geven en de jeugd te stimuleren.” Met andere woorden: zij worden geacht om GroenLinks in de jeugdige hersenpannen te gieten. Het programma mondt uit in een manifestatie naar de gemeente.

Als totalitaire regimes zo’n scenario volgen dan noemen we dat indoctrinatie. Als GroenLinks dit doet dan heet het een project. Ik voorzie een explosie van groen-realistische kunst. Posters waarop met veel vlagvertoon, hemels kijkende mensen en pakkende spreuken de lange mars naar Grien Vellie wordt uitgebeeld. De manifestatie is de apotheose. Tribunes volgepakt met kinderen die in prachtige sjablonen groen Utopia uitbeelden. Alles onder het toeziend oog van de minzaam glimlachende groene akela. Ja, Grien Vellie is!

In het onderwijs krioelt het van de GroenLinksers. Tiemens zal dus niet veel moeite hebben om haar troepen aan het werk te zetten. Ik hoop echter dat er in het Rhedense onderwijs nog voldoende onafhankelijk denkende geesten zijn die zich niet zo gemakkelijk voor het karretje van GroenLinks laten spannen. Dat geldt zeker voor de gemeenteraad. Voor de 20.000 euro die aan deze onzin dreigt te worden uitgegeven is vast een betere bestemming te vinden. Ik weet er nog wel een paar.

Er is al meer dan genoeg overheidsbemoeienis met het onderwijs. Laat de lokale politiek daar verder met zijn tengels van afblijven.

Renate

Tiny en Simon. Het leek zo’n hecht koppel. Zo door en door getrouwd. Maar als je de beelden op het bankje op Steeg wat nader bekeek dan zag je dat het geen tortelduifjes waren. Pak er maar eens een foto bij. Er is iets mis. Net teveel ruimte tussen de twee. Bewaakt door de paraplu die tussen hen in tegen het bankje rust. Een wachter die aangeeft: “Verboden toegang, eigen terrein”. De echtelieden wisselen geen woord. Ze hebben hun jas aan. Het is koud. Net zo koud als hun verkilde relatie.

Aan de ene kant Simon. Daar zit hij. In zijn eigen ruimte. Hij maakt het zich gemakkelijk. Met de benen over elkaar en een krant op schoot. Ontspannen nagenietend van een van zijn Kronkels. Zijn gedachten dwalen af. Ver weg van De Steeg. Nog ’n paar dagen verplichte vakantie. Daarna wacht zijn geliefde. Hij wipt af en toe tevreden met zijn voet. Ja, hij is de baas van het spul. De vrouw naast hem mag blij zijn dat ze daar nog zit. Ze doet maar. Het maakt hem verder niet uit.

Tiny aan de andere kant. Een dood vogeltje, het hoofd een ietsepietsie gebogen. Stijfjes zit zij te zitten. Krampachtig omklemt ze haar tas. Alsof ze wil zeggen, dit is het enige dat ik nog heb. Treurig kijkt ze in het niets. Haar houding spreekt boekdelen. Je ziet haar denken: Wie is die rare snuiter naast me? Ze rilt, bespeurt een schaduw. Haar vermoeden van Simons buitenechtelijke escapades.

Ja, dat was allemaal te zien op dat bankje aan de oever van de dode IJsselarm op Steeg. Een huwelijk in gruzelementen, gegoten in bronzen eeuwigheid. Slechts enkelen wisten ervan. Maar de geschiedenis laat zich niet foppen. Het gestolde huwelijk ging daarom alsnog aan stukken. De beulen die het vonnis voltrokken hadden er geen weet van. Voor een handvol zilverlingen sloegen zij de metalen leugen aan diggelen. Zij beseften niet dat zij slechts werktuigen waren van een schim uit het verleden. Van de schaduw die Tiny deed rillen.

De schim van Renate.

Giet it oan?

De horrorwinter wilde maar niet komen. Dat was effe zweten voor de handel. Zou ze bijna met de voorraad sneeuwschuivers en schaatsen blijven zitten. Maar alles kwam goed. Koning Winter vereerde ons alsnog met een uitgebreid bezoek. Vorige week zaterdag zag ik in de Velpse Hoofdstraat de sleeën en het strooizout hoog opgetast voor de winkeldeur. De winkeliers kunnen zich in de handen wrijven.

