Zo'n dag

Zo’n dag als afgelopen zondag. Het zonnetje warmt je gezicht, ontelbare vogels fluiten hun lied, krokussen staan in volle bloei en de eerste hommels zoemen voorbij. De atmosfeer zindert van energie en je voelt de drang aan de slag te gaan. Je wilt iets, geeft niet wat.

Daar wist mijn vrouw wel raad op. Sterker nog, daar weet ze al maanden raad op. It’s garden-time! Ik kan er niet meer onderuit. Ik heb geen groene vingers dus ze moet me precies uitleggen hoe ze het wil hebben. De vijver moet weg en de groenstrook geëgaliseerd. Nou ja, die “groenstrook” is meer een woestenij van ’n meter breed en ’n meter of negen lang. De planten hebben het er al lang opgegeven. Afgraven die hap, grind erover en van de zomer nog een waterornament en ’n paar bloembakken. Dat scheelt onderhoud, oogt fris en de honden komen dan niet meer op zandpoten naar binnen stuiven.

Eerst de vijver. Een ingegraven waterbak die van binnen en van buiten is ingepakt met waterdicht zeil en rondom afgezet met keien. Die zijn het eerst aan de beurt. De berg stenen baart me zorgen. We zullen zien. Misschien heeft de buurman belangstelling. Dan moet het water eruit. De vijver zit vol kikkers, vooral kikkers die de winter niet hebben overleefd. Ik tel er een stuk of tien. Het stinkt als een beerput. De pomp werkt gelukkig nog dus het water is er zo uit. Het zeil belandt, inclusief dooie kikkers, in de kliko. Bak eruit wrikken en de vijver is niet meer.

Nu kan grondverzetbedrijf Kooijmans aan de slag. Ook vrouw Kooijmans hoor! Laat ik dat vooral niet onvermeld laten. Altine scoort een kruiwagen bij haar broer en neemt zelf ook de schop ter hand. Tussendoor zorgt ze voor de catering. Geweldige vrouw.

De tuin ziet eruit als een slagveld. We zijn nog lang niet klaar maar het begin is er. Stijve spieren, pijn in rug en botten deren ons niet. We zijn tevreden. Het jaar is nu echt begonnen. Het is lente! Zo’n dag was afgelopen zondag.

Beeldenstorm

In Rheden is een nieuwe politieke soap geboren.  De diefstal en vernieling van het Bronzen Paard in Dieren en de beelden van Carmiggelt in De Steeg deed de gemoederen hoog oplaaien. Maar dat was alleen nog maar voorspel. En de soap blijft niet beperkt tot de vernielde beelden alleen. Terwijl de ene verhaallijn zich naar een gelukkig einde beweegt ligt er op andere paden nog veel reuring te wachten.

Eerst een gelukkig scenario. Calluna-ondernemer Albert Lentinck meldde in de eerste uitzending van mijn programma Politiek Rheden Live (iedere eerste donderdag van de maand op M-FM Radio) een genereus gebaar van de zonen van het kunstenaarsechtpaar Henk Göbel en Marga Carlier. Zij staan garant voor het herstel van het Bronzen Paard dat door hun vader werd gemaakt.

Met het herstel van de Carmiggelt-beelden loopt het minder voorspoedig. In opdracht van wethouder Tiemens is een taxatie uitgevoerd. De taxateur becijfert de kosten voor herstel op 36.000 euro. De gemeente wil daarvan de helft betalen. Een comité is al begonnen om de rest bij elkaar te sprokkelen. Maar daarmee is de race nog niet gelopen. 

Ik heb namelijk even een belletje met de zwager (en zaakwaarnemer) van Wim Kuijl gepleegd. Het commentaar was niet mals. De taxateur had hen niet geraadpleegd en slechts een paar minuten telefonisch met bronsgieter Jan Hazelaar gesproken. Die vertelde hem dat hij alleen samen met de beeldhouwer en oordeel kan geven. De kunstenaar schat enkele weken nodig te hebben om samen met andere deskundigen de exacte schade vast te stellen alvorens een offerte voor herstel te kunnen maken. Maar dan moet hij de stukken van de beelden wel nauwkeurig kunnen onderzoeken. Tot nu toe heeft hij ze alleen even mogen zien, niet eens aanraken. Hij voelt zich door de gemeente niet serieus genomen. En dat kan Tiemens nog lelijk opbreken. Het beeldrecht, het geestelijk eigendom, ligt in handen van de beeldhouwer. Als Tiemens hem buitenspel houdt dan komt er helemaal geen herstel van Carmiggelt.

Er is nog veel meer over dit onderwerp te melden. Dat bewaar ik voor volgende afleveringen. 

Verkeerd Spoor

In de afgelopen decennia is wel duidelijk geworden dat je uiterst voorzichtig moet zijn met schaalvergroting van overheid en publieke diensten. In veel gevallen pakt dat slecht uit. Het levert vooral meer bureaucratie en slechtere producten. De voorbeelden liggen voor het oprapen.

Volgens managementdenkers moeten we wel. De dienstverlening wordt goedkoper en beter en de samenleving is zo complex geworden dat het niet anders kan. Hebben we daarvan nog steeds niet geleerd? Schaalvergroting maakt het vaak juist complexer en duurder. De manager zoekt zijn heil in processen terwijl de man of vrouw op de werkvloer het resultaat voorop stelt. Als het niet lukt dan is het antwoord nog meer management, nog meer controle en nog meer complexiteit. Die bureaucratie gaat ten koste van de uitvoering. Degene waar het uiteindelijk om gaat, de burger, krijgt een dienst van steeds mindere kwaliteit.

Nu pleit Piet van Wanrooij, namens de PvdA lid van de Gelderse Provinciale Staten, voor het samenvoegen van gemeenten tot een omvang van minimaal 100.000 inwoners. Als resultaat van een natuurlijk proces is daar niks mis mee. Zo zijn steden als Arnhem en Nijmegen ontstaan. Maar als die ontwikkeling buiten de bestaande stad op kunstmatig wijze wordt geforceerd dan krijgen we het eerder beschreven resultaat. Nog afgezien van andere effecten. De plattelandsburger komt letterlijk en figuurlijk op grote afstand van het bestuur te staan, het leidt tot verspilling van gemeenschapsgeld en allerlei bestuurlijke en politieke problemen. Neem nou Maasdriel, het resultaat van een fusie van vier gemeenten met krap 24.000 inwoners. Nog lang geen 100.000 dus. Daar ging het compleet mis. Politici vochten elkaar de tent uit en de gemeente werd onbestuurbaar. De minister moest zelfs ingrijpen. Piet van Wanrooij zou daarom beter moeten weten.  Hij is naast is Statenlid namelijk ook gemeentesecretaris. Van datzelfde Maasdriel.

Piet is een typische representant van de PvdA. De manager-politicus die vervreemd is van de kiezer. Dat zijn precies de mensen die de partij op het verkeerde spoor hebben gezet. Ver weg van haar achterban. Die wordt nu gekaapt. Door partijen die de kiezer beter begrijpen.

Groene heilstaat

De Rhedense bevolking loopt niet erg warm voor de Grien Vellie-ambities van wethouder Tiemens. Tijd om plan B van de plank te halen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. De jonge geesten moeten rijp gemaakt worden voor de ideeën van GroenLinks. En Grien Vellie is het voertuig waarmee dat doel wordt bereikt. De partij-ideoloog van GroenLinks heeft de raadsfractie daarvoor een initiatiefvoorstel laten schrijven.

GroenLinks wil 20.000 euro uit de gemeentelijke schatkist voor een programma om “kinderen en jongeren een spilfunctie te geven in toekomstverkenning, visievorming en concrete vormgeving van de ondernemende en duurzame samenleving en samen met de portefeuillehouder en een delegatie uit de raad vorm te geven aan de uitvoering.” Grien Vellie biedt daarvoor een ideaal kader.

Het geld wordt ingezet om leerkrachten te leren om “ondernemend en toekomstgericht onderwijs te geven en de jeugd te stimuleren.” Met andere woorden: zij worden geacht om GroenLinks in de jeugdige hersenpannen te gieten. Het programma mondt uit in een manifestatie naar de gemeente.

Als totalitaire regimes zo’n scenario volgen dan noemen we dat indoctrinatie. Als GroenLinks dit doet dan heet het een project. Ik voorzie een explosie van groen-realistische kunst. Posters waarop met veel vlagvertoon, hemels kijkende mensen en pakkende spreuken de lange mars naar Grien Vellie wordt uitgebeeld. De manifestatie is de apotheose. Tribunes volgepakt met kinderen die in prachtige sjablonen groen Utopia uitbeelden. Alles onder het toeziend oog van de minzaam glimlachende groene akela. Ja, Grien Vellie is!

In het onderwijs krioelt het van de GroenLinksers. Tiemens zal dus niet veel moeite hebben om haar troepen aan het werk te zetten. Ik hoop echter dat er in het Rhedense onderwijs nog voldoende onafhankelijk denkende geesten zijn die zich niet zo gemakkelijk voor het karretje van GroenLinks laten spannen. Dat geldt zeker voor de gemeenteraad. Voor de 20.000 euro die aan deze onzin dreigt te worden uitgegeven is vast een betere bestemming te vinden. Ik weet er nog wel een paar.

Er is al meer dan genoeg overheidsbemoeienis met het onderwijs. Laat de lokale politiek daar verder met zijn tengels van afblijven.

Renate

Tiny en Simon. Het leek zo’n hecht koppel. Zo door en door getrouwd. Maar als je de beelden op het bankje op Steeg wat nader bekeek dan zag je dat het geen tortelduifjes waren. Pak er maar eens een foto bij. Er is iets mis. Net teveel ruimte tussen de twee. Bewaakt door de paraplu die tussen hen in tegen het bankje rust. Een wachter die aangeeft: “Verboden toegang, eigen terrein”. De echtelieden wisselen geen woord. Ze hebben hun jas aan. Het is koud. Net zo koud als hun verkilde relatie.

Aan de ene kant Simon. Daar zit hij. In zijn eigen ruimte. Hij maakt het zich gemakkelijk. Met de benen over elkaar en een krant op schoot. Ontspannen nagenietend van een van zijn Kronkels. Zijn gedachten dwalen af. Ver weg van De Steeg. Nog ’n paar dagen verplichte vakantie. Daarna wacht zijn geliefde. Hij wipt af en toe tevreden met zijn voet. Ja, hij is de baas van het spul. De vrouw naast hem mag blij zijn dat ze daar nog zit. Ze doet maar. Het maakt hem verder niet uit.

Tiny aan de andere kant. Een dood vogeltje, het hoofd een ietsepietsie gebogen. Stijfjes zit zij te zitten. Krampachtig omklemt ze haar tas. Alsof ze wil zeggen, dit is het enige dat ik nog heb. Treurig kijkt ze in het niets. Haar houding spreekt boekdelen. Je ziet haar denken: Wie is die rare snuiter naast me? Ze rilt, bespeurt een schaduw. Haar vermoeden van Simons buitenechtelijke escapades.

Ja, dat was allemaal te zien op dat bankje aan de oever van de dode IJsselarm op Steeg. Een huwelijk in gruzelementen, gegoten in bronzen eeuwigheid. Slechts enkelen wisten ervan. Maar de geschiedenis laat zich niet foppen. Het gestolde huwelijk ging daarom alsnog aan stukken. De beulen die het vonnis voltrokken hadden er geen weet van. Voor een handvol zilverlingen sloegen zij de metalen leugen aan diggelen. Zij beseften niet dat zij slechts werktuigen waren van een schim uit het verleden. Van de schaduw die Tiny deed rillen.

De schim van Renate.

Giet it oan?

De horrorwinter wilde maar niet komen. Dat was effe zweten voor de handel. Zou ze bijna met de voorraad sneeuwschuivers en schaatsen blijven zitten. Maar alles kwam goed. Koning Winter vereerde ons alsnog met een uitgebreid bezoek. Vorige week zaterdag zag ik in de Velpse Hoofdstraat de sleeën en het strooizout hoog opgetast voor de winkeldeur. De winkeliers kunnen zich in de handen wrijven.

Als je de radio aanzette was het eerste woord dat je hoorde: “Elfstedentocht”. In de media ontaardde de elfstedenkoorts in complete hysterie. De euro? Nauwelijks meer iets van gehoord. Arabische lente? Wat was dat ook alweer? Economische crisis? Waar hebt u het over? Mitsubishi trekt de stekker uit Nedcar! Nou en?

Friesland was de navel van de wereld. Daar gebeurde het. Na 15 jaar hebben we recht op een Elfstedentocht; kans op Elfstedentocht 80%; als de maan vol is, de hemel helder en de wind staat in het oosten dan gaat de tocht der tochten door; als de haren van mijn hond gaan krullen dan krijgen we nog drie weken strenge vorst; als ….

IJsmeesters en rayonhoofden beheersten het nieuws. Bij Balk was het rayonhoofd door het ijs gezakt, bij Sloten was het ijs nog maar 7 centimeter dik. Het leger gaat assistentie verlenen. De vervoersbedrijven moeten maandag klaar staan om schaatsers en publiek te vervoeren.

Weermannen en –vrouwen beleefden hoogtijdagen. Het blijft vriezen. Nee, het gaat dooien! Eindelijk een paar dagen waarin ze geen nieuw weerrecord hoefden te verzinnen.

Ja, die elfstedenkoorts. Maxima is een aardige meid maar laat ze nooit meer zeggen dat Nederland geen eigen cultuur heeft. Knotsgek dat wel. Maar cultuur is het.

Dat het koud was staat als een paal boven het ijs. Maar om zo op hol te slaan? Ik ben allang blij dat er geen grote hoeveelheid sneeuw naar beneden kwam.

Ik schrijf dit maandag en u krijgt dit stukje op donderdag/vrijdag onder de neus. Ik durf wel een voorspelling te doen. Wat we in ons hart al wisten: It giet net oan!

Of zit ik er naast? Giet it wol oan?

Bijdehandjes

Een Belgische wegpiraat draaide vorig jaar al slippend rondjes op een rotonde. Hij moet van de rechter nu het boek ‘Tonio’ van A.F.Th. van der Heijden lezen. Een dikke pil. Op 632 bladzijden verwoordt de schrijver zijn verdriet over het verlies van zijn zoon door een verkeersongeval. De verkeerszondaar wordt na het lezen overhoord door een commissie. Bij een onvoldoende krijgt hij 32 maanden extra rijontzegging bovenop de vier maanden die hij al aan de broek had. Creatieve vent, die Vlaamse rechter. Een effectieve straf met opvoedkundige elementen. Die Belgen zijn zo dom nog niet.

Ik hoop dat de Nederlandse rechter ook iets aardigs verzint voor de mafkezen die de beelden van het Erica-paard en van Simon Carmiggelt en zijn vrouw hebben vernield. De schade die ze hebben aangericht hebben is fors en de commotie was groot. Ze verdienen daarvoor een vette bonus bovenop de reguliere straf. In de cel moeten ze alle Kronkels van Carmiggelt uit het hoofd leren. Voor iedere fout bij de overhoring krijgen ze één dag extra op water en brood. Dat zal hen behoorlijke hoofdpijn opleveren want de heren lijken me geen wonderkinderen. Het houdt ze bovendien voorlopig van de straat.

Wat zijn het trouwens voor gasten? Dat ze het buskruit niet hebben uitgevonden is zonneklaar. Drie types werden in een mum van tijd opgepakt en de politie heeft er nog meer in het vizier. De opbrengst zou per persoon hoogstens een avondje stappen opleveren.

Zouden ze het aan de bar bedisseld hebben? “Hé Sjimmie, koper levert vijf euro per kilo op. Ik weet waar we het zó kunnen pakken. We hebben alleen nog ’n paar man nodig om te sjouwen.” Aan het onherkenbaar maken van de buit en het berekenen van de opbrengst hadden de masterminds waarschijnlijk nog niet gedacht.

Het verhaal heeft ook positieve kanten. Boekhandel en bibliotheek zijn vast blij met de hernieuwde aandacht voor Carmiggelt en De Steeg is op weg naar de status van bedevaartsoord. Goed voor het toerisme.
Zullen we de winkels op zondag dan toch maar opengooien?

Alleen in De Steeg dan!

Eenenzestig

Zo af en toe raak ik in een filosofische bui. Onlangs werd ik 61. De jaren gaan tellen. Dat gaat sluipend. Hier en daar een ongemakje, de botten willen niet meer als vroeger en af en toe is het zoeken in mijn geheugen, een naam waar ik maar niet op kan komen. Ik zie steeds vaker mensen om me heen wegvallen en ik ben in een fase waarin ik me afvraag wat nu echt belangrijk is. Nog maar ’n jaar of twee, drie terug keek ik vooral vooruit. Het verleden was er wel maar telde toch minder dan nu. Vooruit, vooruit, vooruit was het parool. Daar kwam langzaam een kentering in. Zoeken naar een ander evenwicht.

Ik heb nog volop ambities hoor, allerlei plannen, zowel in m’n werk als daarbuiten, maar als die niet zouden lukken dan is dat geen ramp. Tja, hoe moet ik dat duiden? Misschien word ik wat minder fanatiek, minder fel, neem ik onbewust wat meer afstand van de drang om van alles en nog wat te moeten. Trouwens, wat schiet ik daarmee op, wat wil ik bewijzen? Dat ik geen ouwe zak ben, iemand die meetelt? Waarom zou ik?

Ik doe nog volop mee in de race hoor. Maar ik merk dat ik wat meer onthecht raak. Ik kan me nog steeds opwinden over een kromme situatie zoals ik die ontwaar. Maar het is natuurlijk niet eendimensionaal. Het is en blijft allemaal betrekkelijk. Daarvan ben ik me overigens zo lang als ik me kan heugen van bewust. De maatschappij is niet verdeeld in zwart en wit. Heiligen en duivels daargelaten zijn mensen niet puur goed of puur slecht. De grijstinten overheersen.

Hoe lang heb ik nog te gaan? 10, 15, misschien 20 jaar? Zie ik m’n kinderen hun geluk vinden en ga ik van mezelf nog meemaken dat ik helemaal niets hoef? Ach wat, let er verder niet op. Het zijn zomaar wat mijmeringen van een vent die zichzelf in de weg zit. Voorlopig ga ik door. In de versnelling van mijn zesde decennium.

Babyboem

Babyboomers zijn luiwammesen. Ze leven in weelde en alles wat ze hebben is ze komen aanwaaien. Hun vette pensioen kost de maatschappij bakken vol geld en ze leggen overmatig beslag op de gezondheidszorg. Terwijl zij hun volgevreten pens op de stranden van de Spaanse Costa’s bruin laten bakken ligt de volgende generatie krom om de rekening voor deze uitvreters te betalen.

De jacht op de babyboomer is geopend. Dit soort berichten over mijn generatie doen het kennelijk goed. Of het klopt is een ander verhaal. Maar ja, helemaal vreemd is dat nu ook weer niet. In politieke kringen ritselt het van de figuren die aan dat beeld voldoen. De club van “links lullen en rechts zakken vullen”. Zij zijn deel van de drie à vier procent vertegenwoordigers van de naoorlogse generatie die met een riante beurs (te)veel jaren over hun studie hebben gedaan, vervolgens met boven-Balkenende-salarissen het bestuurderspluche hebben ingenomen. Nu zijn ze toe aan hun welverdiende wereldcruises. En zij zijn het van harte met hun partijvriendjes eens. Het maakt hen verder niet uit. De buit is immers toch al binnen.

De werkelijkheid is anders. Als ik om me heen kijk zie ik vooral mensen van mijn generatie die net als ik op de arbeidsmarkt kwamen toen zij zestien, zeventien jaar oud waren. Mensen die zich hun hele leven uit de naad hebben gewerkt en in veel gevallen versleten zijn voor hun 65e. Soms hebben ze zich via avondstudie een treetje omhoog kunnen werken. Hun gemiddelde pensioen ligt inclusief AOW rond de 1800 (CBP) euro per maand. Dat schept toch een heel ander beeld dan de verwende politieke nakomelingetjes ons willen doen geloven.

Uit een in 2010 verschenen rapport van het Centraal Planbureau (Vergrijzing verdeeld - toekomst van de Nederlandse Overheidsfinanciën) blijkt dat juist de dertigers en de veertigers, degenen die op de babyboomer jagen, gemiddeld het grootste beslag op de rijksfinanciën hebben gelegd. Voor de geborenen na begin jaren tachtig gaat het inderdaad minder. Maar is dat de schuld van de babyboomer?

Ziektelast

Het College van Zorgverzekeringen adviseert om ouderen voortaan zelf te laten opdraaien voor de kosten van de behandeling van aandoeningen die 'een logisch gevolg zijn van veroudering’. Daarvoor wordt een nieuw wapen, het begrip “ziektelast”, in stelling gebracht. Aan de hand van cijfertjes en percentages wordt bepaald in hoeverre de kwaliteit van leven en gezondheid door de aandoening wordt aangetast, hoe “ziek” iemand is. Aandoeningen die samenhangen met veroudering kunnen op die manier als “natuurlijk” en bij de leeftijd behorend worden aangeduid. Dan is het plotseling geen ziekte meer en daar gaat het om. De vergoeding voor de behandeling kan vervolgens uit de zorgverzekering worden geschrapt. Bent u op leeftijd en gaat u voor de behandeling van een blaasontsteking of schimmelinfectie naar de dokter dan mag u zelf de knip trekken. En als u geen geld voor behandeling heeft dan hebt u vette pech.

Mensen die dit allemaal niet meer dan terecht vinden moeten niet te vroeg juichen. Die “ziektelast” kan naar believen ook op andere terreinen en leeftijden worden ingezet. Zwangerschap en geboorte kun je immers ook als natuurlijke en bij het leven behorende ontwikkelingen zien. Het is bovendien je eigen keus. Komen medische kosten dan voor rekening van de ouders of moet de zuigeling zijn schuld later aflossen? Want waarom zouden anderen daarvoor betalen?