Als je de radio aanzette was het eerste woord dat je hoorde: “Elfstedentocht”. In de media ontaardde de elfstedenkoorts in complete hysterie. De euro? Nauwelijks meer iets van gehoord. Arabische lente? Wat was dat ook alweer? Economische crisis? Waar hebt u het over? Mitsubishi trekt de stekker uit Nedcar! Nou en?

Friesland was de navel van de wereld. Daar gebeurde het. Na 15 jaar hebben we recht op een Elfstedentocht; kans op Elfstedentocht 80%; als de maan vol is, de hemel helder en de wind staat in het oosten dan gaat de tocht der tochten door; als de haren van mijn hond gaan krullen dan krijgen we nog drie weken strenge vorst; als ….

IJsmeesters en rayonhoofden beheersten het nieuws. Bij Balk was het rayonhoofd door het ijs gezakt, bij Sloten was het ijs nog maar 7 centimeter dik. Het leger gaat assistentie verlenen. De vervoersbedrijven moeten maandag klaar staan om schaatsers en publiek te vervoeren.

Weermannen en –vrouwen beleefden hoogtijdagen. Het blijft vriezen. Nee, het gaat dooien! Eindelijk een paar dagen waarin ze geen nieuw weerrecord hoefden te verzinnen.

Ja, die elfstedenkoorts. Maxima is een aardige meid maar laat ze nooit meer zeggen dat Nederland geen eigen cultuur heeft. Knotsgek dat wel. Maar cultuur is het.

Dat het koud was staat als een paal boven het ijs. Maar om zo op hol te slaan? Ik ben allang blij dat er geen grote hoeveelheid sneeuw naar beneden kwam.

Ik schrijf dit maandag en u krijgt dit stukje op donderdag/vrijdag onder de neus. Ik durf wel een voorspelling te doen. Wat we in ons hart al wisten: It giet net oan!

Of zit ik er naast? Giet it wol oan?

Bijdehandjes

Een Belgische wegpiraat draaide vorig jaar al slippend rondjes op een rotonde. Hij moet van de rechter nu het boek ‘Tonio’ van A.F.Th. van der Heijden lezen. Een dikke pil. Op 632 bladzijden verwoordt de schrijver zijn verdriet over het verlies van zijn zoon door een verkeersongeval. De verkeerszondaar wordt na het lezen overhoord door een commissie. Bij een onvoldoende krijgt hij 32 maanden extra rijontzegging bovenop de vier maanden die hij al aan de broek had. Creatieve vent, die Vlaamse rechter. Een effectieve straf met opvoedkundige elementen. Die Belgen zijn zo dom nog niet.

Ik hoop dat de Nederlandse rechter ook iets aardigs verzint voor de mafkezen die de beelden van het Erica-paard en van Simon Carmiggelt en zijn vrouw hebben vernield. De schade die ze hebben aangericht hebben is fors en de commotie was groot. Ze verdienen daarvoor een vette bonus bovenop de reguliere straf. In de cel moeten ze alle Kronkels van Carmiggelt uit het hoofd leren. Voor iedere fout bij de overhoring krijgen ze één dag extra op water en brood. Dat zal hen behoorlijke hoofdpijn opleveren want de heren lijken me geen wonderkinderen. Het houdt ze bovendien voorlopig van de straat.

Wat zijn het trouwens voor gasten? Dat ze het buskruit niet hebben uitgevonden is zonneklaar. Drie types werden in een mum van tijd opgepakt en de politie heeft er nog meer in het vizier. De opbrengst zou per persoon hoogstens een avondje stappen opleveren.

Zouden ze het aan de bar bedisseld hebben? “Hé Sjimmie, koper levert vijf euro per kilo op. Ik weet waar we het zó kunnen pakken. We hebben alleen nog ’n paar man nodig om te sjouwen.” Aan het onherkenbaar maken van de buit en het berekenen van de opbrengst hadden de masterminds waarschijnlijk nog niet gedacht.

Het verhaal heeft ook positieve kanten. Boekhandel en bibliotheek zijn vast blij met de hernieuwde aandacht voor Carmiggelt en De Steeg is op weg naar de status van bedevaartsoord. Goed voor het toerisme.
Zullen we de winkels op zondag dan toch maar opengooien?

Alleen in De Steeg dan!