Deze benadering maakt ziekte niet meer dan een wiskundige formule. Een kwestie van spelen met cijfertjes. Een puntje eraf en ziekte is geen ziekte meer. Als je astma rangschikt onder een lichte aandoening met een lage ziektelast dan kun je de kosten voor de medicijnen vervolgens eenvoudig uit het zorgverzekeringspakket schrappen.*

Het Nederlandse systeem van zorgverzekeringen was altijd gebaseerd op onderlinge solidariteit. Maar solidariteit is in bestuurlijk Nederland een vies woord aan het worden. De hogepriesters van het marktdenken maken het steeds bonter. Met dit soort voorstellen worden complete bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet. De mens is onderwerp van kosten/baten-analyses waarmee zijn waarde wordt afgemeten aan zijn rendement voor de economie.

Alles conform de mentaliteit “Ikke, ikke en de rest kan stikken”.

America, here we come!

*) niet in de papieren versie

Sociale media

Ik vroeg op Twitter waar ik deze week eens over zou schrijven. Jan wilde het hebben over K13. De Gelderlander wijdde er een uitgebreid artikel aan. De laatste directeur werd compleet neergesabeld. Zij kreeg zo’n beetje alles wat er met K13 misging op haar brood. Niet alleen van de wethouder Tiemens maar ook van mensen uit eigen kring.

Nu heeft K13 het pand aan de Kastanjelaan in Velp voor 250.000 euro verkocht. De kunstclub had de villa destijds voor praktisch noppes van de gemeente Rheden in eigendom gekregen. Dat roept vragen op. Hoe is ’t mogelijk dat de gemeente Rheden dit heeft laten gebeuren? Wat gebeurt er met die 250.000 euro? Is dat voldoende om de schulden te betalen? Wat als er geld overblijft? Is het monumentale pand inclusief grond niet veel meer waard dan 250.000 euro? Hoeveel geld is er totaal in K13 gepompt? Een beetje gemeenteraadslid wil daarover het naadje van de kous weten. Althans, dat mag ik hopen. En laat zoiets nooit weer gebeuren. Niet als het aan wethouder Ronald Haverkamp ligt. Hij twittert dat de tijd dat de gemeente een pand voor € 1 verkoopt wat hem betreft voorbij is.

Twitteraar Co raadde mij aan om aandacht aan Velp-Zuid te schenken. Hij vindt de wijk steeds meer op het Arnhemse Broek lijken. Op mijn vraag wat ie precies bedoelde kwam het advies om eens door Velp-Zuid te rijden. Daar kan ik dus niks mee. Ik rijd er trouwens dagelijks rond. Ik woon er zelf. Ik neem aan dat hij bedoelt dat er veel asocialen wonen. Dat valt volgens mij wel mee. Zeker, er wonen asociale figuren maar dat is niet exclusief iets van Velp-Zuid. Die vind je ook in Velp-Noord hoor. Alleen zijn de asocialen daar meer van het bekakte type. Of is dat een vooroordeel van mij? Gelukkig zijn zowel in Velp-Zuid als in Velp-Noord de socialen veruit in de meerderheid.

Ja, 2012 wordt, nog meer dan 2011, het jaar van de (a)sociale media. Benaming naar wens te gebruiken.

Post

Als u dit jaar geen kerst- of nieuwjaarskaartje van neef Jan of tante Marie hebt ontvangen dan moet u niet boos worden. Het ligt niet aan hen. Vorige week kreeg ik de post voor de halve straat in de bus gepleurd. En dat is niet voor het eerst. Keer op keer liggen kaartjes en brieven voor de buren of zelfs voor adressen een paar straten verderop bij mij op de mat. Volgens mij rekent de postbode-nieuwe-stijl erop dat goedzak-Theo de envelopjes wel even op het juiste adres aflevert. Dat doe ik meestal trouw maar er zijn grenzen. Laatst kreeg ik een brief die bestemd was voor een adres in Arnhem. Ik heb ‘m in de brievenbus van de PTT, of hoe het bedrijf tegenwoordig ook heet, gekieperd.

Onlangs kreeg ik het verzoek om 92 cent porto te betalen voor een poststuk dat ik zou hebben ontvangen. Ik kon het op internet nazien compleet met foto het object. Maar wat ik ook zag, geen poststuk, wel het bedrag van 92 cent. Van de week volgde een herinnering. De kosten voor alle pogingen om het geld binnen te halen belopen inmiddels een veelvoud van die 92 cent. De keuze is aan mij: ik mag het geld overmaken of postzegels op de portokaart plakken. Maar ik doe het anders. Ik betaal niks en Tante Post betaalt mij niet voor de, inmiddels tientallen, stukken die ik op het juiste adres heb bezorgd. Een klassieke win-win situatie.

Die postzegels van tegenwoordig irriteren me ook. Er staat geen bedrag meer op maar een cijfertje. Bedacht door slimme marketingjongens. Met louter voordelen voor het postbedrijf. De verbinding tussen de dienst en wat u daarvoor betaalt vervaagt. Zo’n zegel plakt daardoor gemakkelijker weg, bij prijsverhogingen zijn er geen kosten voor het invoeren van nieuwe zegels en die prijsaanpassingen kunnen vrijwel geruisloos en onzichtbaar worden doorgevoerd.

Van mij krijgt u dit jaar geen kaartje. Ik weet namelijk niet of die aankomt. Daarom wens ik u allen vanaf deze pagina een gezellige jaarwisseling en een gezond en voorspoedig 2012.

Lex?

Vorige week viel mijn oog in de Rhedenaar op de raadsagenda. “ Agendapunt 3. Voorstel om de Lex Silencio Positivo niet van toepassing te verklaren op…” De Lex wat? Nou gewoon, de Lex Silencio Positivo. Kent u deze Lex niet dan is dat uw probleem.

Ik ben niet gewoon om voor onbezoldigd communicatieadviseur van de gemeente Reden te spelen maar ik voor deze keer maak ik een uitzondering. Het college van B&W heeft meer dan genoeg omhanden en de gemeenteraad is ook al druk met het dichten van de kloof met de burgers. Met alle zelfpromotie wordt een complete communicatieafdeling aan het werk gehouden. Voor uitleg van jargon aan simpele zielen als ik zijn de communicanten niet aangesteld.

Terug naar Lex. Het klinkt allemaal heel indrukwekkend en voornaam maar wat betekent dit potjeslatijn? Ik kon het eerst ook niet duiden hoor. Dus maar even op zoek gegaan. Als we het letterlijk vertalen dan staat er zoiets als “Wet van de positieve stilte” of het “Positieve recht van de stilte”. In gewoon Nederlands betekent het “Wie zwijgt stemt toe”.

Vorig jaar werd de Europese Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet van kracht. Voor vergunningen die onder de Dienstenrichtlijn vallen, geldt in principe de Lex silencio positivo. Als u een vergunning voor het een of ander aanvraagt en de overheid neemt binnen de gestelde termijn geen beslissing dan wordt die vergunning automatisch verleend. Nu geldt de Lex silencio positivo niet, tenzij dat expliciet in de regelgeving is opgenomen. Vanaf 1 januari 2012 wordt het omgedraaid. Vanaf dat moment is de Lex silencio positivo automatisch van toepassing, tenzij in regelgeving is opgenomen dat dit niet het geval is. Daarvoor moet dan wel een dwingende reden zijn. In de laatste raadsvergadering van 2011 wordt nog even geregeld welke zaken niet onder deze stiltewet vallen. Het is dus handig om even vooraf te checken of uw vergunningaanvraag wel of niet onder de positieve stilte valt.

Ik wens u fijne kerstdagen. Geniet ervan, overeet uzelf niet en pak uw rust.

Et pax hominibus bonae voluntatis.

Democratie

Het gedoe rond de euro maakt je ervan bewust hoe kwetsbaar en zwak de democratie is. Niet de kiezer maar de geldmarkt bepaalt wat er gebeurt en politieke technocraten maken onder elkaar uit welke kant Europa opgaat. Dat gezemel over democratie is leuke praat voor verkiezingstijd maar het levert nu niks op. Er moeten beslissingen worden genomen en daarvoor is de stem van de burger een sta-in-de-weg.

De alom bejubelde euro heeft zich ontwikkeld tot een wolf in schaapskleren die de democratie bij de strot heeft. De toch al geringe democratische legitimiteit van Europa brokkelt steeds verder af. Europese politici hebben een grote mond over het geknoei bij de verkiezingen in Rusland terwijl ze, zodra het erop aankomt, zelf ook niet democratisch brandschoon zijn. Zeker, het democratisch gehalte van Rusland is een aanfluiting maar doet Europa het zoveel beter? Hier gaat het veel eenvoudiger. Er wordt gewoonweg niet gestemd. Iedere stap op weg naar een politiek verenigd Europa wordt gebagatelliseerd. Verkleind tot een ‘onbetekenende’ aanpassing van de verdragen waarvoor volksraadpleging niet nodig is. Niet meer dan een bevestiging van eerder gemaakte afspraken. Partijen en politici die anders de mond vol hebben over referenda, kroonjuwelen van democratie en meer van die mooie frasen laten het compleet afweten. Dat komt nu even niet uit. Een referendum over verdragsaanpassing of het horen van de bevolking over het afstaan van nationale soevereiniteit naar een centraal Europees gezag? Onzin, stelt allemaal niks voor! Geklets uit het nekhaar van drammers die niet weten waar ze het over hebben. Goedkope populistische sprookjes uit de onderbuik van de samenleving.

Wil het Europese project ooit slagen dan is versterking van het democratisch fundament noodzaak. Daar moet niet te lang mee worden gewacht. Zonder steun van de burger blijft Europa gebouwd op los zand. Een door de euromunt afgedwongen politieke eenwording zonder goedkeuring van de bevolking is een brug te ver. Of is Europa te divers, zijn de onderlinge verschillen groter dan de overeenkomsten en kunnen 500 miljoen Europeanen nooit gezamenlijk gedragen beslissingen nemen? Wat moeten we dan met één Europa?

December 2011

Het is bijna 21 december 2011. Volgens de Maya’s hebben we nog ’n jaar te gaan tot het einde van deze era. Doemdenkers hebben de Maya-kalender gekaapt om de Apocalyps te voorspellen. Voorwaar, voorwaar, ik zeg u. Het einde der tijden is nabij! Op 21 december 2012 liggen de aarde, de zon en maan op één lijn en de aarde zal in het zwarte gat van de Melkweg verdwijnen of juist exploderen. Daar zijn de kenners het nog niet over eens. Anderen voorspellen dat de magnetische polen in één klap omkeren. Noord wordt zuid en zuid wordt noord. Met alle catastrofale gevolgen van dien. Een nieuwe ijstijd, gigantische vulkaanuitbarstingen of een bombardement van meteorieten zal onze beschaving wegvagen.

Het zweet stond me in de handen. Ik was al voorbereidingen voor de dag des oordeels aan het treffen maar gelukkig blijkt dat niet nodig. De Maya’s spreken het zelf tegen. We gaan slechts over naar een volgende fase. 21/12/12 is voor hen juist een feestdag. Er zal duizend jaar lang vrede op aarde heersen. En in Guatemala houden de Maya’s zich meer bezig met aardse zaken zoals schoon water voor hun dorpen. Ze hebben geen tijd voor onzin.