Eenenzestig

Zo af en toe raak ik in een filosofische bui. Onlangs werd ik 61. De jaren gaan tellen. Dat gaat sluipend. Hier en daar een ongemakje, de botten willen niet meer als vroeger en af en toe is het zoeken in mijn geheugen, een naam waar ik maar niet op kan komen. Ik zie steeds vaker mensen om me heen wegvallen en ik ben in een fase waarin ik me afvraag wat nu echt belangrijk is. Nog maar ’n jaar of twee, drie terug keek ik vooral vooruit. Het verleden was er wel maar telde toch minder dan nu. Vooruit, vooruit, vooruit was het parool. Daar kwam langzaam een kentering in. Zoeken naar een ander evenwicht.

Ik heb nog volop ambities hoor, allerlei plannen, zowel in m’n werk als daarbuiten, maar als die niet zouden lukken dan is dat geen ramp. Tja, hoe moet ik dat duiden? Misschien word ik wat minder fanatiek, minder fel, neem ik onbewust wat meer afstand van de drang om van alles en nog wat te moeten. Trouwens, wat schiet ik daarmee op, wat wil ik bewijzen? Dat ik geen ouwe zak ben, iemand die meetelt? Waarom zou ik?

Ik doe nog volop mee in de race hoor. Maar ik merk dat ik wat meer onthecht raak. Ik kan me nog steeds opwinden over een kromme situatie zoals ik die ontwaar. Maar het is natuurlijk niet eendimensionaal. Het is en blijft allemaal betrekkelijk. Daarvan ben ik me overigens zo lang als ik me kan heugen van bewust. De maatschappij is niet verdeeld in zwart en wit. Heiligen en duivels daargelaten zijn mensen niet puur goed of puur slecht. De grijstinten overheersen.

Hoe lang heb ik nog te gaan? 10, 15, misschien 20 jaar? Zie ik m’n kinderen hun geluk vinden en ga ik van mezelf nog meemaken dat ik helemaal niets hoef? Ach wat, let er verder niet op. Het zijn zomaar wat mijmeringen van een vent die zichzelf in de weg zit. Voorlopig ga ik door. In de versnelling van mijn zesde decennium.

Babyboem

Babyboomers zijn luiwammesen. Ze leven in weelde en alles wat ze hebben is ze komen aanwaaien. Hun vette pensioen kost de maatschappij bakken vol geld en ze leggen overmatig beslag op de gezondheidszorg. Terwijl zij hun volgevreten pens op de stranden van de Spaanse Costa’s bruin laten bakken ligt de volgende generatie krom om de rekening voor deze uitvreters te betalen.

De jacht op de babyboomer is geopend. Dit soort berichten over mijn generatie doen het kennelijk goed. Of het klopt is een ander verhaal. Maar ja, helemaal vreemd is dat nu ook weer niet. In politieke kringen ritselt het van de figuren die aan dat beeld voldoen. De club van “links lullen en rechts zakken vullen”. Zij zijn deel van de drie à vier procent vertegenwoordigers van de naoorlogse generatie die met een riante beurs (te)veel jaren over hun studie hebben gedaan, vervolgens met boven-Balkenende-salarissen het bestuurderspluche hebben ingenomen. Nu zijn ze toe aan hun welverdiende wereldcruises. En zij zijn het van harte met hun partijvriendjes eens. Het maakt hen verder niet uit. De buit is immers toch al binnen.

De werkelijkheid is anders. Als ik om me heen kijk zie ik vooral mensen van mijn generatie die net als ik op de arbeidsmarkt kwamen toen zij zestien, zeventien jaar oud waren. Mensen die zich hun hele leven uit de naad hebben gewerkt en in veel gevallen versleten zijn voor hun 65e. Soms hebben ze zich via avondstudie een treetje omhoog kunnen werken. Hun gemiddelde pensioen ligt inclusief AOW rond de 1800 (CBP) euro per maand. Dat schept toch een heel ander beeld dan de verwende politieke nakomelingetjes ons willen doen geloven.

Uit een in 2010 verschenen rapport van het Centraal Planbureau (Vergrijzing verdeeld - toekomst van de Nederlandse Overheidsfinanciën) blijkt dat juist de dertigers en de veertigers, degenen die op de babyboomer jagen, gemiddeld het grootste beslag op de rijksfinanciën hebben gelegd. Voor de geborenen na begin jaren tachtig gaat het inderdaad minder. Maar is dat de schuld van de babyboomer?