Grappig. De telkens weer opduikende voorspellingen van Armageddon hebben ook economische waarde. Het genereert werk. Wetenschappers voelen zich geroepen onderzoeken te doen die de voorspellingen weerspreken, reeksen boeken vinden hun weg naar het zwevende New Age-volk en films brengen veel geld in het laatje. Mooi toch!

Ik smul er ook van hoor. Documentaires over de oorsprong en de toekomst van het heelal, de aarde en de mensheid vind ik razend interessant. De zoekende mens. Waar komen we vandaan, waar gaan we heen, waarom ben ik? Het ultieme antwoord zullen we nooit vinden. Ieder antwoord is daarom goed.

Het is december, de maand van feesten en bezinning. Ik heb gelukkig de wijsheid niet in pacht. Laten we elkaar vooral die antwoorden gunnen en elkaar niet afslachten om geloof of ideologie. Dat loopt alleen maar uit op de vernietiging. Van onszelf, door onszelf.

Accudag

Die apps zijn ondingen. Binnen de kortste keren raak je er aan verslaafd. Ik probeerde even Wordfeud uit. In no-time was ik met zes tegenstanders in gevecht. Het mobiele scrabble-spelletje heeft me al wat uren gekost. Maar leuk is het wel.

Tussen de bedrijven door m’n blog bijgehouden. De zondagsopenstelling houdt de gemoederen bezig. Enkele voorstanders van de 52 koopzondagen zijn fanatiek in hun reacties. Vanachter het masker van de anonimiteit komen de frustraties los. Niet alleen over mijn mening aangaande de zondagsopenstelling. Sommigen zint mijn bemoeienis met Rheden en de gemeentepolitiek al helemaal niet. Dan is de koopzondag een mooie aanleiding om er eens flink de beuk in te gooien. De reacties werden bij iedere nieuwe posting feller. Een hoogtepunt werd bereikt met het om zeep helpen van mijn koopzondagen-poll. Daar had iemand veel energie in gestoken. Chapeau, eindelijk gelukt! Reaguurder ‘applaus voor de paus’ riep zelfs de hulp in van zijn collega’s van GeenStijl. Hij voelde zich in zijn anonieme waardigheid gekrenkt. Jammer voor hem, de hulptroepen van sarcastisch Nederland kwamen, zagen en gingen weer. Snel terug naar het bolwerk van ‘tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend’ reaguurdersland. Daar kun je jezelf pas echt uitleven.

Ja, het is de zondag voor de moeder van alle Rhedense raadsvergaderingen. Jammer genoeg zal de raad niet voltallig zijn. Waarschijnlijk zullen een voor- en een tegenstander ontbreken. Als de rest aanwezig is maakt het voor de politieke verhoudingen gelukkig niet uit. Alles is mogelijk. Wel of geen zondagsopenstelling, uitstel van een beslissing en van fraaie moties waarmee niemand iets kan tot aan het uiteenvallen van de coalitie toe.

De ingrediënten voor een onderhoudende voorstelling zijn aanwezig. De ogen van Nederland zijn op Rheden gevestigd. Beste raadsleden, eerbiedwaardig college, profiteer daarvan en hou de spanning erin. Het publiek hangt aan je lippen. Laat maar ’s zien hoe het er hier aan toe gaat. En denk erom, Den Haag kijkt over je schouders mee.

Als u dit leest weten we meer.

Volgende spel, eerste woord: ‘menuutje’. Goed voor 142 punten. Niet slecht. Mijn tegenstander geeft direct op.

Voor of tegen

Die zondagsopenstelling hè. Op mijn blog Politiek Rheden heb ik een poll waarop mensen kunnen aangeven of ze voor of tegen de zondagsopenstelling zijn. Dat roept natuurlijk reacties op. De voorstanders van winkelen op zondag noemen zichzelf positief. Dat maakt mij dus automatisch negatief. Dat spreekt voor zich. Maar dat is een kwestie van perceptie. Laten we het eens omdraaien. Ik ben vóór de lokale winkeliers, ik ben vóór bescherming van het winkelpersoneel en ik ben vóór het behoud van levendige dorpskernen. Daar hebben de supporters van de zondagsopenstelling kennelijk geen boodschap aan. Ik zou dus met net zoveel recht kunnen zeggen dat zij juist de negatievelingen zijn.


Voor of tegen? Voor beide zienswijzen is wat te zeggen. Bij mij wegen de belangen van de kleine ondernemers en hun personeel het zwaarst. Daarnaast hoorde ik nog een goed argument. Vorige week hield een inwoonster van Rheden in de raadszaal een betoog voor behoud van de zondagssluiting. Met voorbeelden illustreerde ze het belang van de plaatselijke winkeliers voor de sociale structuur van de gemeenschap. Een argument dat tot nu toe onderbelicht was.

In juni stemde de raad met 14 tegen 12 stemmen vóór de zondagsopenstelling. Van die 14 stemmen waren er twee afkomstig van de PvdA. Ik neem aan dat zij de discussie goed gevolgd hebben en hoop dat ze alsnog kiezen voor de onderliggende partij. Zoals het echte PvdA’ers betaamt.

Ook GroenLinks stemde verdeeld. GroenLinks-wethouder Harrriët Tiemens onderschrijft de bezwaren tegen de opdringende 24-uurs-economie en de dwang die de openstelling op de lokale winkeliers uitoefent. Slechts één van drie raadsleden van GroenLinks was het met haar eens. De andere twee waren hun duurzame hart ergens onderweg naar de maatschappij 2.0 uit het oog verloren. Wie weet hebben ze het dinsdag weer teruggevonden en was hun knieval voor consumptie en vrije markt een bedrijfsongeval.

Aanstaande dinsdag 29 november kunnen ze de schade mooi herstellen. Hopelijk zijn dan alle 27 raadsleden present. Spannend wordt het zeker. Heel Nederland kijkt mee. Voor of tegen? Het wordt in beide gevallen ‘n dubbeltje op zijn kant.

Bazooka Joe

De “Big bazooka” die de eurocrisis zou oplossen blijkt niet veel meer dan een voetzoeker. Er werd een noodfonds ingesteld, een verzekering voor landen in euronood. Een paraplu waarvan je niet weet of die opengaat als het gaat regenen, een ballon gevuld met goede voornemens. China mocht ook meedoen. “We zijn wel goed maar niet gek” dachten de Chinezen en zij bedankten voor de eer.

Ook werden de Griekse schulden afgewaardeerd. Een papieren exercitie die weinig voorstelt. De banken hielden er toch al rekening mee. Nu moeten ze het alleen nog officieel in de boeken schrijven. Voor de Grieken biedt het nauwelijks soelaas. Die blijven zitten met een staatschuld die nog steeds niet te betalen is.

Over de derde maatregel, het verstevigen van toezicht op de huishoudboekjes van de eurobroeders, hoeven we het eigenlijk niet eens meer te hebben. Europa heeft meermaals bewezen dat dit soort afspraken alleen in goede tijden worden nageleefd. Als het even tegenzit, blijken ze vooral van elastiek.

De Big Bazooka lijkt wel op dat roze stukje kauwgom uit de jaren vijftig. Daar was de smaak na twee keer kauwen ook van af. De kauwgom was verpakt in Bazooka Joe, een flauw stripverhaal. Net als de euro-Bazooka van het duo Merkozy.

De Griekse premier Papandreou geloofde er ook niet in. Hij was ’t zat om als een hond pootjes te komen geven in Berlijn en Parijs. Krap ’n dag na de Big Bazooka gooide hij de knuppel in het hoenderhok. Zijn voorstel voor een referendum trof veel beter doel dan alle bazooka’s bij elkaar. Hij doorbrak er de impasse in eigen land mee. In de kettingreactie die volgde durfden politici eindelijk de woorden ” exit Griekenland” in de mond te nemen en de harlekijn uit Italië werd verbannen. De Romeinse snoeshaan mag voortaan alleen nog pronken op zijn bunga-bunga feestjes.

Het taboe rond opsplitsing van de eurozone brokkelt af. Een goede zaak. Afscheid van de euro in zijn huidige vorm zal pijn doen maar dat is nog altijd beter dan de chronische aandoening waar de munt nu aan lijdt. Die is sowieso fataal.

Draaitollen

Het politieke gedraai en gemier begint lachwekkende vormen aan te nemen. Neem nou de hype rond Mauro. Koppejan, Ferrier en nog wat andere CDA-ers maakten zich compleet belachelijk met hun hypocriete gedrag rond Mauro’s verblijfsvergunning. Dat geldt overigens net zo goed voor de PvdA. Het was immers PvdA-minister Albayrak die Mauro in 2009 meedeelde dat hij moest vertrekken. Op basis van een vreemdelingenwet die onder de verantwoordelijkheid van PvdA-minister van Immigratie Cohen tot stand kwam. Nu draait diezelfde partij over de rug van een kind een politiek nummer. Alleen maar om het CDA in problemen te brengen. Ik zou meer respect voor de PvdA opbrengen als die nu eens echt oppositie ging voeren. Kansen genoeg om dit kabinet naar huis te sturen. Maar met de peilingen in het achterhoofd is dat natuurlijk wel een beetje link. Dus wordt er voorlopig nog even doorgemodderd.

Wees gerust, het zijn niet alleen de PvdA en het CDA die draaien. GroenLinks ging alleen akkoord met de opleidingsmissie in Kunduz onder de garantie dat de agenten uitsluitend politietaken zouden uitvoeren. Ik vroeg mij al af hoe dat zou worden gecontroleerd. Nu de opleiding lijdt onder een gebrek aan belangstelling wil het kabinet ook agenten voor de grenspolitie en voor andere provincies opleiden. Na hun opleiding zwermen zij weer uit over Afghanistan. Die controle kun je dan sowieso op je buik schrijven. Maar de groene liberalen steken de kop in het zand. Het gaat volgens hen immers om civiele politie.

De PVV en de VVD draaien vrolijk mee. Met steun van deze partijen zou een eind zou worden gemaakt aan het fenomeen “weigerambtenaar”. Dat is een trouwambtenaar die weigert homohuwelijken te sluiten. Maar ja, het gedoogkabinet heeft de steun van de SGP nodig. De PVV gaat daarom een nieuwe wet voorbereiden. Dat kost bij elkaar weer enkele jaren.

Ja, er wordt wat afgedraaid. Tot op zekere hoogte kan ik dat nog begrijpen. In een versnipperd politiek landschap zijn compromissen onvermijdelijk. Maar draai dan niet om de redenen voor zo’n draai heen. Dat maakt een politicus dubbel zo ongeloofwaardig.

Klant?

Als bedrijven beginnen over onderwerpen als de “klant centraal” of “klantgericht werken” dan weet je ’t wel. Er wordt dan steevast een nieuwe verdedigingslinie tegen de klant opgeworpen. Meestal gaat het om een nieuw call centre. Dat frontoffice vormt dan een extra diepe en brede gracht rond het hart van het bedrijf, het backoffice. Maar als een gemeente het woord “klant” in de mond neemt dan moet je extra op je hoede zijn.