Ziektelast

Het College van Zorgverzekeringen adviseert om ouderen voortaan zelf te laten opdraaien voor de kosten van de behandeling van aandoeningen die 'een logisch gevolg zijn van veroudering’. Daarvoor wordt een nieuw wapen, het begrip “ziektelast”, in stelling gebracht. Aan de hand van cijfertjes en percentages wordt bepaald in hoeverre de kwaliteit van leven en gezondheid door de aandoening wordt aangetast, hoe “ziek” iemand is. Aandoeningen die samenhangen met veroudering kunnen op die manier als “natuurlijk” en bij de leeftijd behorend worden aangeduid. Dan is het plotseling geen ziekte meer en daar gaat het om. De vergoeding voor de behandeling kan vervolgens uit de zorgverzekering worden geschrapt. Bent u op leeftijd en gaat u voor de behandeling van een blaasontsteking of schimmelinfectie naar de dokter dan mag u zelf de knip trekken. En als u geen geld voor behandeling heeft dan hebt u vette pech.

Mensen die dit allemaal niet meer dan terecht vinden moeten niet te vroeg juichen. Die “ziektelast” kan naar believen ook op andere terreinen en leeftijden worden ingezet. Zwangerschap en geboorte kun je immers ook als natuurlijke en bij het leven behorende ontwikkelingen zien. Het is bovendien je eigen keus. Komen medische kosten dan voor rekening van de ouders of moet de zuigeling zijn schuld later aflossen? Want waarom zouden anderen daarvoor betalen?

Deze benadering maakt ziekte niet meer dan een wiskundige formule. Een kwestie van spelen met cijfertjes. Een puntje eraf en ziekte is geen ziekte meer. Als je astma rangschikt onder een lichte aandoening met een lage ziektelast dan kun je de kosten voor de medicijnen vervolgens eenvoudig uit het zorgverzekeringspakket schrappen.*

Het Nederlandse systeem van zorgverzekeringen was altijd gebaseerd op onderlinge solidariteit. Maar solidariteit is in bestuurlijk Nederland een vies woord aan het worden. De hogepriesters van het marktdenken maken het steeds bonter. Met dit soort voorstellen worden complete bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet. De mens is onderwerp van kosten/baten-analyses waarmee zijn waarde wordt afgemeten aan zijn rendement voor de economie.

Alles conform de mentaliteit “Ikke, ikke en de rest kan stikken”.

America, here we come!

*) niet in de papieren versie

Sociale media

Ik vroeg op Twitter waar ik deze week eens over zou schrijven. Jan wilde het hebben over K13. De Gelderlander wijdde er een uitgebreid artikel aan. De laatste directeur werd compleet neergesabeld. Zij kreeg zo’n beetje alles wat er met K13 misging op haar brood. Niet alleen van de wethouder Tiemens maar ook van mensen uit eigen kring.

Nu heeft K13 het pand aan de Kastanjelaan in Velp voor 250.000 euro verkocht. De kunstclub had de villa destijds voor praktisch noppes van de gemeente Rheden in eigendom gekregen. Dat roept vragen op. Hoe is ’t mogelijk dat de gemeente Rheden dit heeft laten gebeuren? Wat gebeurt er met die 250.000 euro? Is dat voldoende om de schulden te betalen? Wat als er geld overblijft? Is het monumentale pand inclusief grond niet veel meer waard dan 250.000 euro? Hoeveel geld is er totaal in K13 gepompt? Een beetje gemeenteraadslid wil daarover het naadje van de kous weten. Althans, dat mag ik hopen. En laat zoiets nooit weer gebeuren. Niet als het aan wethouder Ronald Haverkamp ligt. Hij twittert dat de tijd dat de gemeente een pand voor € 1 verkoopt wat hem betreft voorbij is.