In de begroting voor 2012 heeft Rheden het ook over klanten. In het project Klant in Beeld worden dienstverleningsprocessen opnieuw ontworpen. Compleet met een Klanten Contactcentrum, een front-office en een back-office. Het zal vast goed bedoeld zijn maar het vertrekpunt is verkeerd. Als je de gemeente als een bedrijf ziet mis je iets essentieels. Dan zie je over het hoofd dat de klanten op het bedrijfsterrein wonen, dat er sprake is van gedwongen winkelnering, dat die klanten allen aandeelhouder zijn en dat die klanten gezamenlijk de directieraad kiezen. Jammer genoeg is die directieraad zich daar niet altijd van bewust.

Een gemeente is geen bedrijf en ik ben geen klant. Ik ben een kiezer, een inwoner, een belastingbetaler, een burger die van een gemeente mag verwachten dat die sowieso het belang van haar burgers op de eerste plaats heeft staan. Misschien denkt u: dat “Klant in Beeld” is maar een benaming dus Theo Kooijmans zeik niet zo. Maar ik meen het serieus. Verwar nooit klanten met burgers. Ik denk dat de top van de gemeentelijke organisatie én het college dat niet hebben begrepen. Hen gaat het in de eerste plaats om efficiëntie, om via verdergaande digitalisering kostenverlagingen te bereiken. Kostenverlaging is prima maar breng dat dan ook zo.

Trouwens, als je toch de bedrijfskundige klantbenadering kiest waarom zou je dan niet nog verder achter keuzetoetsen en een website wegduiken? Geheel volgens de principes van Lean Management. Een Klanten Contactcentrum kun je best samen met andere gemeenten delen. En daarna uitbesteden. Uiteindelijk kom je dan wel in India of Suriname uit maar dat mag de pret niet drukken. Met een beetje geluk is het ook nog goedkoper.

Dancing with wolves

Het komkommernieuws van de afgelopen zomer was wat slapjes. Het komkommerde vooral om de komkommer zelf. Niet eens een poema of een kangoeroe. Dat werd op de valreep ruimschoots goedgemaakt door de wolf. Automobilisten zagen ´m bij Duiven langs de kant van de weg. Je kunt dan, net als met ufo’s, op de volgende melding wachten. ´n Paar dagen later werd de wolf door wandelaars op de Oost-Veluwe gespot. Helaas, foto´s ontbreken.

U kent me. Dat roept vragen op. Hoe kon Bor ongezien vanuit Duitsland naar Duiven bij de A12 komen? En met al die schapen in de wei is het hier toch Luilekkerland voor zo’n beest. Maar hij (of zij) moet een lunchpakketje bij zich hebben gehad want er werd geen schaap, geit of kip vermist. Verder zie ik ook niet hoe hij over de IJssel naar de Veluwe is gekomen. Heeft hij ongezien de brug bij Westervoort of Doesburg genomen of is op een lege maag de IJssel overgezwommen? Op de Veluwe aangekomen had ie nog steeds geen honger want meldingen over door de wolf verscheurde reeën of zwijnen bleven uit.

Natuurmonumenten ontvangt de wolf die “mogelijk” bij Duiven en “wellicht” op de Ramenberg is gezien met open armen. Voor dagblad Spits staat het als een paal boven water: de wolf is hier. Jammer genoeg kan hij zich niet voortplanten. Logisch denkt u. Hij was immers alleen. Maar de journalist weet het beter. De wolf kan zich niet voortplanten omdat er geen wijfjes in de buurt zijn. Ergo, het is een reu. Knap hoor. Een kwestie van ying-yang, fingerspitzengefühl.

Weet je wat, ik doe ook een duit in het zakje. Wikkie, de hond van mijn zus is een schat. Hij doet nog geen vlieg kwaad maar een foto waarop hij zijn snuit door het struikgewas steekt overtuigt zelfs de grootste scepticus. Beste natuurvrienden: Ontkurk de champagne De bestelling voor een compleet roedel kan de deur uit. Het volk is er rijp voor.

Volgend jaar wil ik een beer. Een makkie. Beren lopen immers wel vaker op de weg.

Winterpolitiek (4)

Meteorologen voorspellen een koude winter. In Engeland heeft men het over temperaturen tot ver onder de -20 graden. Ook Duitse en Nederlandse weerkundigen rekenen op een harde winter. Energiebedrijven stemmen hun stroom- en gasinkopen af op een strenge winter en verschillende gemeenten hebben hun zoutvoorraad drastisch opgevoerd.

In Arnhem was het vorig jaar een puinhoop. Wethouder Van Gastel werd bedolven onder kritiek. Dat paard zal haar niet meer slaan. De Arnhemse zoutvoorraad wordt meer dan verzesvoudigd. De voorraad strooizout gaat van 600 naar 3700 ton. Daarnaast zijn meer strooiwagens en rolbezems beschikbaar om bij zware sneeuwval wegen en fietspaden sneeuwvrij te maken.
In de winter van 2009-2010 heeft Rheden 850 ton zout verbruikt. In de winter van 2010-2011 was slechts 629 ton zout beschikbaar voor de strijd tegen de gladheid. Het is waar, dat kwam mede door problemen bij de levering van zout. Maar als de komende winter net zo streng wordt als vorig jaar dan zijn er honderden tonnen meer zout, extra strooiwagens en rolbezems nodig. Dat kost ’n paar centen maar als er dankzij een milde winter strooizout overblijft dan is dat een kwestie van jammer. Dat weegt niet op tegen verhoogde veiligheid, voorkomen van schade aan lijf en goed en betere bereikbaarheid.

Helaas, de gemeente Rheden is hardleers. Er wordt geen rekening gehouden met langdurige overlast van sneeuw en ijzel. De laatste twee winters waren evenzoveel waarschuwingen. Bovendien wordt opnieuw extreem winterweer verwacht. Behalve door de bestuurders. Die gaan ervan uit ‘dat dit soort winters niet structureel voorkomen’. Rheden steekt liever de kop in de sneeuw. Fingers crossed en hopen dat ’t meevalt. Veiligheid en bereikbaarheid zijn even minder belangrijk. Een beleid dat gokt op mazzel. Daar sluit de Engelse uitdrukking ‘Break a leg!’ perfect op aan.

Hoe staat ’t in Doesburg en Rozendaal? Gaat ’t daar ook zo? Hebt u wintertips voor de politiek? Bent u het met me eens of juist niet? Laat van u horen. U weet me te vinden.

Voor de komende winter wens ik u Hals- und Beinbruch! Net als de gemeente Rheden.

Doorsteek

Voor de provincie is Dieren een hindernis voor het doorgaande verkeer die zo snel mogelijk genomen moet worden. Voor de inwoners van Dieren is juist de Burg. De Bruinstraat (N348) de barrière. Een muur die Dieren in tweeën deelt.

Gedeputeerde Conny Bieze (VVD) is de opvolger van Marijke van Haaren (CDA). Dat kan per definitie geen verslechtering zijn maar dat wil nog niet zeggen dat het een verbetering is. Dat bewijst haar keuze voor variant 3-kort. Die voorziet in een korte tunnelbak waardoor de directe oversteek over de Burg. De Bruinstraat van de Spoorstraat in Dieren-Zuid naar de Wilhelminastraat aan de noordzijde wegvalt. Een verscherping van de tweedeling van Dieren.

Daarmee volgt Bieze als een blind paard het spoor van Van Haaren. Opnieuw worden de belangen van de Dierense bevolking achteloos opzij geschoven. Bij Van Haaren kon je daarvan uitgaan. Van Bieze had ik meer inlevingsvermogen verwacht.

De gemeente Rheden steunt de Dierense wens voor de variant 3-lang. Een langere tunnelbak met daaroverheen de oversteek tussen de Spoorstraat en de Wilhelminastraat. Dat kost 3,8 miljoen euro extra. De gemeente wil daar 1,8 miljoen euro aan bijdragen.

Ik verwacht dat de lange tunnelbak het gaat redden. Maar! Eerder was er spraken van een verschil van 13 miljoen euro. Zit dat verschil soms in de keuze voor de aansluiting van N348 op de Kanaalweg westelijk of oostelijk van het kanaal? Terwijl miljoenen worden uitgegeven om de graspollen van Hof te Dieren dichter bij het spoor te leggen worden aan de andere kant van Dieren, aan de Burg.Willlemsestraat, mensen uit hun huis gejaagd om plaats te maken voor de verbinding met de Kanaalweg. Da’s goedkoper dan een aansluiting voorbij de sluis. Waarom hoor ik daar niets meer over?

Ik heb daarom enkele Statenleden gevraagd hoe zij nu tegen de Traverse aankijken. Michiel Scheffer (D66) staat open voor meer geld voor 3a lang. Alex Mink (SP) vindt 3-kort de kortste weg maar niet de mooiste. Hij komt daar nog op terug. Anja Prins (VVD) lijkt te gaan schuiven. Volgens haar valt de beslissing pas in het voorjaar. We wachten af!

Verarmde adel

Afgelopen zomer was Doesburg in rep en roer. De Action komt! De winkelketen had daarvoor het oog laten vallen op de exercitieloods aan de Barend Ubbinkweg. Maar dat gaat zomaar niet. De Winkel van Sinkel moet en zal in de binnenstad komen. Alsof die zich laat dwingen. De lokale politieke gladiatoren mekkerden er eindeloos over door.

Ze hadden beter op de portemonnee kunnen letten. Voor de tweede keer binnen korte tijd kreeg Doesburg een financiële domper te verwerken. Eerder dit jaar zorgde falende controle voor een tekort van 2,1 miljoen op het project Noordelijk Molenveld. Nu zorgt falende controle ervoor dat Doesburg de komende jaren 1,4 miljoen euro minder in de stadsbuidel heeft dan gedacht. Even een vervroegde aflossing over het hoofd gezien. Het bestuur doet er luchtig over. Kwestie van details jôh, maak je niet druk! Wethouder Huizingh durft het zelfs, na die twee bokken, over een ‘degelijke financiële huishouding’ te hebben. Dankzij dit rekenfoutje moet er wel extra worden bezuinigd. Keuzes maken heet dat.

Met deze missers geeft Doesburg zichzelf een brevet van onvermogen. In jargon: Doesburg heeft onvoldoende ambtelijke en bestuurlijke slagkracht. Als dit zo doorgaat vervliegt de opbrengst van de NUON-uitkering binnen ’n paar jaar in rook en as. En in die as zal Doesburg zichzelf terugvinden als artikel-12 gemeente. Geen onbekend terrein voor de IJsselstad.

Verse voeding voor de discussie over haar zelfstandigheid. De Hanzestad mistte de boot bij de herindeling van de Achterhoek. Ze zag zichzelf als begerenswaardige bruid maar geen enkele buurjongen had trek in de armlastige dame. Rheden was wel bereid maar met die vent wil ze niks te maken hebben. Te dominant voor de freule. Nu zoekt ze het in een platonische relatie met Bronckhorst en Doetinchem. Zou dat wel wat worden? Ik betwijfel het. Die twee hebben echt geen behoefte aan een vriendin met een gat in de hand. Daar worden ze zelf niet beter van.