Twitteraar Co raadde mij aan om aandacht aan Velp-Zuid te schenken. Hij vindt de wijk steeds meer op het Arnhemse Broek lijken. Op mijn vraag wat ie precies bedoelde kwam het advies om eens door Velp-Zuid te rijden. Daar kan ik dus niks mee. Ik rijd er trouwens dagelijks rond. Ik woon er zelf. Ik neem aan dat hij bedoelt dat er veel asocialen wonen. Dat valt volgens mij wel mee. Zeker, er wonen asociale figuren maar dat is niet exclusief iets van Velp-Zuid. Die vind je ook in Velp-Noord hoor. Alleen zijn de asocialen daar meer van het bekakte type. Of is dat een vooroordeel van mij? Gelukkig zijn zowel in Velp-Zuid als in Velp-Noord de socialen veruit in de meerderheid.

Ja, 2012 wordt, nog meer dan 2011, het jaar van de (a)sociale media. Benaming naar wens te gebruiken.

Post

Als u dit jaar geen kerst- of nieuwjaarskaartje van neef Jan of tante Marie hebt ontvangen dan moet u niet boos worden. Het ligt niet aan hen. Vorige week kreeg ik de post voor de halve straat in de bus gepleurd. En dat is niet voor het eerst. Keer op keer liggen kaartjes en brieven voor de buren of zelfs voor adressen een paar straten verderop bij mij op de mat. Volgens mij rekent de postbode-nieuwe-stijl erop dat goedzak-Theo de envelopjes wel even op het juiste adres aflevert. Dat doe ik meestal trouw maar er zijn grenzen. Laatst kreeg ik een brief die bestemd was voor een adres in Arnhem. Ik heb ‘m in de brievenbus van de PTT, of hoe het bedrijf tegenwoordig ook heet, gekieperd.

Onlangs kreeg ik het verzoek om 92 cent porto te betalen voor een poststuk dat ik zou hebben ontvangen. Ik kon het op internet nazien compleet met foto het object. Maar wat ik ook zag, geen poststuk, wel het bedrag van 92 cent. Van de week volgde een herinnering. De kosten voor alle pogingen om het geld binnen te halen belopen inmiddels een veelvoud van die 92 cent. De keuze is aan mij: ik mag het geld overmaken of postzegels op de portokaart plakken. Maar ik doe het anders. Ik betaal niks en Tante Post betaalt mij niet voor de, inmiddels tientallen, stukken die ik op het juiste adres heb bezorgd. Een klassieke win-win situatie.

Die postzegels van tegenwoordig irriteren me ook. Er staat geen bedrag meer op maar een cijfertje. Bedacht door slimme marketingjongens. Met louter voordelen voor het postbedrijf. De verbinding tussen de dienst en wat u daarvoor betaalt vervaagt. Zo’n zegel plakt daardoor gemakkelijker weg, bij prijsverhogingen zijn er geen kosten voor het invoeren van nieuwe zegels en die prijsaanpassingen kunnen vrijwel geruisloos en onzichtbaar worden doorgevoerd.

Van mij krijgt u dit jaar geen kaartje. Ik weet namelijk niet of die aankomt. Daarom wens ik u allen vanaf deze pagina een gezellige jaarwisseling en een gezond en voorspoedig 2012.

Lex?

Vorige week viel mijn oog in de Rhedenaar op de raadsagenda. “ Agendapunt 3. Voorstel om de Lex Silencio Positivo niet van toepassing te verklaren op…” De Lex wat? Nou gewoon, de Lex Silencio Positivo. Kent u deze Lex niet dan is dat uw probleem.

Ik ben niet gewoon om voor onbezoldigd communicatieadviseur van de gemeente Reden te spelen maar ik voor deze keer maak ik een uitzondering. Het college van B&W heeft meer dan genoeg omhanden en de gemeenteraad is ook al druk met het dichten van de kloof met de burgers. Met alle zelfpromotie wordt een complete communicatieafdeling aan het werk gehouden. Voor uitleg van jargon aan simpele zielen als ik zijn de communicanten niet aangesteld.

Terug naar Lex. Het klinkt allemaal heel indrukwekkend en voornaam maar wat betekent dit potjeslatijn? Ik kon het eerst ook niet duiden hoor. Dus maar even op zoek gegaan. Als we het letterlijk vertalen dan staat er zoiets als “Wet van de positieve stilte” of het “Positieve recht van de stilte”. In gewoon Nederlands betekent het “Wie zwijgt stemt toe”.

Vorig jaar werd de Europese Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet van kracht. Voor vergunningen die onder de Dienstenrichtlijn vallen, geldt in principe de Lex silencio positivo. Als u een vergunning voor het een of ander aanvraagt en de overheid neemt binnen de gestelde termijn geen beslissing dan wordt die vergunning automatisch verleend. Nu geldt de Lex silencio positivo niet, tenzij dat expliciet in de regelgeving is opgenomen. Vanaf 1 januari 2012 wordt het omgedraaid. Vanaf dat moment is de Lex silencio positivo automatisch van toepassing, tenzij in regelgeving is opgenomen dat dit niet het geval is. Daarvoor moet dan wel een dwingende reden zijn. In de laatste raadsvergadering van 2011 wordt nog even geregeld welke zaken niet onder deze stiltewet vallen. Het is dus handig om even vooraf te checken of uw vergunningaanvraag wel of niet onder de positieve stilte valt.

Ik wens u fijne kerstdagen. Geniet ervan, overeet uzelf niet en pak uw rust.

Et pax hominibus bonae voluntatis.

Democratie

Het gedoe rond de euro maakt je ervan bewust hoe kwetsbaar en zwak de democratie is. Niet de kiezer maar de geldmarkt bepaalt wat er gebeurt en politieke technocraten maken onder elkaar uit welke kant Europa opgaat. Dat gezemel over democratie is leuke praat voor verkiezingstijd maar het levert nu niks op. Er moeten beslissingen worden genomen en daarvoor is de stem van de burger een sta-in-de-weg.

De alom bejubelde euro heeft zich ontwikkeld tot een wolf in schaapskleren die de democratie bij de strot heeft. De toch al geringe democratische legitimiteit van Europa brokkelt steeds verder af. Europese politici hebben een grote mond over het geknoei bij de verkiezingen in Rusland terwijl ze, zodra het erop aankomt, zelf ook niet democratisch brandschoon zijn. Zeker, het democratisch gehalte van Rusland is een aanfluiting maar doet Europa het zoveel beter? Hier gaat het veel eenvoudiger. Er wordt gewoonweg niet gestemd. Iedere stap op weg naar een politiek verenigd Europa wordt gebagatelliseerd. Verkleind tot een ‘onbetekenende’ aanpassing van de verdragen waarvoor volksraadpleging niet nodig is. Niet meer dan een bevestiging van eerder gemaakte afspraken. Partijen en politici die anders de mond vol hebben over referenda, kroonjuwelen van democratie en meer van die mooie frasen laten het compleet afweten. Dat komt nu even niet uit. Een referendum over verdragsaanpassing of het horen van de bevolking over het afstaan van nationale soevereiniteit naar een centraal Europees gezag? Onzin, stelt allemaal niks voor! Geklets uit het nekhaar van drammers die niet weten waar ze het over hebben. Goedkope populistische sprookjes uit de onderbuik van de samenleving.

Wil het Europese project ooit slagen dan is versterking van het democratisch fundament noodzaak. Daar moet niet te lang mee worden gewacht. Zonder steun van de burger blijft Europa gebouwd op los zand. Een door de euromunt afgedwongen politieke eenwording zonder goedkeuring van de bevolking is een brug te ver. Of is Europa te divers, zijn de onderlinge verschillen groter dan de overeenkomsten en kunnen 500 miljoen Europeanen nooit gezamenlijk gedragen beslissingen nemen? Wat moeten we dan met één Europa?

December 2011

Het is bijna 21 december 2011. Volgens de Maya’s hebben we nog ’n jaar te gaan tot het einde van deze era. Doemdenkers hebben de Maya-kalender gekaapt om de Apocalyps te voorspellen. Voorwaar, voorwaar, ik zeg u. Het einde der tijden is nabij! Op 21 december 2012 liggen de aarde, de zon en maan op één lijn en de aarde zal in het zwarte gat van de Melkweg verdwijnen of juist exploderen. Daar zijn de kenners het nog niet over eens. Anderen voorspellen dat de magnetische polen in één klap omkeren. Noord wordt zuid en zuid wordt noord. Met alle catastrofale gevolgen van dien. Een nieuwe ijstijd, gigantische vulkaanuitbarstingen of een bombardement van meteorieten zal onze beschaving wegvagen.