Doesburg is vergane glorie. Verarmde adel die krampachtig de schijn ophoudt maar geen nagel heeft om aan de kont te krabben. En de Action? Ach, da’s toch niks voor een dame van stand.

Eurowinter

Als ik de politici mag geloven dan heeft de euro ons veel goeds gebracht. Exportland Nederland heeft volgens hen duizenden miljarden aan die euro verdiend. Vreemd dat ik daar zo weinig van gemerkt heb. Integendeel! Bij de invoering van de gezamenlijke munt werden we direct al getild. We kregen zo’n 10% te weinig voor onze gulden. Dat kwam politiek gezien beter uit. Achteraf werd dat zelfs toegegeven. De handel en de horeca deden er bij de overgang nog een schepje bovenop. Daarvoor in ruil hoefde ik niet meer langs het grenswisselkantoor. Dat scheelt ’n paar gulden per keer. Fantastisch hoor! Op de rekening die we nu krijgen staat het duizendvoudige bedrag.

Landen als Denemarken en Zweden bleven buiten de euro. Het is hen de afgelopen tien jaar echt niet slechter vergaan. Dat geld voor nog ’n rijtje landen binnen en buiten de Europese unie. Daarvoor worden duizend-en-een argumenten aangedragen. Flinterdun, oncontroleerbaar en niet overtuigend.

Ik neem waar dat de euro ons naar een economische afgrond drijft. Ik zie dat uit politieke overwegingen zwakke economieën onder valse voorwendselen in de eurozone zijn opgenomen en dat het huishoudboekje van Nederland wordt geplunderd door corrupte roofstaten die geen enkele boodschap aan u en mij hebben. Tegelijkertijd staren onze ‘leiders’ versteend in de ogen van het euromonster. In de hoop dat die vanzelf verdwijnt.

De euro heeft Europa tot speelbal van de wereldeconomie gemaakt. De grote opkomende staten maken er gebruik van om in hoog tempo de macht naar zich toe te trekken. Landen als China, Rusland, India en Brazilië lachen in hun vuistje. Die schieten ons echt niet te hulp omdat we zo aardig zijn. Die les kunnen we nu al trekken. Als dit zo doorgaat mogen we binnen de kortste keren rekenschap in Peking en Moskou gaan afleggen en niet in Brussel of Frankfurt.

Een economische sneeuwstorm nadert terwijl de winterjas tot op de draad is versleten. Laten we hopen dat we niet bevriezen. En de kracht en de moed vinden om het heft in eigen hand te nemen. Weg met de mislukking die euro heet!

Case Casa

In 2005 kregen de bewoners van de Ulenpas ongevraagd de Casa Intermezzo pal voor hun neus. Hun woon- en leefomgeving werd ernstig aangetast. Zij kwamen dan ook in verzet. Hun goed recht. Wie komt in een dergelijke situatie niet in het geweer? Maar dat recht werd hen betwist. Er werd gesuggereerd dat zij geen hart hadden voor de cliënten van de zorginstellingen die een tijdelijk onderdak in de Casa zouden vinden. Uiteindelijk kreeg Innoforte een ontheffing van het bestemmingsplan voor maximaal vijf jaar. Daar werd nog een jaar aan vast geplakt vanwege problemen rond de herbouw van Regina Pacis.

De geschiedenis herhaalt zich. Innoforte mobiliseert de publieke opinie om voor elkaar te krijgen dat de Casa langer kan blijven. Iedereen die het daarmee oneens is, in het bijzonder de Ulenpassers, wordt ingepeperd dat zij ervoor verantwoordelijk zijn dat de bewoners van het Lorentzhuis in het stof moeten bijten als de Casa weg moet.

Het is opmerkelijk dat Innoforte wordt gesteund door de PvdA. Opeenvolgende wethouders van PvdA-huize hebben keer op keer verzekerd dat de Casa na vijf jaar wordt verwijderd. Het gaat daarbij om een betrouwbare overheid. De draai van de PvdA is wellicht te verklaren uit de relatie van de partij met Innoforte. Niet iedereen is daarvan op de hoogte. Als PvdA-wethouder was Ella Schadd betrokken bij de voorbereidingen voor de Casa. Sinds januari 2011 is zij voorzitter van de raad van toezicht van Innoforte. Ik ken Schadd als een integer bestuurder en ik ben ervan overtuigd dat zij geen druk uitoefent. Zij benut gewoon haar netwerk. Dat is Ella niet te verwijten maar de PvdA had dit best even mogen vermelden. Dat was beter geweest voor de transparantie van de discussie.

De PvdA zit niet meer in het college van B en W. Maar de huidige club wethouders houdt zich aan de afspraken die door hun PvdA-voorgangers zijn gemaakt. De Casa moet weg. D66-wethouder König verwoordde dat bij de onlangs gehouden informatieavond op heldere wijze. Prima, een groot compliment waard.

Nu de raad nog. Zou die ook de rug recht houden?

Seizoen 11

In de ogen van de ambtenaren van de provincie Gelderland is Dieren niet meer dan een hobbel in de N348 die genomen moet worden. Zij komen op de proppen met een korte tunnelbak in de Burg. de Bruinstraat en gaan naar de Kanaalweg via de Burg. Willemsestraat.

Een constructie waar Dieren niets mee opschiet. Integendeel, dit plan versterkt juist de barrière tussen Noord en Zuid. De belangrijkste doelstellingen van het oorspronkelijke Hart van Dieren, het opheffen van de splitsing tussen en Noord en Zuid en het verbeteren van de leefbaarheid worden bij de vuilnisbak gezet. En opnieuw worden de Dierenaren op de kast gejaagd. Bewoners van de Burg. Willemsestraat verkeren in grote onzekerheid. Als dit plan doorgaat kunnen zij kiezen tussen vertrek of wonen op een verkeersheuvel. De eerste slachtoffers van het nieuwe seizoen van de Dierense horrorsoap zijn alweer gemaakt.

De Dierense belangenorganisaties zien zich opnieuw buitenspel gezet. Hun ‘Dierense oplossing’ voorziet niet alleen in een betere doorstroming van het verkeer maar ook in het verbinden van beide dorpshelften en het verbeteren van de leefbaarheid. Daarvoor is een lange tunnelbak nodig en de aansluiting op de Kanaalweg gaat dan niet via de Willemsstraat maar komt aan de oostelijke, Spankerense, kant van het kanaal.

De gemeente Rheden speelt nauwelijks een rol. Die was al eerder gedegradeerd tot de stoffeerder van het project. Alle mooie tekeningen van de Traverse rond het stationsgebied ten spijt: het komt nauwelijks uit boven het aanleggen van een speelplaats en het plaatsen van wat verkeersborden en bloembakken.

Vorig jaar heb ik Gelderse politici gevraagd of hun partij bereid is het verschil tussen de soberste en de duurste Traverse variant te overbruggen. Anja Prins meldde toen dat de VVD zich daar al eerder sterk voor maakte en Michiel Scheffer van D66 had daarvoor een bedrag van ca. 10 miljoen euro in zijn hoofd. Andere politiekers hielden zich op de vlakte. Alex Mink wilde nog wel kwijt dat de SP een goede, haalbare, en gesteunde oplossing wil zien. Geen Hart van Dieren II met teleurstellingen.

Wel, dat kunnen ze nu waarmaken. Spreek ze daarop aan!

Beminde gelovigen

Jongeren die moeite hebben kuis te leven moeten volgens jongerenbisschop Everard de Jong minder vlees eten. Vlees stimuleert seksuele verlangens. Je kunt beter bidden. Ik neem het direct van ‘m aan. Onder het kerkpersoneel ritselt het immers van de ervaringsdeskundigen.

Vlees ontketent onze slechtste instincten. Roos Vonk, sociaal psycholoog uit Nijmegen heeft het nauwkeurig onderzocht. De aanblik van vlees zet aan tot egoïstisch, asociaal en hufterig gedrag. Proefpersonen die naar een plaatje van een biefstuk keken bleken veel egoïstischer dan degenen die een afbeelding van een boom onder hun neus geschoven kregen. Vleeskijkers voelen zich bovendien eenzamer en minder geliefd. Daarom willen ze het juist. Vlees compenseert het minderwaardigheidscomplex met superioriteitsgevoelens.
Dank je wel Roos. Een onderzoek dat de ogen opent. Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Dat we het uitsluitend met een persbericht moeten doen en het onderzoek onvindbaar is maakt niet uit. Een kniesoor die daar op let. Roos, vegetariër en ex-voorzitter van “Wakker Dier”, heeft het zelf onderzocht. Wetenschappelijk bewijs uit onverdachte hoek. Ik durf Roos niet tegen te spreken. Vleeseters zijn asociale, egoïstische hufters. Onzekere eenzame types, gevangen in een kooi van liefdeloosheid.

En waar treffen we dat huftergedrag in z’n zuiverste vorm aan? Juist, bij de slager. U kent dat wel. Die haaibaai die niet kan wachten tot ze aan de beurt is. Dat pik ik niet meer. Voortaan breng ik mijn ellebogen tegen dat takkewijf in stelling. En als die arrogante kwal niet heel gauw plaats maakt krijgt ie een ijsbeentje. Onderweg naar mijn biefstuk veeg ik de rest van de klandizie achteloos opzij. Hier d’r mee! Yes, ik zie het helemaal voor me. Mijn superieure ego barst nu al uit z’n voegen.

Laat ik toch even dat onderzoek van de Canadese McGill-universiteit aanhalen. Daar was de conclusie dat mensen juist minder agressief worden door het zien van vlees. Maar ach, dat onderzoek zal wel door carnivoren zijn uitgevoerd.

Samengevat: vleeseters zijn bronstige, asociale, egoïstische, onzekere, eenzame, hufterige watjes. En, dat is de belangrijkste les, preken voor eigen parochie is ook buiten de kerk een wijdverbreide hobby.

Zondag

De eerste zondagsopenstelling op 21 augustus had niet veel om het lijf. Bij de patatzaak stond wat volk maar verder was het rustig. Een gebruikelijk beeld op zondagmiddag. Behalve Appie Heijn hielden alle winkeliers de deur op slot. Een helder signaal. Zij zitten niet op die zondagsopenstelling te wachten. Winkelende toeristen, de legitimatie voor de zondagsopenstelling, waren in geen velden of wegen te bekennen. Het maakte eens te meer duidelijk dat het Rhedense college van B en W en de gemeenteraad hun oren naar de grote supermarktketens laten hangen. Volgens de Rhedense wethouder Ronald Haverkamp was het afgelopen zondag drukker. Het zal wel. Ik was buitengaats en kon ‘t niet persoonlijk checken.

Ik ontken het niet. Voortdurend hoor ik om me heen: “Makkelijk toch, dan kan ik mooi op zondag m’n boodschappen doen. Op het moment dat ik daar zin in heb.” Natuurlijk dient dat het gemak maar op de vraag of ze zelf zo graag op zondag zouden willen werken kwamen aanzienlijk minder enthousiaste reacties.

De afgelopen decennia is de kleine middenstand al goeddeels uit de dorpskernen verdreven, soms zelfs helemaal verdwenen. Moeten we de laatste bakker en de laatste slager inruilen voor de eenheidsworst van de grote winkelketens? Het is net politiek. Je krijgt waar je om vraagt: winkelstraten die door heel Nederland inwisselbaar zijn. Willen we dat?

Het argument “Vrijheid, blijheid. De winkelier mág zijn winkel open doen, hij hóéft niet” vertelt maar een deel van het verhaal. De kleine ondernemer kan kiezen uit twee kwaden: werken op zondag of verlies aan omzet. Fijne vrijheid.

De lokale middenstander en het winkelpersoneel hebben mijn sympathie. De bakker, de slager, de visboer, de groentenman, de tabakshandelaar, de kaasboer, de drogist, de slijter en de tijdschriftenhandelaar die zich al de hele week uit de naad werken. En niet te vergeten het winkelpersoneel dat moeilijk kan weigeren op zondag te werken. Ook als dat volgens CAO niet verplicht is. Nog zo’n schijnvrijheid.

Maar ja..het gemak dient de mens. En consumeren zullen we. Op elk gewenst moment.

Daalder

Ik ben dat geouwehoer over de euro spuugzat. Elke politieke oprisping uit Den Haag, Berlijn of Frankfurt brengt mij een stapje dichter bij de overtuiging dat we er beter uit kunnen stappen. Ons wordt bezworen dat we dan de doos van Pandora openen maar dat weet ik zo net nog niet. Wat ik waarneem is dat de bodem onder de euro wordt weggeslagen, dat landen lak hebben aan afspraken en dat de Nederlandse autonomie verder op de tocht komt te staan. Neem nou die Europese begrotingsautoriteit waar de Duitse bondskanselier en de Franse president de mond vol van hebben. Als een land de regels overtreedt dan wachten zware sancties. Welke sancties dat zijn wordt er niet bij verteld. En gelooft u dat een regering in Zuid-Europa zich daar iets van aantrekt? Trouwens, Duitsland en Frankrijk gaven zelf het goede voorbeeld. Die staken hun middelvinger ook op toen ze enkele jaren terug de regels van het stabiliteitspact overtraden.

Regeringsleiders en economen preken hel en verdoemenis als de euro uiteenvalt. Misschien hebben ze gelijk maar is daar wel eens echt goed onderzoek naar gedaan? Onderzoek dat gespeend is van politieke schijnbewegingen. Nu kost het ook geld. Ik wil graag weten wat wij kunnen verwachten als de euro wordt opgebroken in een noordelijke en een zuidelijke Europese munt. En ik wil ook weten wat het kost als Nederland uit de euro stapt. Wat gebeurt er als we de euro inwisselen voor de Nederlandse daalder? Ik heb het met opzet niet over de vertrouwde ouderwetse gulden. Want dan zouden we heel erg schrikken. Een pakje sigaretten komt dan op twaalf, dertien gulden en een brood of een tapbiertje op zes piek. Nee, gewoon één euro voor één Hollandse daalder. Dan hoeven we ook niet opnieuw te wennen. Op een geschikt moment koppelen we die daalder los van de euro en gaan onze eigen weg. Wat gaat dat kosten, wat levert het op?

Ik hoef geen Grieks eiland in ruil voor onze steun. Ik, onnozele burger, wil duidelijkheid, geen nieuwe sprookjes. Meer niet. Althans, voor dit moment.

Euroleed

U weet vast nog wat een knaak was? Of ’n kwartje, daalder, joet of geeltje. Voor de euromunten of –biljetten heb ik nog geen enkele bijnaam gehoord. Heel af en toe neemt iemand de benaming stuiver of dubbeltje in de mond. Nee, de euro maakt nog geen deel uit van ons erfgoed. Nou ja, de vergelijking met de gulden is niet eerlijk. De eerste Hollandse gulden dateert uit de 14e eeuw. Daar is tien jaar euro niks bij. Bovendien is de liefde voor de eurobaby snel aan het bekoelen.

De ene na de andere euro-economie hapt naar adem. Als vissen op het droge. Regeringen, beurzen en banken zijn in paniek. Europese politici aarzelen. De angst voor de kiezer regeert. Ook Mark Rutte, de Nederlandse premier, lijkt de draad te zijn kwijtgeraakt. Intussen rukt de crisis op naar het hart van de eurozone. Na Griekenland, Ierland en Portugal kwamen Spanje en Italië onder grote druk en een aanval op Frankrijk werd ternauwernood afgeslagen. Een ingewikkeld dominospel op wereldschaal. Met onbekende afloop!

Het euroschip dreigt aan de grond te lopen. Te zwaar beladen met de schulden van een hele reeks eurolanden. Als we die last niet op tijd overboord krijgen dan is het gebeurd met de euro. Wat moeten we doen? Verlaten we het schip, gaan we hozen of gooien we de schuldigen over de railing? Als we eraf stappen dan wordt het zwemmen. In de hoop aan land te komen vóór we verzuipen. Als we aan boord blijven verdwijnen we misschien samen in de golven.

Wat denkt u? Zou de politiek de euro nog in veilige haven kunnen loodsen? Of gaat de munt kopje onder en krijgen we onze gulden terug? Kunnen we de klok wel terugdraaien? Welke oplossing er ook gekozen wordt: het kost ons een sloot geld. Zonder de garantie dat het daarna goed komt.

Op deze voet kunnen we niet verder gaan. Ieder nieuw lek wordt provisorisch gedicht. Maar alle lapmiddelen zijn tijdelijk. Het euroschip heeft constructiefouten en moet hoognodig naar de werf. Voor de sloop of voor herstel. Een lik verf is niet genoeg.

Aliens

Ik hou van science fiction. Films als Godzilla, Independence Day of Men in Black gaan er bij mij in als koek. Het verhaal volgt altijd een vast stramien. De mensheid wordt bedreigd door buitenaardse griezels of monsters die na miljoenen jaren per ongeluk tot leven worden gewekt. Maar vrees niet, de onverschrokken held weet totale vernietiging op het nippertje te voorkomen. Prachtig!

Wij laten onze fantasie de vrije loop als het over aliens gaat. Sommige mensen beweren zelfs dat zij onder ons zijn. Maar ja, je hebt wel meer mensen die in sprookjes geloven. Het gevaar komt ook niet van buiten. Het zijn geen gigantische dinosaurussen of uit de kluiten gewassen kakkerlakken die ons naar het leven staan. Nee, de vijand is juist heel erg klein, niet met het blote oog waar te nemen. Deze minuscule levensvormen zijn de echte bedreiging. In de loop der jaren zijn veel bacteriën vrijwel immuun geworden voor antibiotica en daardoor heel erg moeilijk te bestrijden. Ziekenhuizen en zorginstellingen zijn broeinesten voor deze krengen. Uitbraken komen steeds vaker voor en we kijken er niet echt meer van op als daarbij doden vallen.

Penicilline en antibiotica zijn stoffen die de mens van de twintigste eeuw beschermden. Maar die bescherming is eindig. Onzorgvuldig gebruik geeft bacteriën de kans zich aan te passen. Nieuwe, afdoende bestrijdingsmiddelen zijn moeilijk te vinden. En als die gevonden worden dan heeft de bacterie na verloop van tijd altijd weer een antwoord. Een eeuwigdurende strijd die nooit beslecht wordt.

De mens wordt steeds kwetsbaarder. In ieder geval in onze westerse samenleving. De hygiëne is zo ver doorgevoerd dat ons immuunsysteem onvoldoende wordt uitgedaagd. We zijn niet meer “hard” genoeg. Lichamelijke weerstand wordt verder uitgehold door stress en luchtvervuiling. Tegelijkertijd ontwikkelen bacteriën die weerstand juist wel.

Nee, de gevaarlijke vreemdeling heet niet Godzilla maar Klebsiella. We worden niet aangevallen door geniepige reuzenkakkerlakken maar door MRSA en EHEC. De grote held is dan ook niet Will Smith maar de onbekende wetenschapper die in zijn laboratorium op zoek is naar antwoorden tegen het microtuig.

Bijzaken (2)

Onlangs las ik over de moorzaak aan de Huissensestraat in Arnhem. De verdachte wordt verdedigd door de raadsvrouwen Weski en Holleeder. Wat een prachtnamen voor een advocatenduo. Zou die Holleeder familie zijn van? Zij in toga en hij in gestreept pak op verjaardagsvisite bij ome Sjaak. Wie van de twee is het zwarte schaap van de familie? Goed en kwaad, twee zijden van dezelfde medaille. Collega Weski mag er ook zijn, een naam die klinkt als een klok. Holleeder en Weski, een titel voor een nieuwe politieserie. Elke zaterdagavond om kwart voor twaalf op Nederland 1.

Wat las ik nog meer? Oh ja: ‘Das wil oude leefgebied op Rhederhof terug’. De dassen sloegen begin deze eeuw op de vlucht voor asielzoekers die dassenland kwamen bezetten. De dassen gingen zelf in asiel. Zij waren niet langer welkom. Een hekwerk sloot ze buiten. Nu willen de dassen terug. Dat blijkt uit een enquête die de stichting Behoud Landgoederen Veluwezoom onder de dieren heeft gehouden. Hoogbejaarde dassen denken met weemoed aan die goeie ouwe tijd terug. Zij hebben heimwee naar hun geboorteburcht. De stichting gaat dat beloofde land nu bij de rechter opeisen. Het is, mocht iemand dat denken, niet de bedoeling om de bouwplannen van woningcorporatie Portaal op Rhederhof te dwarsbomen. Maar dat had u natuurlijk al begrepen. Een tip voor de dassenfluisteraars: misschien hebben Holleeder en Weski nog een gaatje in hun agenda.

De mooiste komt op naam van Ben van Schaijk van de stichting Oude Begraafplaats Reinaldstraat Velp. Op dat kerkhof staat een schijndodenhuisje, een van de weinige overgebleven exemplaren. Vroeger werd iemand die dood leek, maar waarvan men dat niet zeker wist, daar een paar dagen opgebaard. Als het schijnlijk dan nog geen teken van leven had gegeven was het blijkbaar een echt lijk dat alsnog werd begraven. De stichting wil het huisje restaureren. De provincie heeft al 83.000 euro toegezegd maar er is nog meer nodig. Het huisje zou gebruikt kunnen worden voor het bijzetten van grafurnen. Ben van Schaijk daarover: ‘Dat blaast de begraafplaats weer wat leven in’. Galgenhumor. Uit Velp.

Bijzaken

Soms heb ik dat. Dan wordt ik geraakt door bijzaken. Door een naam, een grappige uitspraak of plaats van handeling. Zoals onlangs die brand waarbij 170.000 kippen het loodje legden. Zielig voor de kippen maar als het in Barneveld was gebeurd had ik er geen woord aan vuil gemaakt. Dan was het al lang in het diepste ravijn van mijn geheugen verdwenen. Nee, het gebeurde in Gasselterboerveenschemond. Het mannetje van de radio was er eens goed voor gaan zitten en sprak die plaatsnaam met hoorbaar genoegen en zonder enige hapering uit. Beroepstrots hè!


Ik beken het, de naam van het gat trof mij ook. Dan slaat mijn fantasie op hol en móét ik er meer van weten. Ach, waarom googlet u niet even met me mee?