Het zweet stond me in de handen. Ik was al voorbereidingen voor de dag des oordeels aan het treffen maar gelukkig blijkt dat niet nodig. De Maya’s spreken het zelf tegen. We gaan slechts over naar een volgende fase. 21/12/12 is voor hen juist een feestdag. Er zal duizend jaar lang vrede op aarde heersen. En in Guatemala houden de Maya’s zich meer bezig met aardse zaken zoals schoon water voor hun dorpen. Ze hebben geen tijd voor onzin.

Grappig. De telkens weer opduikende voorspellingen van Armageddon hebben ook economische waarde. Het genereert werk. Wetenschappers voelen zich geroepen onderzoeken te doen die de voorspellingen weerspreken, reeksen boeken vinden hun weg naar het zwevende New Age-volk en films brengen veel geld in het laatje. Mooi toch!

Ik smul er ook van hoor. Documentaires over de oorsprong en de toekomst van het heelal, de aarde en de mensheid vind ik razend interessant. De zoekende mens. Waar komen we vandaan, waar gaan we heen, waarom ben ik? Het ultieme antwoord zullen we nooit vinden. Ieder antwoord is daarom goed.

Het is december, de maand van feesten en bezinning. Ik heb gelukkig de wijsheid niet in pacht. Laten we elkaar vooral die antwoorden gunnen en elkaar niet afslachten om geloof of ideologie. Dat loopt alleen maar uit op de vernietiging. Van onszelf, door onszelf.

Accudag

Die apps zijn ondingen. Binnen de kortste keren raak je er aan verslaafd. Ik probeerde even Wordfeud uit. In no-time was ik met zes tegenstanders in gevecht. Het mobiele scrabble-spelletje heeft me al wat uren gekost. Maar leuk is het wel.

Tussen de bedrijven door m’n blog bijgehouden. De zondagsopenstelling houdt de gemoederen bezig. Enkele voorstanders van de 52 koopzondagen zijn fanatiek in hun reacties. Vanachter het masker van de anonimiteit komen de frustraties los. Niet alleen over mijn mening aangaande de zondagsopenstelling. Sommigen zint mijn bemoeienis met Rheden en de gemeentepolitiek al helemaal niet. Dan is de koopzondag een mooie aanleiding om er eens flink de beuk in te gooien. De reacties werden bij iedere nieuwe posting feller. Een hoogtepunt werd bereikt met het om zeep helpen van mijn koopzondagen-poll. Daar had iemand veel energie in gestoken. Chapeau, eindelijk gelukt! Reaguurder ‘applaus voor de paus’ riep zelfs de hulp in van zijn collega’s van GeenStijl. Hij voelde zich in zijn anonieme waardigheid gekrenkt. Jammer voor hem, de hulptroepen van sarcastisch Nederland kwamen, zagen en gingen weer. Snel terug naar het bolwerk van ‘tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend’ reaguurdersland. Daar kun je jezelf pas echt uitleven.

Ja, het is de zondag voor de moeder van alle Rhedense raadsvergaderingen. Jammer genoeg zal de raad niet voltallig zijn. Waarschijnlijk zullen een voor- en een tegenstander ontbreken. Als de rest aanwezig is maakt het voor de politieke verhoudingen gelukkig niet uit. Alles is mogelijk. Wel of geen zondagsopenstelling, uitstel van een beslissing en van fraaie moties waarmee niemand iets kan tot aan het uiteenvallen van de coalitie toe.

De ingrediënten voor een onderhoudende voorstelling zijn aanwezig. De ogen van Nederland zijn op Rheden gevestigd. Beste raadsleden, eerbiedwaardig college, profiteer daarvan en hou de spanning erin. Het publiek hangt aan je lippen. Laat maar ’s zien hoe het er hier aan toe gaat. En denk erom, Den Haag kijkt over je schouders mee.

Als u dit leest weten we meer.

Volgende spel, eerste woord: ‘menuutje’. Goed voor 142 punten. Niet slecht. Mijn tegenstander geeft direct op.

Voor of tegen

Die zondagsopenstelling hè. Op mijn blog Politiek Rheden heb ik een poll waarop mensen kunnen aangeven of ze voor of tegen de zondagsopenstelling zijn. Dat roept natuurlijk reacties op. De voorstanders van winkelen op zondag noemen zichzelf positief. Dat maakt mij dus automatisch negatief. Dat spreekt voor zich. Maar dat is een kwestie van perceptie. Laten we het eens omdraaien. Ik ben vóór de lokale winkeliers, ik ben vóór bescherming van het winkelpersoneel en ik ben vóór het behoud van levendige dorpskernen. Daar hebben de supporters van de zondagsopenstelling kennelijk geen boodschap aan. Ik zou dus met net zoveel recht kunnen zeggen dat zij juist de negatievelingen zijn.