Gasselterboerveenschemond is de langste aaneengeschreven plaatsnaam van Nederland. Buurman Gasselternijveenschemond wordt met één letter verschil verslagen. Andere plaatsen in de buurt zijn Gasselte, Gasselternijveen en Gasselterboerveen. Prachtig! De Drentse veenkolonie ligt pal tegen de Groningse grens bij Stadskanaal aan en heeft ongeveer veertig inwoners. Het platste platteland dat er te vinden is. Er valt geen moer te beleven. Voor uw rust kunt u in de Boerveenschemond, zoals het door ‘de monders’ wordt genoemd, uitstekend terecht.

Vindt u dat ik weer ‘ns aan het ouwehoeren ben? Wees gerust, dat klopt. Maar bedenk wel dat Gasselterboerveenschemond geen Green Vellie-wethouder, geen zondagsopenstelling, geen stadsmanager en geen studiereizen naar New York nodig heeft om zichzelf op de kaart te zetten. De Drenten kunnen prima zonder die poespas. Heerlijk die eenvoud. Het gehucht is tot ver over de provinciegrenzen bekend. Nu zelfs aan de boorden van de IJssel.

Dat vraagt om nader onderzoek. Ik denk dat ik zelf maar ‘s op studiereis ga. Zo’n belangrijke missie kan ik niet aan studenten overlaten. Weet je wat, ik maak er gelijk een zondagsuitje van. Het is toch pokkenweer. Broodjes en koffie mee. Doe ik mijn vrouw ook weer eens een plezier. Ik hou u natuurlijk op de hoogte. En ook al regent het pijpenstelen: u krijgt van mij de zomerse groeten. Uit Gasselterboerveenschemond!

Privacy

Nederland is kampioen telefoontappen, camera’s langs de snelweg houden u in de gaten en uw surfgedrag wordt intensief gevolgd. U wordt zelf ook ingeschakeld. Net als de buurman. Bel de kliklijn als u iets verdachts heeft waargenomen. Help de politie met Burgernet. Waag het niet om een sigaretje aan de bar op te steken. Ook niet als de cafébaas en de gasten dat prima vinden. Binnen tien minuten staat een rechercheur van de Voedsel en Waren Autoriteit aan de toog om zowel u als de kroegbaas op de bon te slingeren. Da’s toeval denkt u? Niks daarvan, de kroegspion heeft toegeslagen. En mysterie-shoppers en mysterie-guests checken of bedrijven en instellingen zich aan de regels houden.

Het klinkt allemaal redelijk maar waar houdt die redelijkheid op? Waar ligt de grens tussen bescherming en bedreiging? Merken we pas dat die scheidslijn is overschreden als het te laat is?

In deze informatiemaatschappij staat de privacy toch al onder druk. Neem nou het Electronisch Patiëntendossier. Het project is afgeschoten maar ik ben er zelf nog niet uit of zo’n EPD nu een zegen dan wel een vloek is. Ik neig naar het laatste. Voorstanders roemen de voordelen. Uw medische gegevens zijn overal in Nederland beschikbaar en in geval van nood kan belangrijke tijdwinst worden geboekt. Tegenstanders wijzen op verdere uitholling van de privacy en misbruik van gegevens. Dat laatste is zeker niet denkbeeldig. Beveiliging hangt af van de zwakste schakel en dat is nog steeds de mens. Misbruik van data door commerciële partijen ligt al snel op de loer. En voor een overheid is er altijd wel een reden te vinden om ondanks alle garanties toch een kijkje in uw dossier te nemen.

Gelukkig wordt de overheid zich langzaamaan bewust van de gevaren. Het patiëntendossier is slechts een voorbeeld. Er zijn er nog wel meer. En ik wil u geen angst aanjagen. We leven niet in een totalitaire staat. U kunt vrijelijk uw mening uiten en na kritiek op de overheid wordt u niet door gleufhoeden van uw bed gelicht. Maar het kan nooit kwaad daar even bij stil te staan.

Intermezzo

De afgelopen jaren werden enkele verzorgings- en verpleeghuizen in de omgeving herbouwd. Casa Intermezzo aan de Broekstraat in Velp bood sinds 2005 tijdelijk onderdak aan de bewoners van die instellingen. De bewoners van de Ulenpas, de seniorenflats aan de overkant van de straat, zagen zich door de komst van de Casa ernstig beknot in hun woongenot. Hun verzet mocht echter niet baten. Innoforte, de eigenaar van de Casa, kreeg een vergunning om de Casa tot november 2010 te laten staan. Door problemen bij de nieuwbouw van Regina Pacis, de laatste huurder, gunde de gemeente Rheden de Casa zelfs respijt tot 2011.

Nu gaat het gerucht dat Innoforte nog enkele jaren de bewoners van het Velpse Lorentzhuis in de Casa wil huisvesten. Ik geloof er tittel noch jota van.

In 2007 meldde een rapport van het College bouw zorginstellingen dat de initiatiefnemer van de Casa uitging van een gebruiksduur van ongeveer 10 jaar. Die bewering werd door de bestuurder van Innoforte, dhr Cools, vakkundig ontzenuwd. Hij zei toen: ‘De Casa is demontabel en kan relatief eenvoudig worden afgebroken en elders weer opgebouwd. De Casa kan verkocht worden aan het College bouw zorginstellingen. Er zijn gegadigden genoeg die de Casa willen overnemen. Ook is er een terugkoopregeling. Het huurcontract met Insula Dei loopt af in september 2008. Daarna neemt Regina Pacis haar intrek. De termijn voor Regina Pacis loopt af in september 2010. Daarna wordt de Casa gedemonteerd.’ en ‘Voor de nieuwbouw van het Lorentzhuis wordt een oprolscenario toegepast. De bouw wordt in fasen gerealiseerd waardoor telkens een deel van het Lorentzhuis bewoonbaar is. Bovendien is een opnamestop voor het Lorentzhuis ingesteld. De bewoners hoeven na november 2010 dus niet in de Casa te worden ondergebracht.’

Denkt u nu werkelijk dat een gerespecteerd bestuurder van een gerenommeerde zorginstelling zijn woord breekt? Spoort u wel? Ik weiger zoiets tot mij te nemen. Kom op zeg! Zo’n man zet zijn geloofwaardigheid echt niet op het spel. De bewoners van de Ulenpas hoeven zich dan ook geen enkele zorg te maken. Het is maar een gerucht. Niet meer dan een intermezzo.

Zondag

Niet dat ik principieel tegen uitbreiding van de zondagsopenstelling ben maar de Rhedense raad heeft wel een vreemde manoeuvre gemaakt en vooral goed geluisterd naar de grootgrutters. De lokale winkeliers, vooral de VVD- en D66-stemmers onder hen, hebben het gemeentebestuur gekregen wat ze verdienen. Voortaan kunnen ze ook op zondag aan de bak. Het hoeft niet persé maar als ze niet weggedrukt willen worden door de grote winkelketens zullen ze wel moeten. Of de kleine jongens moeten één front vormen en op zondag allemaal de deur op slot houden. Dan sterft dit initiatief een vroege dood.

Ons, brave huisvaders, is ook een kunstje geflikt. Onze laatste verdedigingslinie “De winkels zijn dicht” is doorbroken. Voortaan moeten wij ook op zondag rekening houden met vragen als “De koffie is op. Haal jij ’t even? “ Geen houden meer aan. Het is gedaan met de rust.

Het is allemaal een kwestie van ambitie. Je bent niet voor niks lid van de VVD, D66 of de PvdA. Je wilt immers omhoog. Om op te klimmen moet je dan wel bij de partijbonzen in het vizier komen. Dan schurk je gezellig aan tegen de Commissaris van de Koningin of de minister als ze Outdoor Gelderland met een bezoek vereren. Dan neem je “gedurfde” besluiten en buig je diep voor het grootkapitaal. Dat daarbij het belang van de kleine winkelier, de hardwerkende middenstander die op jou heeft gestemd, in het gedrang komt is jammer, een gepasseerd station. In jouw dromen ben je al veel verder. Dan zie je jezelf in het provinciehuis, als wethouder van een grote gemeente, omhangen met een flonkerende burgemeestersketting of op het Haagse of Brusselse pluche.

Geloof me, vanaf 17 augustus kunt u iedere zondag over de koppen lopen. Drommen toeristen overspoelen de winkelstraten. Omringende plaatsen stromen leeg. Iedereen komt bij ons inkopen doen. De lokale economie krijgt een geweldige boost. En het is voor het goede doel, een glanzende carrière voor briljante politici.

Naar verluidt is het gemeentehuis voortaan eveneens op zondag geopend. BenW en de raad houden dan ook hun vergaderingen. Wel zo logisch in deze nieuwe economie. Toch?

Vertrouwen

Ik ben een beetje landerig. Ik heb geen zin om opnieuw uit te weiden over nieuwe Europese dwaasheden. Dat komt later wel weer. Van het Rhedense bezuinigingsfront ook weinig nieuws. De bezuinigingen volgen de stand van de barometer. Het zomert op dit moment. Rheden hoeft nog maar 1 miljoen euro te bezuinigen. Dat is nog ’s wat anders dan de eerdere ramingen. Die varieerden van 4 tot 6 miljoen. Er gloort hoop voor de bibliotheek, de WMO en het zwembad. Maar dat kan zo weer veranderen. Prinsjesdag moet duidelijkheid brengen. Verder is er niks zinnigs over te zeggen.

De bomenoorlog brengt nog enige fleur aan het bestaan. De strijd van de 27 belangenorganisaties tegen het afschaffen van de kapvergunning laat ’n paar dingen zien. En dan heb ik het niet over die vergunning alleen. Die wordt vrijwel nooit geweigerd. Dat is een papieren tijger, overbodige regelgeving die alleen maar geld kost en niemand iets oplevert. Persoonlijk ben ik dan ook voor het afschaffen van die vergunning. Maar ja, dan moet je wel vertrouwen in de gemeente hebben. En daar ontbreekt het niet alleen bij mij aan. Het verzet is bang dat de gemeente de kapvergunning vooral afschaft om zichzelf een vrijbrief voor kaalslag te geven.

Anders gezegd: de organisaties vertrouwen de lokale overheid voor geen cent. En als het over vertrouwen gaat dan zijn we al gauw voorbij het afschaffen van de kapvergunning alleen. Dan gaat het veel dieper. Daar zouden het college en de raad zich nog het meeste zorgen over moeten maken.

Nog ’n punt. Verzet verbroedert. Niemand is tegen bomen. Een prachtig onderwerp waarover je het met de buren, met de wijkbewoners, met alle organisaties samen veilig eens kunt zijn. Waarover je gloeiend van verontwaardiging je stem kunt verheffen. Een ideale mogelijkheid om de buitenwereld te laten zien dat je kunt samenwerken. En dat is precies de andere boodschap van de belangenorganisaties. Eendracht maakt macht.

Eens kijken hoe het college en de gemeenteraad dit varkentje gaan wassen. Welke kronkel ze daarvoor bedenken. De verkiezingen zijn nog ver weg maar je kunt maar beter iedereen te vriend houden nietwaar?