Voor of tegen? Voor beide zienswijzen is wat te zeggen. Bij mij wegen de belangen van de kleine ondernemers en hun personeel het zwaarst. Daarnaast hoorde ik nog een goed argument. Vorige week hield een inwoonster van Rheden in de raadszaal een betoog voor behoud van de zondagssluiting. Met voorbeelden illustreerde ze het belang van de plaatselijke winkeliers voor de sociale structuur van de gemeenschap. Een argument dat tot nu toe onderbelicht was.

In juni stemde de raad met 14 tegen 12 stemmen vóór de zondagsopenstelling. Van die 14 stemmen waren er twee afkomstig van de PvdA. Ik neem aan dat zij de discussie goed gevolgd hebben en hoop dat ze alsnog kiezen voor de onderliggende partij. Zoals het echte PvdA’ers betaamt.

Ook GroenLinks stemde verdeeld. GroenLinks-wethouder Harrriët Tiemens onderschrijft de bezwaren tegen de opdringende 24-uurs-economie en de dwang die de openstelling op de lokale winkeliers uitoefent. Slechts één van drie raadsleden van GroenLinks was het met haar eens. De andere twee waren hun duurzame hart ergens onderweg naar de maatschappij 2.0 uit het oog verloren. Wie weet hebben ze het dinsdag weer teruggevonden en was hun knieval voor consumptie en vrije markt een bedrijfsongeval.

Aanstaande dinsdag 29 november kunnen ze de schade mooi herstellen. Hopelijk zijn dan alle 27 raadsleden present. Spannend wordt het zeker. Heel Nederland kijkt mee. Voor of tegen? Het wordt in beide gevallen ‘n dubbeltje op zijn kant.

Bazooka Joe

De “Big bazooka” die de eurocrisis zou oplossen blijkt niet veel meer dan een voetzoeker. Er werd een noodfonds ingesteld, een verzekering voor landen in euronood. Een paraplu waarvan je niet weet of die opengaat als het gaat regenen, een ballon gevuld met goede voornemens. China mocht ook meedoen. “We zijn wel goed maar niet gek” dachten de Chinezen en zij bedankten voor de eer.

Ook werden de Griekse schulden afgewaardeerd. Een papieren exercitie die weinig voorstelt. De banken hielden er toch al rekening mee. Nu moeten ze het alleen nog officieel in de boeken schrijven. Voor de Grieken biedt het nauwelijks soelaas. Die blijven zitten met een staatschuld die nog steeds niet te betalen is.

Over de derde maatregel, het verstevigen van toezicht op de huishoudboekjes van de eurobroeders, hoeven we het eigenlijk niet eens meer te hebben. Europa heeft meermaals bewezen dat dit soort afspraken alleen in goede tijden worden nageleefd. Als het even tegenzit, blijken ze vooral van elastiek.

De Big Bazooka lijkt wel op dat roze stukje kauwgom uit de jaren vijftig. Daar was de smaak na twee keer kauwen ook van af. De kauwgom was verpakt in Bazooka Joe, een flauw stripverhaal. Net als de euro-Bazooka van het duo Merkozy.

De Griekse premier Papandreou geloofde er ook niet in. Hij was ’t zat om als een hond pootjes te komen geven in Berlijn en Parijs. Krap ’n dag na de Big Bazooka gooide hij de knuppel in het hoenderhok. Zijn voorstel voor een referendum trof veel beter doel dan alle bazooka’s bij elkaar. Hij doorbrak er de impasse in eigen land mee. In de kettingreactie die volgde durfden politici eindelijk de woorden ” exit Griekenland” in de mond te nemen en de harlekijn uit Italië werd verbannen. De Romeinse snoeshaan mag voortaan alleen nog pronken op zijn bunga-bunga feestjes.

Het taboe rond opsplitsing van de eurozone brokkelt af. Een goede zaak. Afscheid van de euro in zijn huidige vorm zal pijn doen maar dat is nog altijd beter dan de chronische aandoening waar de munt nu aan lijdt. Die is sowieso fataal.